สามีได้โปรดอย่ายั่วยวนข้า!

ตอนที่ 2 ตำรารักมัดใจชาย

อวิ๋นฟ่งถูกจับใส่ชุดแต่งงานแบบงงๆ เขามายืนรอรับเกี้ยวเจ้าสาว ที่เขาไม่ต้องการ ชื่อเสียงของนาง ช่างฟังแล้วเขาอยากจะอาเจียนออกมาตรงนั้น ใบหน้าของอวิ๋นฟ้่งตอนนี้ดูบึ้งตึงแต่กระนั้นความหล่อเหลาของเขายังไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อย เขาได้แต่ยืนถอนหายใจเพราะรู้สึกว่า การสมรสครั้งนี้ไม่เป็นธรรมกับเขาเอาเสียเลย

เขาได้ภรรยาที่หื่นกามลามกสตรีเช่นนี้เขาจะตั้งปณิธานไว้ในใจเลยว่าจพไม่ให้เข้าใกล้เขาเลยแม้แต่น้อย แค่คิดเขาไม่อาจทำใจได้เลย ฟังจากผู้คนกล่าวกันมาแล้วคงจะจริง นางคงจะขาดผู้ชายไม่ได้แน่ๆ แค่บ่าวข้างกายก็ยังเป็นผู้ชายเช่นนี้ ช่างเป็นหญิงที่น่าสมเพชนัก แล้วแบบนี้เขาจะทนได้ได้อีกนานเท่าไหร่กัน ใช้อำนาจบาตรใหญ่ชัดๆ

แม้นางจะมีหน้าตางามเพียงใด ในใจของเขาได้แต่นึกรังเกียจนาง เพราะชื่อเสียงที่มัวหมองของนาง เขาช่วงเป็นบุรุษที่ซวยที่สุดแล้ว ยิ่งคิดยิ่งคับแค้นขึ้นมาในใจ หากเป็นไปได้เขาไม่อยากให้งานแต่งนี้ถูกจัดขึ้นด้วยซ้ำ เขาถูกมัดมือชกอย่างหน้าไม่อายของสตรีขึ้นชื่อในเรื่องของความลามก อวิ๋นฟ่งได้แต่ถอนหายใจกับเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้

เสียงเกี้ยวเจ้าสาวได้แห่มาถึง เขาให้เจ้าบ่าวออกมารอรับเจ้าสาว หญิงสาวมากมายต่างพากัน มายืนร้องไห้ที่หน้าบ้านของอวิ๋นฟ่ง พวกนางต่างกรีดร้องอย่างกับว่ามีใครจะตาย พวกนางทั้งเสียใจและโศรกเศร้าที่ต้องเสียบุรุษรูปงามให้กับสตรีลามก อีกทั้งเสียดายอย่างหาอะไรมาเปรียบก็มิได้ ต่อจากนี้พวกนางก็ไม่อาจจะเชยชมเขาได้อีกแล้ว เขามีภรรยาไปเสียแล้ว เสียงร้องระงมของพวกนางดังไปทั่วบริเวณบ้านเจ้าบ่าว แต่ก็มือาจจะขัดได้ เพราะนางเป็นถึงลูกขุนนางใหญ่

พวกนางคงเสียใจที่อวิ๋นฟ่งนั้นได้แต่งงานออกไปแล้ว ที่สำคัญเป็นเนี่ยเสี่ยวซานหญิงหื่นกามนี่เอง สตรีที่บ้าผู้ชายเป็นที่สุด ยิ่งมีคนพูดพวกนางนิ่งร้องไห้ออกมา เสียงร้องไห้ดังระงมไปทั่วทั้งงานไม่เหมือนงานแต่งงานที่จะต้องมีคนยินดี แต่งานแต่งในครั้งนี้กับมีแต่เสียงร้องโหยหวนของสตรีที่หลงใหลในตัวของอวิ๋นฟ่ง ประหนึ่งว่าเป็นงานอัปมงคล

