อวิ๋นฟ่ง และเสี่ยวซานจำต้องออกไปต้อนรับท่านแม่ ที่มาหาในยามดึกดื่นเช่นนี้ ใบหน้าของผู้เป็นมารดา แสดงสีหน้าไม่สู้ดีนัก ทำเอาอวิ๋นฟ่งและเสี่ยวซานไม่กล้าจะปริปากพูดสิ่งใดออกมา ตอนนี้ท่านแม่ผอมอวิ๋นฟ่งมองทั้งคู่อย่างพินิจพิเคราะห์เหมือนสงสัยอะไรบางอย่างในตัวของพวกเขา
ทั้งคู่เดินมายังห้องรับแขกของเรือน แล้วพากันนั่งลง โดยมีมารดานั่งอยู่ด้านหน้า เสี่ยวซานตอนนี้นางนั่งก้มหน้าไม่พูดอันใดเพราะรู้ว่าหากพูดอันใดมากเกินไปกลัวว่าท่านแม่ของเขาจะไม่ชอบและรังเกียจนางเพราะนางไม่อาจจะมีบุตรให้กับพวกเขาได้เสียที ส่วนอวิ๋นฟ่งนั้นรอให้มารดาพูดคุยออกมา เขามองหน้ามารดานิ่งเพื่อรอคำพูดที่มารดากำลังจะพูดออกมา
"เอาล่ะ ที่แม่มาหาพวกเจ้าทั้งสองนั้น แม่จะบอกว่า แม่จะอยู่กับพวกเจ้าที่นี่สักพัก "
"ห๊าา!!/ห๊ะ!" ทั้งคู่ตกใจจึงร้องออกมาพร้อมกัน อวิ๋นฟ่งรู้สึกแปลกใจร้อยวันพันปีไม่เคยคิดที่จะมาหาแต่วันนี้ทุก
