สามีได้โปรดอย่ายั่วยวนข้า!

ตอนที่ 6 ตามเมีย

อวิ๋นฟ่งนอนอยู่สักครู่ภายใต้บรรยากาศเงียบสงบ ในหัวตอนนี้เหตุใดจึงคิดถึงแต่เนี่ยเสี่ยวซานทั้งๆที่เขาก็ไม่ได้เต็มใจสักเท่าไรนัก ไม่นานเสียงฝีเท้าบางๆก็เดินเข้ามาใกล้ทุกทีๆ ทำให้เขารู้ได้ทันทีว่านางกำลังมา เขารีบหลับตาลง แล้วเงี่ยหูฟังเสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาใกล้ เเล้วเสียงนั้นก็หยุดลงที่หน้าเตียงนอนของเขา ตอนนี้เขากำลังหลับตาและกำลังคิดว่านางจะทำสิ่งใดกับเขาหรือไม่

อยู่ๆริมฝีปากอุ่นร้อนทาบทับลงมาที่แก้มของเขาอย่างแผ่วเบา สิ่งที่นางทำทำให้เขาตื่นเต้นขึ้นมาสองมือที่อยู่ใต้ผ้าห่มกำแน่น เขาไม่อยากจะลืมตาขึ้นมาในตอนนี้เพราะถ้าหากนางรู้ว่าเขายังไม่หลับน่าจะต้องหยุดการกระทำนี้อย่างแน่นอน ดีเช่นกันเขาจะให้โอกาสนางได้แตะเนื้อต้องตัวเขาบ้างสักหน่อย เพื่อให้นางคายความหิวโหยเสียบ้างในหัวของเขาคิดไปเรื่อยๆ แต่กลับรู้สึกพอใจยังบอกไม่ถูก กลิ่นหอมอ่อนๆจากเรือนกายของหญิงสาวช่างเย้ายวนใจเขายิ่งนักเขานอนนิ่งอยู่อย่างนั้นปล่อยให้นางทำตามใจของนางไปก็แล้วกัน ผ้าห่มถูกเปิดออกอย่างเบาๆ แล้วมีร่างกายอุ่นแทรกผ่านเข้ามา อวิ๋นฟ่งอมยิ้มขึ้นมาน้อยๆ เมื่อรู้ว่าร่างบางเข้ามานอนกับเขา

เสี่ยวซานนางมาจริงๆด้วย เขายิ้มออกมาเล็กน้อย นางค่อยๆดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวของเขาและนางอย่างแผ่วเบาเพราะกลัวว่าเขาจะตื่นขึ้นมาและไล่นางออกไปเหมือนทุกครั้ง นางหันหน้ามาทางเขาและมองเขาอย่างตามไม่กระพริบนางอยากจะนอนมองหน้าเขาแบบนี้ในทุกๆคืนแต่ก็คงเป็นเรื่องยากในเมื่อเขาก็ไม่เคยที่จะให้ความสนใจในตัวนางเลยด้วยซ้ำ

ใบหน้าของนางห่างจากเขาแค่คืบ ลมหายใจร้อนๆของนางยังเป่ารดใบหน้าของเขาขึ้นมา ตอนนี้นางกำลังจ้องหน้าของเขาแน่ๆ หัวใจของอวิ๋นฟ่งเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ แต่เขาก็ไม่อาจจะขยับเขยื้อนร่างกายได้ เพราะถ้าหากเขาลืมตาขึ้นมามองหน้านางแล้วนางก็คงจะลุกหนีเขาไปอย่างแน่นอน

เสี่ยวซานนอนตะแคงหันหน้าปะทะกับอวิ๋นฟ่งที่หลับตาอยู่ นางมองใบหน้าที่เนียนละเอียดของเขา เสี่ยวซานนางค่อยๆยกมือขึ้นแล้วจับไปที่แก้มของอวิ๋นฟ่งที่ตอนนี้นอนหลับตาอยู่ นางค่อยๆไร้มือไปตามแก้มเนียนของเขาพร้อมกับสายตาที่น้องจ้องใบหน้านั้นด้วยความรักและปรารถนาดีตลอดมา แม้ว่าเขาจะไม่ชอบใจนางแต่นางก็ไม่อยากจะถือสาเพราะคิดว่าสักวันหนึ่งเขาก็คงจะหันมาสนใจนางในสักครั้ง แม้ว่าอาจจะไม่มีวันนั้นเลยก็ตาม

