อวิ๋นฟ่งค่อยๆ ถอดเสื้อของเสี่ยวซานออกอย่างเบาๆ ดวงตาจ้องมองเรือนร่างที่เขาใฝ่ฝันมานาน ผิวขาวเรียบเนียนดั่งหิมะในหน้าหนาว ดวงหน้าที่เย้ายวนตลอดเวลา อีกทั้งในดวงตาหวานหยาดเยิ้มของนาง ตอนนี้เขาไม่อาจจะสกัดกั้นอารมณ์ของตัวเองได้อีกต่อไป
อวิ๋นฟ่งเดินเข้ามากอดนางจนลำตัวแนบชิดติดกับด้านหลังของนางสองมือค่ิยลูบไล้ไปตามร่างกายจนทั่วทั้งล้ำตัว ปากก็บดจูบนางอย่างหิวกระหาย เรียวลิ้นเริ่มสอดแทรกเข้าไปในปากของนางเพื่อลิ้มรสความหอมหวานที่เขานั้นปรารถนามาเนิ่นนาง วันนี้แล้วสินะที่เขาไม่ได้เพียงแค่คิด แต่วันนี้เขาจะเชยชมนางให้สมดั่งใจปรารถนา
เสี่ยวซานหลับตาพริ้มปล่อยตัวไปกับอวิ๋นฟ่งที่ตอนนี้ เขาช่างเร่าร้อนปลุกอารมณ์ของนางได้อย่างมากมายเหลือเกิน แม้ว่าตำรารักมัดใจชายของนางไม่มีบทเหล่านี้ แต่คำตอบของตำราที่นางเฝ้าอ่านมา เพื่อพิชิตใจเขานั้น สุดท้ายแล้วความเป็นธรรมชาติของชายหญิงต่างหากต่างดึงดูดซึ่ง