"เสี่ยวเปา พวกผู้หญิงเหล่านี้ มาทำไมกันมากมาย " เสี่ยวซานเปิดผ้าม่านเกี้ยวเรียกเสี่ยวเปามาถาม เพราะดูท่าทางร้องไห้เหมือนมีคนตาย

"พวกนางคงเสียใจที่เทพบุตรของพวกนางต้องแต่งงานแล้วขอรับ " เสี่ยวเปาตอบนาางออกไป ด้วยใบหน้าที่ดูเคร่งเครียดขึ้นมา เสี่ยวเปาได้แต่ภาวนาขอให้งานแต่งนี้ราบรื่นไปด้วยดี ไม่มีใครรู้ใจเท่าเขาอีกแล้ว คุณหนูของเขาไม่ใช่อิสตรีอย่างที่คนเล่าลือกัน

"ฮ่าๆๆ งั้นดี วันนี้ข้าจะกินอวิ๋นฟ่งให้หนำใจข้าเลยทีเดียว" เสี่ยวซานพูดออกมาเพราะอยากให้พวกนางได้ยิน และอยากให้พวกนางเลิกร้องไห้เสียทีเพราะตอนนี้รู้สึกรำคาญพวกคนเหล่านี้ขึ้นมา

เสี่ยวซานปิดผ้าม่านลง แล้วเกี้ยวก็มาถึงพอดี นางลงมาจากเกี้ยว อวิ๋นฟ่งมองดูนางแล้วนางน่าเกลียดน่ากลัวเหมือนผี เขามิอยากจะเข้าใกล้นางเลยสักนิด เขามองดูกิริยาท่าทางของนาง ดูๆแล้วคงจะลามกจริงๆ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกรังเกียจนางขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นถ้ามีโอกาสเขาจะต้องหาทางหย่ากับนางให้ไว้ที่สุด

"เสี่ยวซาน เจ้าบังคับข้าแต่งงานได้ แต่เจ้าอย่าหวังได้มาแตะต้อง เชยชมตัวข้าก็แล้วกัน ข้าไม่มีวันยอมเจ้าแน่นอน" อวิ๋นฟ่งพูดออกมาอย่างรังเกียจนางหนักหนา เพราะความโมโหที่ต้องถูกทางครอบครัวนางบังคับให้เขาแต่ง

เกี้ยวเจ้าสาวมาถึง พวกเขาพากันเข้าพิธีอย่างราบรื่น เสี่ยวซานยิ้มตลอดทั้งงานจนจบพิธี นางนั่งรอเจ้าบ่าวอยู่บนเตียงเพื่อรอให้เขามาเปิดผ้าคลุมหน้า นางนั่งรออยู่อย่างนั้น

รอแล้ว รอเล่า รอจนง่วงหงาวหาวนอน

"เฮ้ยยย.. เมื่อไหร่เจ้าจะมาสักที อวิ๋นฟ่ง ข้าไม่ไหวแล้ว ขอนอนสักงีบหน่อยละกัน" เสี่ยวซานรอเขาจนเมื่อยเธอจึงค่อยล้มตัวลง

เสี่ยวซานนอนฟลุ๊บลงไปทั้งผ้าคลุมหน้าของนาง นางเหนื่อยมากจริง แถมยังต้องรอเจ้าบ่าวอีกสองชั่วยาม

อวิ๋นฟ่งแอบหนีไปที่ห้องหนังสือของตัวเอง เขารีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเจ้าบ่าวออก เขาไม่อยากเข้าหอกับนาง แค่นี้เขาก็ไม่อาจจะทนไหวแล้ว แม้แต่หน้าของนาง เขาก็ไม่อยากจะเจอ

ในตอนเช้า เสี่ยวซานงัวเงียขึ้นมา ในชุดเจ้าสาวที่มีผ้าคลุมหน้าปกอยู่ นางมองไปรอบๆ ทุกอย่างยังดูเหมือนเดิม นางดึงผ้าคลุมหน้าออก แล้วมองดูเหล้ามงคล ทุกอย่างยังเหมือนเดิม แล้วสามีข้าไปไหนเล่า เขาหายไปไหน

