สามีได้โปรดอย่ายั่วยวนข้า!

ตอนที่ 5 ขอแตะนิดแตะหน่อย

เมื่อวิ๋นฟ่งกลับมา เขาเดินเข้ามานั่งที่ห้องหนังสือพร้อมกับความคิดในใจมากมาย เขาเปิดหนังสืออกอ่านไปมาแต่ก็ไม่ค่อยจะจับใจความเนื้อหาได้ ในใจก็คิดว่า เสี่ยวซานหายไปไหน ปกตินางมักจะวิ่งเข้ามาหาเขาเป็นประจำ อยู่ๆเขาก็รู้สึกกระวนกระวายขึ้นมาเมื่อเสี่ยวซานไม่มาให้เขาได้เห็นหน้าเลยในวันนี้

อวิ๋นฟ่งวางหนังสือลงพร้อมกับคิดว่าตัวเองนั้นคิดถึงนางได้อย่างไร วันๆนางสร้างแต่เรื่องหนำซ้ำยังตามเขาไม่เลิกราที่สำคัญ ..อึ้ย! เขาลุกขึ้นแล้วเดินไปที่หน้าต่างจากนั้นก็มองไปรอบๆ เขามองเห็นนาง เดินไปมา เหมือนกับครุ่นคิดอะไรบางอย่าง นี่ละนะ ในหัวคงมีแผนมากมาสินะคนลามก สตรีแบบนี้อยู่ใกล้ๆน่ากลัวที่สุด ความคิดต่อต้านนางกลับคิดขึ้นมาอีกครั้ง ในสมองของนางคงจะมีแผนมากมายที่จะเข้ามาปั่นป่วนจิตใจและปั่นป่วนตัวเขา จริงๆแล้วนางก็คงจะไม่ใช่คนที่ดีเดย์อะไรมากมายอย่างแน่นอน

ทางด้านเสี่ยวซานนางคิดว่า นางจะพูดเรื่องที่แม่สามีขอร้องอย่างไร ใครจะอยากให้สามี มีอนุอีกเล่า แต่ถ้าไม่พูดก็เป็นการขัดคำสั่งของแม่สามี คิดไปคิดมาก็ปวดในหัวใจขึ้นมาทันที แต่งงานมาก็นานหลายเดือน แต่อวิ๋นฟ่งกลับไม่เคยมองดูนางเลยสักครั้ง มีแต่ดุด่านางเสมอ แล้วแบบนี้นางจะต้องบอกเขาออกไปยังไง เมียเสียวซานเดินไปเดินมาพร้อมกับความครุ่นคิดอย่างไม่ตก ไม่รู้ว่าจะต้องเริ่มต้นสนทนากับเขาแบบใดดี

นางนั่งลงแล้วเท้าศรีษะขึ้นมาพร้อมกับถอนหายใจดังๆ หลายๆครั้ง เพราะคิดไม่ถูกเรื่องที่จะบอกเขาว่าแม่ของเขา บอกให้นางหาอนุมาให้ เพราะภรรยาอย่างนางไม่สามารถตั้งท้องได้ จะตั้งท้องได้ไงเล่า ในเมื่อสามีไม่เคยที่จะหันมาเหลียวแลนางเลยสักนิด เมื่อคิดไม่ตกนางก็ถอนหายใจออกมาหลายๆครั้ง ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยต้องมานั่งคิดมากแบบนี้เลย

อวิ๋นฟ่งเดินเข้ามาเห็นนางถอนหายใจหลายครั้งแล้วก็เลยพูดขึ้น

"เสี่ยวซาน คนอย่างเจ้ามีเรื่องอันใดให้ครุ่นคิดอีกหรือ" เขาเข้ามา ทำให้เสี่ยวซานสะดุ้งขึ้นสุดตัวและหันมามองคนที่มายืนพูดอยู่ด้านหลังในมือถือพัดวี ทำท่ารอเราในทุกๆครั้งที่นางมองออกไป

