สามีได้โปรดอย่ายั่วยวนข้า!

ตอนที่ 1 ข่าวลือคือข่าวจริง

" คุณชายอวิ๋นฟ่ง บุรุษรูปงามแห่งซีเหอ ว่ากันว่า เขาเป็นบุรุษหนุ่มที่หน้าตางดงามที่สุด เพียงแค่เขา ก้าวย่างออกจากบ้าน สาวๆมากมายต่างก็พากันมารุมล้อม ไม่ว่าจะเดินไปที่ใด มีแต่หญิงงามตามมาให้ท่าเขาเป็นประจำ แต่คุณชายอวิ๋นฟ่งผู้ลือโฉม กลับไม่มีท่าทีที่จะสนใจหญิงใด จนผู้คนต่างร่ำลือว่า เขานั้นเป็นชายตัดเสื้อ แต่ก็หาไม่จริงดังคำร่ำลือนั้นๆ เขาเคยมีคนรัก แต่คนรักของเขานั้นกลับไปสมรสกับองค์รัชทายาท เป็นเหตุให้เขาต้องเจ็บช้ำใจมาตลอด จนมาถึงทุกวันนี้ ก็หามีหญิงใดเข้าไปอยู่ในหัวใจของเขาได้อีกไม่ แม้จะมีแม่สื่อหลายๆบ้านมาทาบทามเขา แต่เขาก็หาได้สนใจไม่ ว่ากันว่ารูปลักษณ์ของเขานั้น ช่างสง่างาม นิ้วมือนั้นเรียวยาวงามปานมือสตรี ในตาคมเข้มดุจดังเหยี่ยวบนเวหา ปากเล็กเรียวแดงงามหาสตรีใดเทียมได้ยาก ผิวพรรณผุดผ่องไร้จุดด่างดำมาแต่งเติม ผมสีดำขลับดั่งสีนิลเจียระไน อีกทั้งยังว่า กลิ่นกายของเขานั้น ช่างหอมเย้ายวนใจ เมื่อเดินผ่านใครไปแล้วทุกคนต่างพากัน มองตามหลังตลอด เดินไปทางไหนมีแต่สาวๆมาห้อมล้อม บ้างก็กรีดร้อง เพราะความหล่อเหลาดุจเทพบุตรมาจุติ.."

เนี่ยเสี่ยวซานที่ฟังเสี่ยวเปาบรรยายถึงความงามของบุรุษอย่างอวิ๋นฟ่ง นางใช้มือเท้าคางของนางตั้งฟังอย่างตั้งใจ และมโนภาพขึ้นมาในหัวของตน ในใต้หล้าแห่งนี้ยังมีชายงามขนาดนี้จริงอยู่หรือ ถ้านางได้เขามาครอบครอง นางจะถะนุถนอมเขาให้ดีเลยทีเดียว

"เอาล่ะเสี่ยวเปา เจ้าบรรยายได้ดีมาก ข้าคิดออกแล้ว ไปเอากระดาษกับพู่กันมาให้ข้า " เนี่ยเสี่ยวซานบอกให้คนรับใช้ชายคนสนิทไปเอาของที่ต้องการมา

"มาแล้วขอรับ " เสี่ยวเปายื่นกระดาษ หมึกพู่กัน ให้กับนาง

"ข้าจะวาดรูปของเขา ตามที่เจ้าบรรยายมา "

"ขอรับ "

เนี่ยเสี่ยวซาน นั่งวาดภาพอย่างตั้งใจ ใช่เวลาเล็กน้อย ไม่นานก็เสร็จพอดี

"เสร็จแล้วเสี่ยวเปา"

เสี่ยวซานวางพู่กันลง นางจึงยกรูปนั้นขึ้น

เสี่ยวเปาถึงกับเกือบจะกลั้นขำไม่อยู่

"โอ้โห ! เป็นภาพที่สวยงามมากขอรับ คุณชายอวิ๋นฟ่ง หน้าตาดั่งเทพสวรรค์มาจุติจริงๆ "

"อืม ถ้าเช่นนั้น เจ้าเอาภาพนี้ไปติดไว้ที่ห้องนอนของข้า เขาคือเนื้อคู่ของข้า

"ขะขอรับ " เสี่ยวเปารับภาพนั้นไปแล้วเดินออกไป พอเดินออกมาไกลจากเสี่ยวซานเขาถึงกลับกลั้นหัวเราะไม่ไหวเลยทีเดียวเขาหัวเราะออกมากับภาพของอวิ๋นฟ่ง