น้ำตาของนางไหลออกมาขณะมองจ้องหน้าของคนที่หลับตาอยู่ตรงนั้น ความเจ็บปวดในใจพรั่งพรูออกมานางไม่อยากจะคิดอะไรมากแต่สุดท้ายมันก็อดคิดไม่ได้ อวิ๋นฟ่งไม่คู่ควรกับนางจริงๆ จนป่านนี้แล้วเขายังเย็นชากับนางอยู่อ**บางครั้งนานก็คิดไปว่านางอาจจะต้องถอยห่างเขาออกมาบ้างแต่สุดท้ายตัวเองก็ทนไม่ไหวเสียเอง ไม่นานเสี่ยวซานจึงพลิกตัวนอนตะแคงหันหลังให้กับเขา

อวิ๋นฟ่งต่อยๆลืมตาขึ้น มองเห็นแผ่นหลังของนางที่นอนหันหลังให้อยู่นั้น เสียงสะอื้นน้อยๆเล็ดรอดออกมาจากนางจนเขานั้นได้ยิน เขายื่นมือออกมาอยากจะกอดนางเหลือเกิน แต่ก็ห้ามใจเอาไว้ ไม่นานนางก็หลับไป

อวิ๋นฟ่งเงยหน้าขึ้นมองดูนาง ความเงียบสงบทำให้เขาเท้าแขนขึ้นมา แล้วมองใบหน้าของนางชัดๆ เขามองดูนางนอนหลับตาสนิทอยู่แบบนั้นอย่างไม่อยากจะเบื่อหน่าย นี่เขาดีใจอะไรกันนี่เขาพอใจนางแล้วหรืออย่างไร เขาคิดดีใจขึ้นมา ไม่นานเขาจึงนอนลงไป

เสี่ยวซานที่นอนหลับ พลิกตัวหันหน้ากลับมาหาอวิ๋นฟ่งอีกครั้ง นางกอดเขาเข้ามา แล้วซุกใบหน้าของนางลงไปแนบกับอกของเขา อวิ๋นฟ่งตกใจ และทำอะไรไม่ถูก เขาค่อยๆกอดนางแล้วลูบหลังของนางอย่างแผ่วเบา ไม่นาน ทั้งคู่จึงหลับไป เสี่ยวซานนางช่างอบอุ่นเหลือเกิน เขายิ้มออกมาพร้อมกับหลับตาแล้วหลับไป

ในตอนเช้า เสี่ยวซานรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา อวิ๋นฟ่งที่กอดนางแน่นจากด้านหลัง นางค่อยๆยกมือของเขาออก แล้วจะลุกขึ้น แต่อวิ๋นฟ่งกลับดึงนางเข้าไปกอด และเอาขาก่ายรัดนางจนแน่น เสี่ยวซานพยายามไม่ขยับกาย เพราะกลัวเขาจะตื่น นางจึงปล่อยให้เขากอดแบบนั้นสักพัก

เสี่ยวซานค่อยๆดึงมือ และขาของอวิ๋นฟ่งออกอย่างเบาที่สุด เมื่อลุกขึ้นได้ นางดึงผ้าห่มมาคลุมตัวของเขาอย่างแผ่วเบา แล้วค่อยๆเดินออกไป ปล่อยให้เขานอนพักผ่อนให้เพียงพอ

วันนี้นางจะกลับไปที่บ้าน เพื่อไปเยี่ยมท่านพ่อและเสี่ยวเปา นางอยู่ที่นั่นช่างเหงาเหลือเกิน ทำสิ่งใดก็โดนดุด่าเสมอ

อวิ๋นฟ่งตื่นขึ้นมา เขาใช้มือควานหาเสี่ยวซาน แต่ก็ไม่พบนาง เขาลุกขึ้น แล้วเห็นจดหมายวางอยู่

สามี ข้าจะกลับบ้านสามวัน ข้าอยากบอกเจ้าเพียงเท่านี้..