"อ้าว สามีท่านมาแล้วหรือ มายืนอยู่ตรงนี้นานหรือยัง มา นั่งลงก่อน ข้าจะรินน้ำชาให้" นางลุกขึ้นอย่างรีบร้อนและดีใจที่อยู่ๆวันนี้สามีกลับเดินเข้ามาหานางอย่างง่ายดาย

"มีอะไรหรือไม่ " เขานั่งลงตรงข้ามกับงานและมองมา ที่ใบหน้าที่ดูยิ้มแย้มแต่กับแฟนไปด้วยความในใจ สายตาของนางดูจะเป็นกังวลอย่างมาก

"เอ่อ .." เสี่ยวซานค่อยๆยื่นมือไปจับมือของอวิ๋นฟ่ง

เขามองมือของนางที่กอดกุมมือของเขาอยู่ แต่แล้วเขาก็ดึงมือออกมาอย่างแรง

"ถ้าเจ้าไม่มีสิ่งใดจะพูด ข้าต้องขอตัว"

"ดะเดี๋ยว สามี ข้าแตะนิดแตะหน่อยไม่ได้หรือไง !"

"อย่างเจ้าไม่เรียกว่าแตะนิดหน่อยแล้ว เจ้ามันลวนลาม ลามก! "

"อืม..ลามกก็ลามก วันหน้าหากเจ้ามีอนุขึ้นมาอีก ข้าก็คงไม่มีโอกาสนั้นแล้วล่ะ"

"เจ้าพูดว่าอย่างไรนะ"

"วันนี้แม่ของท่านมาหาข้า แล้วมาบอกข้าว่าให้ข้าใจกว้างรับอนุเข้ามาอีก เขาเปิดดูแขนของข้า เห็นจุดพรมจรรย์ของข้ายังอยู่นางก็เลยรู้ว่าข้ายังไม่เข้าหอกับท่าน อีกอย่างแม่ของท่าน กลัวว่าจะไม่มีทายาทสืบสกุล จึงขอร้องข้าพูดกับท่าน ข้าพูดจบแล้ว !"

เสี่ยวซานได้พูดออกไปในสิ่งที่นางครุ่นคิดมาทั้งวัน นางเดินออกไปพร้อมหัวใจที่เจ็บปวดขึ้นมา ไม่ว่าคำตอบจะออกมาเป็นแบบใด นางก็รู้อยู่ภายในใจแน่อยู่แล้ว ว่าสามีที่นางได้มาโดยการบังคับเขาคงไม่อาจมีทางหันมามองนางอย่างแน่นอน

อวิ๋นฟ่ง อึ้งกับคำพูดของนาง ถ้าเป็นหญิงอื่นคงไม่มาพูดเรื่องอนุให้สามีฟังอย่างแน่นอน นางนี่ช่างอ่อนหัดเสียจริง อีกทั้งยังซื่อบื้อเป็นไหนๆ เขาคลี่พัดในมือออก และพัดไปมาให้กับตัวเอง จากนั้นก็มองตามหลังของนางที่เดินออกไป อยู่ๆเขาก็ครุ่นคิดขึ้นมา

นางบอกว่า จุดพรมจรรย์ของนางยังอยู่ แล้วที่ชาวบ้านเล่าลือกันมาล่ะ ว่านางนอนกกกอดผู้ชายไม่ซ้ำหน้าในแต่ละวัน เหตุใดนางถึงยัง.. เป็นไปไม่ได้ นางต้องหลอกลวงให้เขาตายใจอีกเป็นแน่เขาจะใจอ่อนแบบนี้ไม่ได้ เขาเงียบไปสักครู่อยู่ๆ

อวิ๋นฟ่งก็ยิ้มออกมา นี่เขาคิดอะไร นางยังไม่เคยนอนกับชายใดอีกหรือ แต่เรื่องแม่ของเขา เขาต้องไปจัดการเสียก่อน เสี่ยวซานนางจะได้ไม่ต้องกังวลใจอีก มีแค่นางคนเดียวเขาก็จะเป็นบ้าตายอยู่แล้วในแต่ละวัน คืนยังมีสตรีคนอื่นมาเพิ่ม สติของเขาก็คงไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเป็นแน่

