ในตอนสายวันต่อมา ทั้งคู่เดินออกมาด้านนอก เสี่ยวซานที่ตอนนี้มีอวิ๋นฟ่งโอบกอดนางทุกฝีก้าว ไม่ว่านางจะทำอะไร เขาจะอยู่ข้างๆนางตลอด
ตอนนี้สายตาของเขามีแค่นางคนเดียวเท่านั้น แม้แต่บ่าวผู้ชายเงยหน้ามองนางเขาก็ไม่ยอม ทั้งคู่นั่งเล่นตรงศาลาวาดภาพของอวิ๋นฟ่ง เสี่ยวซานที่นั่งอ่านหนังสือ และอวิ๋นฟ่งที่นั่งวาดภาพอย่างผ่อนคลาย
ไม่นาน อวิ๋นฟ่งที่ลอบมองภรรยาของตนอยู่บ่อยๆนั้น เกิดไม่สบอารมณ์ขึ้นมา ที่นางเอาแต่อ่านหนังสือ ไม่สนใจมองเขาบ้างเลย
อยู่ๆ อวิ๋นฟ่งก็วางพู่กันแล้วลุกขึ้น และเดินเข้าไปหาเสีายวซาน เขาดึงหนังสือออกจากมือของนาง แล้วจุมพิตไปที่นาง
"ท่านพี่ ท่านทำอะไร"
"ทำโทษ!" อวิ๋นฟ่งทำสีหน้าเคร่งขรึม
"ข้าทำอะไรให้ท่านไม่พอใจอีกเล่า " เสี่ยวซานลุกขึ้น และเงยหน้ามองอวิ๋นฟ่งที่ตอนนี้ทำหน้าบูดบึ้งขึ้นมา
"ไม่เอาน่า สามี ข้าไม่อยากให้ท่านทำหน้าแบบนี้เลย ท่านออกจะรูปงามนัก หา
