คอนโดไลฟ์เลิฟ
พาทิศกลับมาถึงคอนโดในสภาพอ่อนล้า เขาเปิดประตูเข้าไปอย่างไร้เรี่ยวแรง ก่อนจะปิดมันลงช้า ๆ ราวกับไม่อยากให้เสียงใดรบกวนความคิดที่กำลังถาโถมอยู่ในหัว
รองเท้าถูกถอดทิ้งไว้ลวก ๆ
ร่างสูงทิ้งตัวลงบนโซฟา หนังศีรษะเอนพิงพนัก ดวงตาหลับลงแน่น แต่ภาพในหัวกลับไม่ยอมดับ
พ่อของเขา…
นอนนิ่งอยู่บนเตียง ที่โรงพยาบาล
เครื่องมือแพทย์รายล้อม
ไม่มีแม้แต่เสียงตอบรับ
หัวใจพาทิศบีบรัดอย่างรุนแรง
ถ้าพ่อไม่ฟื้น…เขาจะทำยังไง
เด็กจบใหม่อย่างเขา
ต้องแบกรับบริษัททั้งบริษัท
ต้องรับผิดชอบชีวิตของพนักงานนับร้อย
ต้องเป็นเสาหลัก ทั้งที่ตัวเองยังแทบยืนไม่ไหว
“กูจะไหวจริงเหรอวะ…ไอ้พาทิศเอ้ย”
เขาหัวเราะในลำคออย่างสิ้นหวัง
คุณปู่ที่อยู่ต่างจังหวัด วางมือจากธุรกิจมานานแล้ว
แต่ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ต้องไปกราบขอความรู้
ขอคำแนะนำ
ขอแรงพยุง
หยดน้ำตาเอ่อขึ้นโดยไม่รู้ตัว
พาทิศยกมือปาดอย่างหงุดหงิด เหมือน
