อวิ๋นฟ่งนั่งกุมขมับอยู่ที่โต๊ะหนังสือภายในห้อง เหตุใดเขาจึงคิดถึงแต่เรื่องของนาง ยิ่งนางทำตัวไม่สนใจเขา จิตใจของเขายิ่งปั่นป่วนหาทางออกไม่เจอ วันๆคิดถึงแต่ใบหน้าของนางคิดถึงเวลาที่นางมาดูแลเอาใจใส่เอาใจเขาอยู่ตลอดเวลา แต่ตอนนี้กลับแตกต่างกันออกไปเขาไม่สามารถทำอันใดเป็นชิ้นเป็นอันได้ มากคิดว่านางเริ่มตีตัวออกห่างและไม่สนใจเขาดังเช่นที่ผ่านมา เขาไม่ยอมเด็ดขาดไม่ว่าจะต้องทำด้วยวิธีใดเขาจะไม่ยอมปล่อยนางไปอย่างแน่นอน
แต่ทว่าบัดนี้ยามที่นางใจแข็งขึ้นมาจริงๆ เขาก็รู้สึกหวั่นในใจ นางคงไม่สนใจเขาอีกต่อไปแล้ว เมื่อนางกลายเป็นแบบนี้ เขาก็ยิ่งทำอะไรไม่ถูก นางเมินเขาได้ขนาดนี้เชียวหรือ เหตุใดจิตใจนางช่างเยือกเย็นและใจแข็งยิ่งนัก ยิ่งนางเป็นแบบนี้ เขายิ่งรู้สึกเจ็บจุกอยู่ในใจ วันเวลาที่ผ่านมาช่างมีค่ากับเขายิ่งนักแต่เขากลับไม่ยอมรักษาและเอาแต่ใจตัวเองพร้อมกับความคิดของตัวเองมากเกินไป จริงๆแล้วนางน่า
