“ผมรักวาวาครับ…คุณน้า”
พาทิศเอ่ยออกมาด้วยเสียงแผ่ว สีหน้าลังเล ราวกับคำพูดนั้นจะทำให้วาสนาโกรธ
วาสนามองเขานิ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา
“น้ารู้…และน้ารู้มาตลอด ว่าความรู้สึกระหว่างวาวากับพาทิศ มันมากกว่าคำว่าพี่น้อง”
หัวใจพาทิศเหมือนถูกบีบรัด เขาตกใจไม่น้อยที่วาสนารู้ทุกอย่าง แต่ไม่เคยเข้ามาก้าวก่าย ไม่เคยห้าม ไม่เคยกล่าวโทษ
“คุณน้ารู้แล้ว…ไม่โกรธผมหรือครับ”
“น้าจะโกรธไปทำไม”
วาสนาส่ายหน้าเบา ๆ
“พวกเธอไม่ได้เป็นพี่น้องแท้ ๆ หากจะรักกัน น้าก็ไม่คิดจะขัดขวางอยู่แล้ว”
นายพิพัฒน์ที่ยืนฟังอยู่ข้าง ๆ ก้าวเข้ามา ลูบไหล่ภรรยาอย่างขอบคุณ เพราะเขารู้ดีว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา พาทิศไม่เคยเปิดใจให้ผู้หญิงคนไหนเลย
แต่แล้วพาทิศก็ก้มหน้าลง น้ำเสียงสั่นเครือ
“แต่…คุณน้าครับ ผมมีเรื่องจะสารภาพ”
เพียงแค่นั้น หัวใจวาสนาก็สั่นวูบ
“ผมยอมรับว่าตอนนั้น ผมคิดเลวมาก”
พาทิศกลั้นสะอื้น
“ผมตั้งใจทำให้วา