เนี่ยเสี่ยวซานเป็นคุณหนูตระกูลเนี่ย ซึ่งบิดามารดา ฐานะเป็นถึงพ่อค้าผู้ร่ำรวยคนหนึ่งในแคว้นซีเหอ นางชอบนั่งฟังเรื่องของชายรูปงามตระกูลต่างๆ และชอบเก็บมาเพ้อฝัน ว่าสักวันนางจะมีเทพบุตรหนุ่มรูปงามมาครอบครอง

ชาวบ้านพาร่ำลือกันจนหนาหูว่านางนั้น บ้าผู้ชาย และหื่นกามเป็นที่สุด ขนาดบ่าวรับใช้ข้างกายก็ยังเป็นชายอีกต่างหาก ชื่อเสียงของนางช่างป่นปี้เสียเหลือเกิน

ไม่ว่านางจะเดินไปที่ใด เมื่อเจอชายหนุ่มรูปงามนางจะเข้าไปแล้วแทะโลมชายเหล่านั้นเสมอ จนคุณชายแถวนี้เข็ดขยาด ไม่กล้าจะเสวนาด้วย ชื่อเสียงของนางนั้นเป็นที่เลื่องลือไปทั่วทั้งเมือง จนคุณชายตระกูลต่างๆไม่อยากจะแต่งงานด้วย

วันนี้มีงานเทศกาลลอยโคม นางออกไปเดินเที่ยวกับเสี่ยวเปา ผู้คนที่เดินผ่านนางต่างพากันซุบซิบเรื่องของนาง แต่นางหาได้สนใจไม่ นางสนุกไปกับงานวันนี้ อาการของนางดูสนุกจนออกนอกหน้า จนคนที่เดินผ่านไปมาถึงกับส่ายหัว

ว่ากันว่า นางซุกผู้ชายมากมายไว้ภายในจวน อีกอย่างรับบ่าวเข้ามาภายในจวนก็เลือกแต่คนที่น่าตาดีเข้ามา ใครที่อยู่ๆไปแล้วเกิดอ้วนท้วนขึ้นมา นางไล่ออกมาจนหมด บ่าวบางคนถึงกลับรีบลาออกมาเพราะเจอคุณหนูเนี่ยข่มเหง จนไม่กล้าอยู่

เสี่ยวซานปล่อยโคมลอยออกไป พร้อมกับเสียงร้องและเสียงปรบมือเสี่ยวเปา นางดีใจจนออกนอกหน้าเมื่อโคมของนางได้ลอยขึ้นไป จนคนข้างๆรู้สึกรำคาญนางกับเสี่ยวเปาขึ้นมา

นางไม่สนใจ เดินเที่ยวไปรอบๆงานอย่างเบิกบาน สายตาก็จ้องมองหาคุณชายหน้าตาดีๆ เผื่อได้ติดไม้ติดมือมาสักคนสองคน นางคิดและมีความสุขอยู่ภายในใจ นางเดินไปเรื่อยๆมองไปรอบๆก็ไม่เห็นมีใครหล่อปานเทพบุตรเลยสักคน

ก็แน่อยู่แล้ว ชายงามเหล่านั้นเมื่อรู้ว่านางออกมาเที่ยว ต่างก็พากันหลบหน้านางไปทั้งหมด นางรู้สึกเบื่อหน่ายขึ้นมา จนอยากจะกลับบ้านแล้ว นางเดินไปเรื่อยๆ ก็เกิดชนเข้ากับชาวบ้าน

วันนี้อวิ๋นฟ่งรู้สึกคิดถึงเย่เหยาซิน ป่านนี้นางเป็นอย่างไรบ้างนะ รัชทายาทจะดีกับนางหรือไม่นะ ถ้าหากเขาขอนางแต่งงานเร็วกว่านี้ นางกับเขาคงได้ครองคู่กันอย่างแน่แท้

อวิ๋นฟ่งรู้สึกปวดใจที่รักของเขานั้นไม่สมหวัง เขาต้องออกไปเดินเที่ยวสักหน่อย เพื่อผ่อนคลายเรื่องของนางบ้าง แม้จะรำคาญสาวๆเหล่านั้นที่มาตามเขามากมายก็ตาม