เขาเดินพร้อมกับสะบัดพัดในมือของเขาไปมา วันนี้เป็นวันที่ดีของเขาอีกหนึ่งวันแล้วสินะ เสี่ยวซานวันนี้เจ้าจะใช้แผนอันใดเข้าหาข้าอีกนะ ฮ่ะๆๆ เขาคิดและหัวเราขึ้นมา เมื่อคิดได้จึงหุบยิ้มแล้วรีบเดินออกไป พร้อมกับพัดวีอยู่ๆเขาก็อารมณ์ดีขึ้นมา โดยไม่รู้สาเหตุ

อวิ๋นฟ่งมาหาท่านแม่ของเขา

"คารวะท่านแม่ ข้ามีเรื่องอยากจะคุยกับท่าน"

"อวิ๋นฟ่ง เสี่ยวซานบอกเจ้าแล้วใช่หรือไม่ เจ้าตกลงแล้วใช่หรือไม่"

"ท่านแม่ ท่านหยุดเสียเถอะ ข้าไม่ต้องการอนุใดๆอีก แค่เสี่ยวซานคนเดียวข้าก็ปวดหัวจะแย่อยู่แล้ว หากหาอนุมาให้ข้าอีก ข้าจะไม่อยู่ที่นี่อีกต่อไป "

"เพราะเหตุใด นางขัดขวางเจ้างั้นรึ!"

"ไม่ใช่ขอรับ นางบอกข้าและไม่มีท่าทีขัดขวางด้วย เพราะเกรงว่าท่านจะไม่ชอบนาง ท่านแม่ ไหนๆข้ากับนางก็แต่งกันแล้ว ได้โปรด อย่าเข้ามายุ่งเรื่องในครอบครัวของข้าด้วยขอรับ แค่นางคนเดียวข้าก็ปวดหัวมากอยู่แล้ว ข้ามีเรื่องแค่นี้ที่อยากจะพูดกับท่าน ข้าขอตัว"

"เดี๋ยวก่อน อวิ๋นฟ่ง เจ้าลูกบ้า หยุดนะ!"

อวิ๋นฟ่งไม่สนใจ เขาเดินออกมาอย่างสงบ และมุ่งหน้ากลับไปที่บ้านของตัวเอง เขากลับมาอย่างอารมณ์ดี และหยิบกระดาษขึ้นมาวาดภาพ วันนี้เขาอารมณ์ดียิ่งนัก เขาค่อยๆวาดรูปลงไป

อยู่ๆ มือที่คุ้นเคย ค่อยๆเลื้อยเข้ามา กอดเขาจากด้านหลัง เขารู้สึกแต่ทำเป็นนิ่งไปก่อน นางค่อยๆไล้มือขึ้นมาหยุดที่หน้าอกของเขา และขย้ำตรงหน้าอกของเขาอย่างหมั่นเขี้ยว

"อะโอ้ย ! เสี่ยวซาน เมื่อไรเจ้าจะเลิกลวนลามข้าเสียทีนะ" อวิ๋นฟ่งบอกนางออกไป

"ข้าก็ไม่รู้จะเลิกได้ตอนไหน แต่ข้าเห็นท่านทีไรข้าก็อดใจไม่ไหวจริงๆ อวิ๋นฟ่งเมื่อไหร่ ท่านจะใจอ่อนกับข้าเสียที ข้ารอท่านจนข้า เหี่ยวเฉาหมดแล้วนะ"

อวิ๋นฟ่งได้ฟังที่นางพูด เขาทั้งอยากหัวเราะออกมา นางนี่ช่างเป็นคนตรงเสียจริง จากนั้นเขาก็รีบทำหน้านิ่งและพูดตอบนามออกไป หากแสดงตัวมากเกินไปนางอาจจะได้ใจมากกว่านี้

"ข้าไม่ได้ชอบเจ้า ข้าจะทำอะไรเจ้าได้ อีกอย่าง เจ้าลามกกับข้าขนาดนี้ ข้ายิ่งกลัวเจ้า!"

