มือของเขากดรั้งแขนเธอไว้กับผนัง ไม่แรงพอจะเจ็บ แต่แน่นพอให้เธอขยับหนีไม่ได้
หัวใจวาวาเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมา
“อย่าทำแบบนี้…”
เธอกระซิบเสียงแผ่ว
เขาหัวเราะเบา ๆ ใกล้หู
“อย่าดิ้นสิ…ถ้าไม่อยากให้แม่ได้ยินและสงสัยว่าลูกสาวสุดที่รักกำลังทำอะไรกับลูกชายของผัวใหม่”
ด้านนอกเงียบไปในที่สุด เสียงฝีเท้าของแม่ค่อย ๆ ห่างออกไป
แต่ความกดดันในห้อง…กลับหนักหน่วงขึ้นกว่าเดิม
“ปล่อยวาวา แม่ไปแล้วพี่ก็ออกไปจากห้องวาวาได้แล้ว”
เขายิ้มเยาะ
“วาวาดึงพี่เข้ามาในห้องเอง แล้วจะให้พี่ออกไปง่าย ๆ ได้ยังไง”
วาวาสบตาเขาอย่างอ่านไม่ออก เธอขมวดคิ้ว
“พี่คิดจะทำอะไร?”
“พี่จะทำอะไรได้ ก็แค่จะทำอย่างที่ผัวเมียทำกันนะสิ วาวารู้ไหมตั้งแต่วันนั้นที่เราได้เสียกัน ก็เกือบยี่สิบกว่าวันแล้วนะที่เราไม่ได้สานต่อ วันนี้พี่ว่าเรามา...”
เขากระซิบและดันร่างสูงใหญ่ของเขาแนบชิดกับแผ่นหลังเธอแน่นขึ้น
“ไม่ วาวาไม่อยากทำแล้ว วา