อวิ๋นฟ่งเดินไปเรื่อยๆ บรรดาสาวๆก็พากันเดินตาม ทั้งโยนดอกไม้ ทั้งล้มลงต่อหน้าหวังให้เขามารับ แต่อวิ๋นฟ่งก็ได้หาสนใจไม่ เขาเดินไปเรื่อยๆชมบรรยากาศ และมองโคมลอยมากมายที่ถูกปล่อยออกไป

อยู่ๆเขาก็หันไปด้านหน้าหลังจากดูโคมลอยนั้นแล้ว มีชาวบ้านคนหนึ่ง วิ่งมาชนสตรีด้านหน้า เข้าอย่างจัง ทำให้นางเสียหลักกำลังจะล้มและตกลงไปในน้ำ

อวิ๋นฟ่งยื่นมืออันนุ่มนิ่มของเขา มาจับนางเอาไว้ ทั้งคู่เสียหลักล้มลง ทำให้ปากกับปากประกบจูบกัน โดยร่างของอวิ๋นฟ่งนั้นอยู่บนตัวของนาง

มือของเขานั้น กอบกุมตรงหน้าอกของเสี่ยวซานอย่างเต็มๆ เขาเงยหน้าขึ้น แล้วตกใจเป็นอย่างมาก จึงเผลอบีบหน้าอกของเสี่ยวซานไปทั้งสองข้างอย่างเต็มแรง เสี่ยวซานร้องออกมาพร้อมกับเขา

"อ้ายยยยย!!"

เสี่ยวซานตกใจเป็นอย่างมาก จูบแรกของนางต้องมาเสียให้กับ..เอ่อ ..ชายหนุ่มหน้าตาดี นางรีบถอยออกมา แม้ว่าเขาจะหน้าตาดี แต่นางก็เสื่อมเสียชื่อเสียงไปแล้ว ..ซึ่งก็ไม่มีมานานแล้วด้วยชื่อเสียงของนาง

จนชาวบ้านที่มามุงดูต่างพากันกล่าวหาว่านางนั้น แม้เห็นชายรูปงามในที่สาธารณะนางก็ไม่เว้น ชายหนุ่มเบิกตากว้าง ตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น เขารีบลุกขึ้น

ชาวบ้านพากันตกใจ เป็นเขานั่นเอง อวิ๋นฟ่ง ปกติจะไม่ค่อยออกไปไหนมาไหนให้ใครเห็นบ่อยๆแต่วันนี้เขากลับออกมา และตกเป็นเหยื่อของเนี่ยเสี่ยวซานเสียแล้ว

บรรดาเสียงหญิงสาวพากันกรีดร้องเสียดาย เพราะอวิ๋นฟ่งได้ตกไปอยู่ในกำมือของเนี่ยเสี่ยวซานแล้ว สาวๆตรงนั้นพากันร้องด่าเสี่ยวซาน

แต่เมื่อนางมองกลับไปก็พากันเงียบ ไม่กล้าที่จะต่อว่านางอีก เสี่ยวเปา รีบวิ่งเข้ามากระซิบข้างๆหูของนาง ว่าบุรุษหนุ่มรูปงามตรงหน้าคือ คุณชายอวิ๋นฟ่ง นางก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมาทันที

"ท่านคือ อวิ๋นฟ่งวันนี้เจ้าล่วงล้ำต่อข้า และข้ามีพยานรู้เห็นเต็มไปหมด เจ้า ! ต้องแต่งข้าเข้าสกุลอวิ๋น เป็นภรรยาของเจ้า มิเช่นนั้น พ่อของข้าจะเอาเรื่องเจ้าแน่"

"แม่นาง เมื่อสักครู่เป็นเหตุสุดวิสัย ข้าต้องของอภัยแม่นางด้วย" อวิ๋นฟ่งพูดออกมาด้วยวาจาที่สุภาพ

"เหตุสุดวิสัยเช่นไร ก็เห็นๆอยู่ ว่าเจ้า ..นี่ตรงนี้ " เสี่ยวซานชี้นิ้วไปที่หน้าอกของนาง ว่านางถูกเขาล่วงล้ำ

"ข้ามิได้ตั้งใจแม่นาง ข้ากลัวว่าเจ้าจะตกน้ำ ข้าจึงมิทันระวัง"

"เจ้า!"

"ถ้าไม่มีอันใดแล้วข้าขอตัวกลับก่อน "

อวิ๋นฟ่งรีบเดิน ออกไป

"เจ้า ! อวิ๋นฟ่ง เจ้าต้องรับผิดชอบข้า ข้าไม่ปล่อยเจ้าไปแน่!"