"หา! ข้าน่ากลัวขนาดนั้นเชียวรึ !"

"ถ้าเช่นนั้น ข้าเลิกลวนลามเจ้าดีหรือไม่นะ เจ้าจะได้หันมาขอบข้า"

"ขะข้า อะเอ่อ ละแล้วแต่เจ้า! แต่ว่าถ้าเจ้าเลิกแตะต้องข้า จะเจ้าก็อาจจะไม่ค่อยได้พบข้าเท่าไรนัก "

" ไม่เป็นไร เพื่อให้เจ้าหันมาชอบข้า ข้าจะอดใจไว้ให้ได้! " เสี่ยวซานพูดออกมาอย่างเข้มแข็ง

อวิ๋นฟ่งที่ได้ฟังสิ่งที่นางพูด อยู่ดีๆ เขาก็วางพู่กันลงอย่างแรง แล้วเดินออกไปโดยไม่มีคำพูดใด แค่นางพูดว่าจะไม่มาแต่ต้องตัวของเขา อารมณ์ของเขาก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที นางกล้าดียังไงมาบอกว่าจะไม่แตะต้องตัวเขา

"เป็นอะไรไปอีกนะ สามี!" นางร้องตามหลังของอวิ๋นฟ่ง

เขาเข้ามาที่ห้องนังสือของเขา ปิดประตูอย่างแรง แล้วพูดขึ้นมาคนเดียว

"เจ้าจะเลิกแตะตัวข้ารึ เสี่ยวซาน เจ้าต้องบ้าไปแล้ว คนอย่างข้าอยากให้เจ้ามาแตะตัวเมื่อไรกัน คนอย่างเจ้าทำไม่ได้หรอก "

อวิ๋นฟ่งนั่งลงที่เตียงอย่างแรงและนอนลง เขาจะโมโหไปด้วยเหตุใดกัน นางก็แค่หญิงลามก ที่ชอบมาลวนลามเขา แค่นางพูดว่าจะไม่มาลวนลามเขา เขาก็โมโหงั้นรึ

อวิ๋นฟ่งลุกขึ้น เเล้วคิดว่า เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ เหตุใดต้องคิดเอาคำพูดของนางมาใส่ใจ เดี๋ยวรอดู คืนนี้มิวาย นางต้องแอบมาขึ้นเตียงของเขาอย่างเคยก็เป็นได้

"ฮะ! หยุดคิดเรื่องนางเสียเถิด พอได้แล้ว ข้าต้องเขียนกลอนแล้ว มะมะไม่ วาดรูปสิ ข้าต้องทำอะไร เฮ้อ! ข้าเป็นอะไรเนี่ย!

อวิ๋นฟ่งวันนี้ทำอะไรไม่ถูก เพราะแค่คำพูดของนาง เพียงแค่เล็กน้อย เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ

วันนี่เขาเข้านอน อย่างไว เขาเขยิบตัวเข้าไปชิดด้านใน เหลือที่ด้านนอกไว้ เผื่อว่า เสี่ยวซานนางเจ้ามา แต่แล้วเขาก็เขยิบมานอนตามปกติ

แต่ถ้าเขาหลับที่ก็จะไม่เหลือที่ นางก็จะนอนไม่ได้ งั้นเหลือไว้สักนิดก็แล้วกัน เขาห่มผ้านอน แต่ก็หันหน้ามาทางประตู รอดูว่า นางจะเข้ามาหาเขาหรือไม่

อวิ๋นฟ่งยกมือขึ้นตีไปที่หัวของตัวเอง เขาคิดบ้าอะไร เขารีบห่มผ้าแล้วข่มตานอน สุดท้ายก็นอนไม่หลับอยู่ดี นางทำอะไรอยู่นะ เมื่อไรจะเข้ามา..

จบตอนที่5