“ดรีมอยู่ไหนคะ พี่พาทิศ”
วาวาถามเสียงเรียบ ดวงตาไม่มองหน้าเขาด้วยซ้ำ
“ยืนแจกน้ำอยู่ทางโน้น”
เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา แข็งกว่าที่ตั้งใจไว้เล็กน้อย
“ค่ะ”
คำตอบสั้น ๆ เพียงคำเดียว
ก่อนที่วาวาจะหมุนตัวเดินจากไปทันที
ภาพนั้นทำให้พาทิศยืนค้างอยู่กับที่
ความหงุดหงิดแล่นขึ้นมาจุกอกอย่างไม่มีเหตุผล
“อะไรกัน…”
เขาพึมพำกับตัวเอง สีหน้าตึงเครียด
“ไม่คิดจะถามเราสักคำเลยหรือไงว่าเป็นอะไร
กลับตอบแค่ ‘ค่ะ’ คำเดียวเนี่ยนะ วาวา”
มือกำแน่นโดยไม่รู้ตัว
“ใจร้ายเกินไปแล้วนะ…”
ในขณะเดียวกัน วาวาเดินตรงไปหาดรีมทันที
สีหน้าเธอดูจริงจังกว่าปกติ
“ดรีม เรียกวาวาหรือเปล่าจ๊ะ”
ดรีมหยุดมือที่กำลังแจกน้ำ หันมามองด้วยความงง
“เปล่านะ ทำไมหรอวาวา”
วาวาขมวดคิ้วเล็กน้อย
“พี่พาทิศบอกว่าดรีมเรียกหาวาวา”
“ไม่จริงนะ”
ดรีมรีบปฏิเสธทันที
“ดรีมไม่ได้เรียกเลย”
คำตอบนั้นทำให้วาวานิ่งไป
หัวใจเหมือนถูกย้ำซ้