นางไม่รอช้ารีบเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วเรียกหาเสี่ยวเปา แต่เรียกเท่าไหร่เขาก็ไม่มา จริงสิ เสี่ยวเปาถูกสั่งห้ามรับใช้นาง เพราะนางมีสามีแล้ว หากรับใช้ใกล้ชิดอาจจะดูไม่เหมาะไม่ควร

"เหตุใดต้องสนใจด้วยเล่า เสี่ยวเป่าก็เป็นเหมือนน้องชายของข้า พวกเขาพากันคิดอะไรอยู่"

เสี่ยวซานทำหน้าเซ็งๆเมื่อรู้ว่าเสี่ยวเปาไม่ได้มารับใช้นาง

"จนถึงป่านนี้แล้ว เจ้าอยู่ไหนนะอวิ๋นฟ่ง " นางเดินออกจากห้องหอแล้วเดินสำรวจไปเรื่อยๆ แล้วดันนางมองเข้าข้าไปทางหน้าต่าง ของห้องหนังสือ

ชายชุดสีขาวสะอาด กำลังนั่งวาดภาพ อยู่ด้านใน ใบหน้าด้านข้างของเขาช่างดูหล่อเหลาเอาการ แค่ได้มองจากตรงนี้หัวใจนางก็กระชุมกระชวย ตอนนี้เขาช่างเหมือนรูปปั้นที่งดงาม นิ้วมือของเขาช่างเรียวยาวอ่อนช้อยสวยงามเกินหญิง นางยกมือของนางขึ้นมาดู

"เเม่เจ้า !ข้าคิดว่า มือของข้านี้มันหวีกล้วยชัดๆ เฮ้อ ! สามีของข้าเลอโฉมขนาดนี้ ข้าจะอดใจได้ไหวแค่ไหนกันเชียว"

นางค่อยๆเดินเข้าไปด้านหลัง นางต้องจัดการเขา 'ตำรารักมัดใจชาย ' บอกข้าว่า ต้องค่อยๆจู่โจมเขา แล้วค่อยๆเล้าโลม ชายหนุ่มจะเคลิบเคลิ้มตามแรงสัมผัสของหญิงสาว คิดได้นางก็ค่อยๆย่องเข้าไป จากทางด้านหลังของเขา ลมอ่อนๆพัดไหวมา ทำให้นางได้กลิ่นกายของเขา ช่างหอมกรุ่นเหลือเกิน สามีข้าเป็นอย่างที่เขาร่ำรือกันเสียจริง

มือค่อยๆเลื้อยโอบกอดเขามาจากทางด้านหลัง อวิ๋นฟ่งที่กำลังวาดภาพอย่างตั้งใจ จึงเกิดตกใจขึ้นมาอย่างแรง เขาเงยหน้าขึ้นแล้วหันมองไป ผมยาวของหญิงสาวที่กอดเขานั้นได้ปกหน้าของนาง อวิ๋นฟ่งตกใจ จึงร้องออกมาเสียงหลง ทำให้เสี่ยวซานที่กำลังกอดเขาอย่างเคลิบเคลิ้มตกใจขึ้นมาด้วย

อวิ๋นฟ่งสะบัดนางออกจากตัวอย่างแรงจนนางล้มลงไปด้านหลัง สะโพกจ้ำเบ้าอย่างแรง นางร้องออกมาเสียงหลง

"โอ้ยยย ! สามี เจ้าทำกับข้าแรงเกินไปแล้ว!"

"ข้า ตกใจเจ้า เหตุใดจึงทำเช่นนี้ !"

"ก็ เจ้าเป็นสามีข้าแล้ว เหตุใดจ้าจะทำกับท่านไม่ได้ ! มัน..เป็นการแสดงความรัก.."