"เฮ่อะ แล้วอย่างไรเล่า ข้าไม่สนใจหรอก!"

อวิ๋นฟ่ง วันนี้เขาไม่ได้ออกไปไหน เขาวาดรูป แต่งโคลงกลอนก็แล้ว เหตุใดจึงนานเช่นนี้ เขาหยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน แต่แล้วก็ต้องวางลงเพราะไม่มีสมาธิ

"คนอย่างข้า! ไม่มีทางตามเจ้าไปหรอก เนี่ยเสี่ยวซาน!.."

..เสียงกรีดร้องของสาวๆดังเข้ามาถึงภายในจวนของสกุลเนี่ย ชายหนุ่มรูปงามนามอวิ๋นฟ่งปรากฏตัวที่บ้านของภรรยาสาวจอมหื่น บ่าวไพร่รีบวิ่งเข้ามาเปิดประตูอย่างรวดเร็ว พร้อมกับตะลึงในความหล่อเหลาของอวิ๋นฟ่ง

"สามี เหตุใดเจ้ามาถึงที่นี่ได้กันเล่า "เสี่ยวซานถามออกไป

" ข้ามาดูว่าเจ้าจะมาที่บ้านจริงหรือไม่" อวิ๋นฟ่งโบกพัดไปมา มืออีกข้างไขว้หลัง แล้วพูดไป ด้วยท่าทางสง่างาม

" ถ้าเจ้าอยู่ที่นี่ ข้าก็สบายใจ ถ้าเช่นนั้นข้ากลับก่อน"

"ดะเดี๋ยวก่อน สามี ท่านจะไม่เข้าไปข้างในหน่อยหรือ "

อวิ๋นฟ่งหันหน้ามา เขากำลังจะอ้าปากตอบนาง แต่อยู่ๆ

"เนี่ยเสี่ยวซาน! ข้าได้ยินว่าเจ้ากลับมาเยี่ยมบ้าน ข้ารู้ข่าว ข้ารีบมาหาเจ้าทันทีเลยนะ นี่ขนมกุ้ยฮัว ที่เจ้าชอบแม่ข้าทำมาฝากเจ้า! เข้าไปด้านในกันเถอะ เร็วเข้า!"

หยินไป่ถัง วิ่งเข้ามาอย่างเร่งรีบพร้อมกับดีใจที่เห็นเสี่ยวซานกลับมา มือก็จับแขนของนางแน่นโดยที่ลืมมองไปว่าอวิ๋นฟ่งนั้น ยืนมองเขาอย่างตกตะลึง

เสี่ยวซานจับแขนของหยินไป่ถัง เพื่อจะแกะออก เพราะอวิ๋นฟ่ง สามีของนางได้ยืนอยู่ตรงนั้น นางหันไปมองหน้าของอวิ๋นฟ่ง ที่ตอนนี้บึ้งตึงขึ้นมา

"หยินไป่ถัง ปล่อยข้าก่อนได้หรือไม่ นะนี่ สามีข้า อวิ๋นฟ่ง"

หยินไป่ถังหันหน้ามองมาทางอวิ๋นฟ่ง ที่ตอนนี้ หน้าตาของเขาดูมืดครื้มและยืนมองเสี่ยวซานอย่างนิ่งเงียบ

นางรู้สึกว่า เหมือนมีเมฆก้อนใหญ่มาปกคลุมตัวนาง เขาต้องโกรธนาง และหาว่านางขาดผู้ชายไม่ได้อีกแน่ๆ เสี่ยวซานยืนเงียบ

อวินฟ่งเดินเข้ามา แล้วแกะมือของหยินไป่ถังออก เขาโอบไหล่ของนางแล้วเดินเข้าประตูจวนไป

