ครอบครัวใหม่ ?

1530 Words

“…ครอบครัวใหม่รึ..หึ?” เขาพึมพำแผ่วเบา ๆ กำหมัดแน่นแววตาแสดงถึงความเจ็บปวด พาทิศ วรรธนะชัยภักดี ลูกชายเพียงคนเดียวของนายพิพัฒน์ เขาเติบโตมาในครอบครัวที่การแต่งงานของพ่อกับแม่เกิดจากการถูกบังคับ ไม่ใช่ความรัก เพราะตลอดเวลาที่พ่ออยู่กับแม่ เขาไม่เคยเห็นแววตาแห่งความอ่อนโยนหรือความเสน่หาที่พ่อมีต่อแม่แม้แต่ครั้งเดียว ทุกการกระทำล้วนเป็นเพียง “หน้าที่” เท่านั้น แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็โชคดี…เพราะพ่อรักเขามาก รักมากกว่าชีวิตของตัวเองเสียอีก พาทิศสนิทกับพ่อมาก และเขารู้มาตลอดว่าหัวใจของพ่อไม่เคยเป็นของแม่ เขารู้ว่ามีผู้หญิงอีกคนที่พ่อรักมาโดยตลอดนั้นก็คือ วาสนา ผู้หญิงคนนั้นคนที่นั่งทานข้าวที่ร้านอาหารริมแม่น้ำกับลูกสาวของเธอ เขาเคยเห็นภาพของแม่ที่นั่งร้องไห้เงียบ ๆ เพียงลำพัง และภาพเหล่านั้นก็ติดอยู่ในความทรงจำไม่เคยเลือน จนกระทั่งวันที่แม่ป่วยเป็นมะเร็ง แม้พ่อจะดูแลแม่เป็นอย่างดี แต่เขาก็รับรู้ได้ว่า ทุกอย่างยังคงเป็นเพียงหน้าที่…ไม่ใช่ความรัก ในวันที่แม่จากไป พร้อมคำขอร้องสุดท้ายให้พ่อช่วยดูแลลูกชาย อย่าละเลย อย่าทอดทิ้ง ซึ่งพ่อเองก็สัญญา…ว่าจะทำตามนั้นและพ่อก็ดีกับเขามาโดยตลอด จนมาถึงวันนี้ วันที่พ่ออยากมีครอบครัวใหม่ พ่อพึ่งเปิดใจคุยกับเขาเพียงแค่สองวันก่อนหน้านี้ เขาเองก็ไม่ได้ต่อต้านเพราะเป็นความสุขของพ่อ จนมารู้ว่าคนที่พ่อจะแต่งงานด้วยคือแฟนเก่า ผู้หญิงที่ทำให้แม่ของเขาต้องร้องไห้มาตลอดชีวิต พาทิศนั่งลงข้างเตียง เขาไม่ได้ยินดี แต่เพื่อความสุขของพ่อเขาต้องแสร้งยิ้มเก็บความรู้สึกเอาไว้ให้ได้มากที่สุด เช้าวันหยุดในบ้านวาสนาอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของอาหารเช้า โต๊ะไม้ตัวเล็กถูกจัดเตรียมไว้อย่างเรียบร้อย หม้อข้าวต้มกุ้งร้อน ๆ ส่งไออุ่นลอยคลุ้งไปทั่วห้องครัว เสียงฝีเท้าเล็ก ๆ วิ่งลงมาจากบันไดอย่างร่าเริง วาวาหยุดชะงักทันทีที่เห็นอาหารตรงหน้า ดวงตาเป็นประกาย “หอมจังเลยค่ะแม่” “มาพอดีเลยลูก ข้าวต้มกำลังร้อน ๆ เลยนะ” วาสนาพูดเสียงอ่อน วาวานั่งลงที่โต๊ะ ตักข้าวต้มเข้าปากทันทีโดยไม่ทันเป่า แล้วก็ต้องร้องเสียงหลง “โอ๊ย ๆ ร้อน ๆ ฮ่า ๆ ๆ” “ลูกคนนี้นี่นะ ไม่รู้จักเป่าก่อนเลย ร้อนขนาดนี้ลวกปากพอดี” วาสนาว่าพลางส่ายหน้า แต่แววตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู “ก็หอมน่าทานนี่คะแม่ ใครจะอดใจไหวล่ะ” “เป่าก่อน แล้วค่อยทาน ลูกทานเยอะ ๆ ได้เลย แม่ทำไว้หม้อใหญ่” “งั้นเก็บไว้ให้วาวาทานทั้งวันเลยนะคะแม่” “จ้ะ ทานให้หมดเถอะลูก” วาสนานั่งมองลูกสาวตักข้าวต้มเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย ในดวงตานั้นมีบางอย่างซ่อนอยู่ ราวกับมีคำพูดที่ลังเลจะเอ่ยออกมา วาวาเงยหน้าขึ้นมองแม่ เธอสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ “แม่มีอะไรจะพูดกับวาวาใช่ไหมคะ?” “เอ่อ…” วาสนาลังเล เสียงแผ่วลง “พูดมาเถอะค่ะ วาวาพร้อมฟังแม่เสมอ” หญิงผู้เป็นแม่สูดหายใจลึก ก่อนจะตัดสินใจ “วาวา…แม่จะแต่งงานใหม่” คำพูดนั้นของแม่ ทำให้วาวารู้สึกเหมือนหัวใจวูบลงไป แม้จะเคยเตรียมใจไว้บ้างแล้วก็ตาม แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะมาถึงเร็วขนาดนี้ “แม่ค่ะ…แม่เพิ่งรักษาตัวเองนะคะ ทำไมถึงรีบแต่งจัง” “เขาดูแลแม่ดีมาก และแม่…อยากให้ลูกมีครอบครัวที่อบอุ่นอีกครั้ง” วาวาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามเสียงเบา “แต่งกับลุงพิพัฒน์…ใช่ไหมคะแม่” “ใช่จ้ะ ลุงพิพัฒน์เป็นเจ้าของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ เขามีลูกชายหนึ่งคน ปีนี้น่าจะเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้ว ” วาสนาพยายามอธิบายอย่างใจเย็น หวังให้ลูกสาวเข้าใจตัวผู้ชายคนนั้นมากขึ้น “แล้วภรรยาเก่าของเขาละคะแม่” วาวาถามด้วยความสงสัย “ภรรยาเขาเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งเมื่อปีที่แล้วจ้ะ” หัวใจของวาวาหนักอึ้ง เธอก้มลงตักข้าวต้มเข้าปาก แม้จะไม่ค่อยรับรู้รสชาติ “แล้วลูกของเขาละคะ เขายอมรับแม่ไหม เขาโอเคที่พ่อจะมีภรรยาใหม่หรือเปล่า” “ลุงพิพัฒน์บอกว่า เขาคุยกับลูกชายแล้ว ไม่มีปัญหาอะไร” วาวานิ่งเงียบ แม้ลึก ๆ เธอจะไม่อยากให้แม่แต่งงานใหม่ แต่เธอก็รู้ดีว่าไม่อาจเอาความต้องการของตัวเองไปขวางความสุขของแม่ได้ “ลุงพิพัฒน์…คือแฟนเก่าของแม่ใช่ไหมคะ” วาสนาสะดุ้ง ยกมือทาบอกอย่างตกใจ “ลูกรู้ได้ยังไง?” “หนูเคยเห็นรูปในหนังสือของแม่ค่ะ” หญิงผู้เป็นแม่มองหน้าลูกสาว ก่อนจะถามเสียงแผ่ว “แล้ว…วาวาอนุญาตให้แม่แต่งงานกับลุงเขาไหม” วาวายิ้มบาง ๆ แม้ในใจจะยังมีความรู้สึกปะปนมากมาย “ถ้านั่นคือความสุขของแม่ วาวาก็ไม่มีเหตุผลอะไรจะไปขัดขวางค่ะ” คำตอบนั้นทำให้วาสนาน้ำตาคลอ เธอรีบลุกเข้ามากอดลูกสาวแน่น “ขอบคุณนะลูก ขอบคุณที่เข้าใจแม่ แม่สัญญา…ต่อให้แม่แต่งงานใหม่ แม่ก็จะไม่มีวันรักลูกน้อยลงเลย” “ขอบคุณค่ะแม่” “วันนี้เราไปซื้อเสื้อผ้ากันนะ แล้วตอนเย็นลุงพิพัฒน์ชวนไปทานข้าวที่บ้าน โอเคไหมลูก” “ได้ค่ะ แม่บอกลุงให้เตรียมของอร่อย ๆ รอวาวาได้เลยนะคะ” วาสนายิ้มออกมาอย่างโล่งใจ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหวัง…และความอบอุ่นของคำว่า ครอบครัว อีกครั้ง บ้านของนายพิพัฒน์ เมื่อรถหรูของวาสนาจอดเทียบหน้าบ้าน นายพิพัฒน์พร้อมด้วยแม่บ้านต่างออกมายืนรอต้อนรับ วาสนาก้าวลงจากรถอย่างสง่างาม โดยมีนายพิพัฒน์ยื่นมือออกมาให้เธอจับประคอง ขณะที่วาวาก้าวลงจากรถตามมา พร้อมยกมือไหว้ทักทายทุกคนด้วยท่าทางสุภาพอ่อนโยน ไม่ถือตัวเลยแม้แต่น้อย “ไปเถอะ คุณ พาลูกเข้าบ้านกัน” นายพิพัฒน์เอ่ยเสียงนุ่ม พลางผายมือเชื้อเชิญสองแม่ลูกให้เดินเข้าไปด้านใน ขณะนั้นเอง แก้วกระซิบกับป้าผิน เมื่อเห็นเจ้านายเดินตรงไปยังโต๊ะอาหาร “ป้าผิน คนนี้คงเป็นคุณผู้หญิงคนใหม่ใช่ไหมคะ ทำไมดูใจดีจังเลยเนอะ” “ก็ดูใจดีอยู่หรอก” ป้าผินตอบเสียงแผ่ว ก่อนถอนหายใจเบา ๆ “แต่ป้าไม่อยากจะคิดเลยว่า ถ้าคุณพาทิศกลับมาบ้าน จะเป็นยังไง” “ทำไมหรือคะป้า” แก้วถามอย่างสงสัย “ก็คุณพาทิศรักคุณผู้หญิงจะตายไป ถ้ามีใครมาแทนที่แม่แท้ ๆ ของเขา เธอคิดว่าเขาจะยอมรับได้ไหมล่ะแก้ว” “แต่คุณผู้หญิงก็จากไปนานแล้วนะคะป้า ไม่น่าจะต้องเป็นห่วงคุณพ่อมากนักมั้ง” “ไป ๆ แก้ว เลิกซุบซิบนินทาเรื่องเจ้านายได้แล้ว” ป้าผินเอ่ยปราม “นั่นไง เจ้านายไปถึงโต๊ะอาหารกันหมดแล้ว” พูดจบ ป้าผินก็พาแก้วเดินตามไปยังโต๊ะอาหารอย่างเงียบ ๆ เมื่อทุกคนนั่งประจำที่โต๊ะอาหาร วาสนาก็เอ่ยถามถึงลูกชายของนายพิพัฒน์ขึ้นมาทันที สีหน้าเธอสุภาพและเป็นกันเอง “แล้วลูกชายคุณละคะ ไม่มาทานข้าวด้วยกันหรือคะ” “อ๋อ กำลังจะกลับมาครับ” นายพิพัฒน์ตอบ “อย่างนั้นเรารอพาทิศก่อนดีไหมคะ ทานพร้อมกันน่าจะดีกว่า” วาสนาเสนอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน คำพูดนั้นทำให้นายพิพัฒน์รู้สึกเกรงใจ เขารีบเอ่ยขึ้น “ไม่เป็นไรหรอกครับ เดี๋ยวจะทำให้คุณต้องหิวเปล่า ๆ” “เรารอลูกชายคุณลุงก่อนก็ได้ค่ะ” วาวาเอ่ยแทรกขึ้นอย่างนุ่มนวล “พวกเรายังไม่ค่อยหิวเท่าไหร่” วาสนาเหลือบมองลูกสาวด้วยรอยยิ้มอบอุ่น หัวใจเธอพองโตเล็กน้อย ลูกสาวของเธอเข้าใจสถานการณ์และรู้จักวางตัวได้ดีจริง ๆ “งั้น…เราไปเดินเล่นดูรอบ ๆ บ้านก่อนดีไหมครับคุณ วันนี้พระจันทร์สวย” นายพิพัฒน์เอ่ยขึ้นเบา ๆ คำชวนทำให้วาสนาหน้าแดงระเรื่อ เธอหัวเราะกลบเกลื่อน “อายุมากแล้วยังชวนเดินเล่นสองต่อสองอีกนะคะคุณ นี่ก็…” วาวามองทั้งสองคนอย่างเข้าใจ ก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์นิด ๆ “ไปเถอะค่ะคุณแม่ เดี๋ยววาวานั่งเล่นอยู่ตรงนี้เอง จะเล่นเกมสักหน่อยค่ะ” วาสนายังลังเลเล็กน้อย แต่วาวาก็พยักหน้าให้เธออย่างรู้ความ ทำให้เธอค่อย ๆ ผ่อนคลายลง แต่แล้วในจังหวะนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง “ขอโทษนะครับ ที่ทำให้ทุกคนต้องรอนาน”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more