"มันเรื่องบ้าบออันใด ..อย่าทำแบบนี้กับจ้าอีก !" เขาเดินออกไป

"สามี..อะโอ้ยย สะโพกข้า รอข้าด้วย!" นางเดินกระเผลกตามไป

"สามี วันนี้เจ้าต้องเข้าหอกับข้านะ "

"เจ้าพูดบ้าอันใด ข้ามิเคยชอบเจ้า ข้าจะเข้าหอกับเจ้าได้เช่นไร"

"เหตุใดจะไม่ได้ ก็เราเป็น สามี ภรรยากันแล้วไง เจ้าก็ยอมๆข้าเถิดนะ"

อวิ๋นฟ่งไม่พูดต่อ เขารีบเดินหนีนางไป เสี่ยวซานก็เดินจับเอวที่เจ็บตามเรียกเขาสามีทั้งวัน

วันที่สงบสุขของเขาเปลี่ยนไป วันนี้เสี่ยวซานตามเรียกเขาทั้งวัน

ไม่ว่าจะเดินไปที่ใด นางก็เรียกแต่เขาว่าสามี จนเขาหวาดระแวงนางไปเลยทีเดียว

"ในตอนเย็น นางเจ็บตรงบั้นท้ายของนางนางอยากจะแช่เท้าสักหน่อย นางจึงนำน้ำอุ่นใส่อ่างยกขึ้นมา นางชันเข่าสองข้างขึ้น แล้วมีอ่างอยู่ตรงกลางหว่างขาของนาง

นางนั้นหันหลัง อยู่ แล้วใช้มีอตีน้ำในอ่างให้ดัง เหมือนกับว่านางนั้นกำลังเล่นสนุกอยู่ เพื่อรอให้น้ำอุ่นลงกว่านี้

นางตีน้ำในอ่างตรงนั้นเล่น อย่าสียงดัง พอดีกับอวิ๋นฟ่งเปิดประตูเข้ามา เสียงตีน้ำดังเป็นระยๆ นางก้มหน้าตีน้ำอย่างไว พอน้ำอุ่นสบาย นางจึงเงยหน้าขึ้น

อวิ๋นฟ่งที่เห็นภาพนางที่นั่งทำอะไรอยู่ตรงนั้นถึงกับตกใจ นางเป็นอย่าเขาพูดกันจริงๆ ลามกสิ้นดี นางหันมาเจออวิ๋นฟ่งพอดี นางจึงเรียกเขา มือก็ตีน้ำไป

"สามี เจ้ามาแล้วเหรอ ข้ากำลังล้าง..."

อวิ๋นฟ่งทนไม่ไหว นางช่างไม่มียางอายนัก ต่อหน้าเขานางยังทำลงได้อีก น่าเกลียดสิ้นดี

"อะไรกัน ข้าจะเรียกมาเอาเท้ามาล้างน้ำอุ่นด้วยกันซะหน่อย..อะไรของเขานะ"

นางรีบลุกขึ้น แล้วค่อยเดินตามเขาออกไป อวิ๋นฟ่งกำลังจะเดินออกไป

"สามี ! เดี๋ยว " ด้วยความที่นางรีบ นางจึงลื่นจะล้มลงไป อวิ๋นฟ่งหันมารับนางได้พอดิบพอดี เสี่ยวซานอยู่ในอ้อมกอดของเขา นางหลับตาพริ้ม กับกลิ่นกายของอวิ๋นฟ่งที่หอมสดชื่นเหลือเกิน

"นี่เจ้า จะลุกได้หรือยัง ข้าปวดแขนแล้วนะ "

เสี่ยวซานที่อยู่ในอ้อมแขนของอวิ๋นฟ่งนั้นนางใจเต้นไม่เป็นจังหวะเกิดขึ้น นางลุกขึ้น และรีบจุ๊บไปที่แก้มของเขาอย่างไว

"ขอบคุณนะสามี คืนนี้ข้าจะรอท่านนะ" เสี่ยวซานวิ่งออกไป

อวิ๋นฟ่งยิ้มออกมา

"อืม เจ้าจะได้รอ รอข้าถึงชาติหน้าแน่ๆ" อวิ๋นฟ่งใช้เสื้อของเขาเช็ดรอยจุ๊บแก้มของนางออกจากใบหน้าอย่างขยะแขยง

จบตอนที่2