"เฮ้อ เมียจ๋า ตอนแรกข้าว่าจะกลับ แต่ว่าตอนนี้ข้ารู้สึกเหนื่อยขึ้นมา ขาของข้าคงจะก้าวต่อไปไม่ไหว คืนนี้ เจ้าต้องนวดให้ข้านะ เมียจ๋าาา" อวิ๋นฟ่งนึกในใจเขาทำแบบนี้ไปได้อย่างไรกันนะ เขาต้องบ้าไปแล้ว

เสี่ยวซานนางไม่อยากจะเชื่อหูของตัวเอง นางเงยหน้าขึ้นมองอวิ๋นฟ่งที่ตอนนี้โอบไหล่ของนางมือกอบกุมไหล่ของนางอย่างแน่น เขานึกบ้าอะไรขึ้นมากัน นางหันไปมองหยินไป่ถัง ที่เดินตามหลังมาพร้อมกับทำหน้ามุ่ยใส่นาง

"อะเอ่อ พวกท่าน นั่งอยู่ตรงนี้ก่อนนะ ข้าจะไปเตรียมน้ำชาให้ " เสี่ยวซานงงๆกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

"อย่าไปเลยเมียจ๋า ข้าไม่อยากจะห่างกับเจ้าแม้เพียงเศษเสี้ยวเลยทีเดียว " อวิ๋นฟ่งส่งสายตาหวานเยิ้ม พร้อมกับขยิบตา แล้วส่งจูบให้นาง ต่อหน้าของหยินไป่ถัง

'โอ้! แม่เจ้า! อวิ๋นฟ่งกำลังหว่านเสน่ห์ใส่ข้าแน่ๆ ' เสี่ยวซานคิดในใจ หน้าของนางแดงขึ้นมา

"อะแอ้ม เสี่ยวซาน เอาขนมนี่ไปฝากท่านลุงด้วยนะ แล้วนี่เจ้าจะไม่แนะนำหน่อยหรือว่า เขาเป็นใครกัน"

"เหตุใดต้องแนะนำกันเล่า เจ้าก็ได้ยินแล้ว ว่าข้าเรียกนางว่าอย่างไร" อวิ๋นฟ่งพูดแทรกขึ้นมา

หยินไป่ถัง เกิดสงสัย เขาจึงรีบดึงแขนของเสี่ยวซานออกไป เเล้วกระซิบถาม

"นี่เสี่ยวซาน อย่าบอกนะว่าพ่อหนุ่มหน้าหวานคนนั้นคือ สามีเจ้า !"

"ใช่ เขาคือสามีข้า "

อวิ๋นฟ่งรู้สึกไม่ชอบใจขึ้นมาที่หยินไป่ถัง ทำตัวสนิทสนมกับนาง เขารีบเดินเข้ามาและยื่นหน้าเจ้าไปแอบฟังพวกเขาคุยกัน ตาก็มองมือของหยินไป่ถังที่จับแขนของนางไม่ปล่อย

อวิ๋นฟ่งเก็นแบบนั้น เขาจับมือของหยินไป่ถังแล้วแกะมือของเขาออก แล้วทำหน้าตึงใส่เขา

"สามี เจ้าอย่าเสียมารยาทกับเพื่อนข้า " อวิ๋นฟ่งที่ดึงนางออกไป

"เฮ้อ! ถ้าเช่นนั้นไม่มีอะไรแล้ว ข้าขอตัวกลับก่อนะ เสี่ยวซาน วันหลังเดี๋ยวข้าจะแวะมาหาอีก "

เสี่ยวซานโบกมือลาหยินไป่ถังตอบเช่นกัน อวิ๋นฟ่งเห็นแบบนั้น รีบจับมือของนางลงแล้วโอบนางไว้แน่น

"สามี ข้าอยากจะมาหาพ่อจองข้าบ้าง ท่านตามมาเพราะเหตุใด "

"เสี่ยวซาน หากข้าไม่ตามมาดูให้เห็นกับตา บางทีข้าก็อาจคิดว่าเจ้าไม่ได้เป็นอย่างที่ชาวบ้านเขาลือกัน แต่นี่ ทุกอย่างเป็นไปตามที่คิดจริงๆ "

จบตอนที่6