อวิ๋นฟ่ง เขาคิดว่า คงไม่มีอันใดเกิดขึ้น ดูๆนางก็บ้าๆบอๆ เขาจึงกลับไปที่จวนของเขาเช่นกัน

อวิ๋นฟ่งนั้นเป็นคนรักสงบชอบวาดรูปและเขียนกาบกลอน เขาเป็นหนุ่มสุขุม ไม่ชอบโหวกเหวกโวยวาย ถือว่าเป็นหนุ่มที่มีกิริยาดีคนหนึ่ง เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่า การได้เจอกับเนี่ยเสี่ยวซานในครั้งนี้จะเป็นการเปลี่ยนแปลงชีวิตเขาไปตลอดกาล

ทางด้านเนี่ยเสี่ยวซานนางกลับมาที่จวนแล้ว นางเอาแต่ยิ้มพร่ำเพ้อหาเขา อวิ๋นฟ่งช่างรูปงามสมคำร่ำลือเสียจริง นางจะต้องได้เขามาครอบครอง ก่อนที่คุณหนูบ้านไหนจะมางาบเขาไป

วันพรุ่งนี้ นางจะต้องบอกให้พ่อของนางส่งแม่สื่อไปที่บ้านของเขา และจ้างพยานที่เห็นเหตุการณ์ในคืนนี้ไปด้วย " อวิ๋นฟ่ง เจ้าไม่มีทางหลุดมือข้าแน่!" ส่วนเรื่องความรักนั้นสร้างได้ นางยิ้มออกมาอย่างดีใจ

ในเช้าวันต่อมา แม่สื่อมาที่บ้านของเขาพร้อมพยานมากมาย พวกเขามาทาบทามลูกชายให้กับเนี่ยเสี่ยวซาน อวิ๋นฟ่งตกใจ บิดามารดาของเขาก็ตกใจ

"เหตุใดพวกเจ้าจึงมาที่บ้านของข้ามากมานเช่นนี้"

"อ่อนายท่าน ข้าเป็นแม่สื่อ มาทาบทามคุณชายอวิ๋น ให้กับคุณหนูของข้า เนี่ยเสี่ยวซาน ท่านอวิ๋นจะว่าอย่างไร"

"ข้าไม่สนใจใครทั้งนั้น กลับไปเถิด!"

อวิ๋นฟ่งเดินออกมา

"คุณชายอวิ๋น ข้ามาเพื่อทาบทามท่าน แต่ถ้าหากท่านไม่ยอมข้าก็อาจจำเป็นต้องบังคับท่าน ท่านเห็นคนเหล่านั้นหรือไม่ คนเหล่านั้นคือพยานที่เห็นเหตุการณ์เมื่อคืนที่ผ่านมา ว่าท่านทำอะไรคุณหนูบ้าง หากท่านเนี่ยเอาเรื่องขึ้นมา อาจไม่เป็นผลดีต่อสกุลอวิ๋นได้นะท่าน"

"เจ้า อย่ามาบังคับขู่เข็ญข้า ข้าไม่สนใจ ออกไป! " อวิ๋นฟ่งโมโหขึ้นมา

"ได้ ถ้าเช่นนั้นคงพาคนเหล่านี้ไปฟ้องศาลแล้ว ไปพวกเรา"

"ดะเดี๋ยว ท่านเเม่สื่อ ข้าขอคุยกับลูกข้าก่อนสักนิดเถิด"

ทั้งบิดา มารดา รีบเข้าไปคุยกับอวิ๋นฟ่ง หากอวิ๋นฟ่งไม่ยอม สกุลอวิ๋นต้องถูกขย้ำแหลกเป็นผุยผงอย่างแน่นอน

"อวิ๋นฟ่ง ยอมเถิดนะ เจ้าก็ไม่มีใคร คุณหนูเนี่ยก็หน้าตาดี นะลูกพ่อ เห็นแก่ตระกูลของเรานะ" บิดาพูด

"มิเช่นนั้นหากพวกเขาฟ้องทางการ เรื่องยิ่งจะยุ่งยากขึ้นไปอีก อีกทั้งพยานที่เห็นเหตุการณ์เมื่อคืนที่ผ่านมาก็มาเต็มบ้านอีก " มารดาพูด

อวิ๋นฟ่งไม่อาจหลีกหนี เนี่ยเสี่ยวซานได้อีกแล้ว เขาจะต้องแต่งงานกับนางเพียงเท่านั้น

"ม่ายยยย ข้าไม่แต่งงงง!"

จบตอนที่1