บ่ายวันถัดมา บ้านนายพิพัฒน์
พาทิศเพิ่งกลับจากบริษัท เขาก้าวเข้ามาในบ้านพร้อมหญิงสาวรูปร่างบอบบาง หน้าตาน่ารักสะดุดตา รอยยิ้มของเธอดูอ่อนหวานจน กิริยามารยาทเรียบร้อยสมกับเป็นลูกสาวมหาเศรษฐี
“อลิส นี่คุณน้าวาสนา เป็นแม่เลี้ยงของผมครับ”
“สวัสดีค่ะคุณน้า”
อลิสยกมือไหว้อย่างสุภาพ ท่าทางเรียบร้อยไร้ที่ติ
วาวาที่เพิ่งเดินเข้ามาจากสวนหลังบ้านชะงักทันที ภาพตรงหน้าทำให้ลมหายใจติดขัดโดยไม่รู้ตัว
“อลิสคือแฟนของผมครับคุณน้า”
คำว่า แฟน ฟาดลงกลางอกวาวาอย่างแรง ดวงตาเธอแดงก่ำในพริบตา หัวใจบีบรัดจนเจ็บแปลบ แม้ปากจะเคยบอกว่าไม่รักเขา แต่ความเจ็บปวดกลับทรยศความคิดทั้งหมด
“สวยมากเลยจ้ะหนูอลิส ยินดีต้อนรับนะจ๊ะ”
“ขอบคุณมากค่ะคุณน้า”
พาทิศหันไปทางวาวา ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่ชัดเจนเกินไป
“อลิสนี่วาวา น้องสาวผมเอง”
คำว่า น้องสาว ถูกเน้นย้ำราวกับมีดกรีดซ้ำลงบนแผลสด
“สวัสดีค่ะพี่อลิส ” วาวาฝืน
