สามีได้โปรดอย่ายั่วยวนข้า!

ตอนที่ 3 ข้าลามกแล้วอย่างไรเล่า

คืนนี้เสี่ยวซานรอคอยอวิ๋นฟ่งให้เข้ามานอนกับนาง แต่งงานกันมาหลายวันแล้ว เขาก็ยังไม่มาสักที เสี่ยวซานชักจะทนไม่ไหว เจ้าบ่าวต้องมาหาเจ้าสาวสิ ปล่อยให้รอแบบนี้มีหวังเหี่ยวแห้งตายแน่ๆ เมื่อคิดได้ดังนั้น นางออกจากห้องไปในทันทีที่คิดได้ สองขาเรียวยาวเดินก้าวเข้าไปอย่างรวดเร็วและว่องไว

นางออกจากห้องแล้วเดินตามไปที่ห้องหนังสือของเขาเพราะคิดว่าเขาคงต้องอยู่ที่นั่น ไม่ผิดจริงๆ เขานอนอยู่ที่นี่ เหตุใดเขาเป็นสามีข้าแล้ว จึงไม่ยอมไปนอนกับนาง ดี! ถ้าอย่างนั้นนางจะนอนกับเขาที่นี่ ในเมื่อคิดได้ดังนั้นเนี่ยเสี่ยวซานจึงเดินเข้าไป

นางค่อยๆเดินเข้าไปหาอวิ๋นฟ่งที่ตอนนี้เขากำลังหลับไหลอยู่ เสี่ยวซานยืนพิจารณาดูแล้วว่า อวิ๋นฟ่งที่หลับไหลอยู่นั้น ช่างหล่อเหลาดั่งเทพบุตรที่เขาล่ำลือกันเสียจริง เขายืนมองบุรุษหน้าตาหล่อเหลาปานเทพบุตรมาจุติตรงนั้น สายตามองเขาตั้งปลายเท้าเรื่อยขึ้นมาจนถึงใบหน้าหล่อ ที่นอนหลับไหลและไม่รู้ตัวเลยว่าสตรีที่เขารังเกียจมากมายได้มายืนอยู่ตรงหน้าแล้ว เสียวซานยืนเพ่งพินิจพิจารณา แม้แต่ขนตายังงอนงามกว่าอิสตรีอื่นใด เรียวปากที่แดงระเรื่อนั่นชวนให้หลงไหลเสียจริง แม้แต่สันจมูก สูงโด่งรั้นงามปานอิสตรีก็หาใดเทียบมิได้ แล้วแบบนี้ใครจะไม่หลงไหลกันเล่า นางยืนจ้องมองสามียังไม่อาจที่จะลดละสายตาของนางลงไปได้ การได้มองเขาใกล้ๆก็ทำให้นางนั้นสุขใจยิ่งนัก

เสี่ยวซานค่อยๆนั่งลงอย่างช้าๆและเบาที่สุดเพราะกลัวว่าจะเป็นการรบกวนการพักผ่อนของเขา แต่ในใจนั้นกลับเต้นไม่เป็นจังหวะ นางก้มมองใบหน้าของเขาใกล้ๆ แล้วเผลอยกมือขึ้น ใช้นิ้วลูบไปตามสันจมูกและปากของเขา เขาขยับเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่ตื่นขึ้นมา เสี่ยวซานถกมือของตัวเองออกเมื่อเขาขยับตัวเพราะกลัวเขาจะตื่นขึ้นมาพบเจอนาง เดี๋ยวโอกาสอันแสนหวานจะหลุดลอยไป

เสี่ยวซานจึงอมยิ้มน้อยๆ แล้วค่อยๆเอนตัวและนอนลงข้างๆเขาอย่างเบาที่สุด นางดึงผ้าห่มที่ยังมีกลิ่นหอมและไออุ่นของเขามาห่มตัวเองอย่างเบาๆ นางค่อยๆ ดึงแขนของเขาที่นอนหลับตะแคงอยู่นั้นมากอดนางอย่างเบามือ อวิ๋นฟ่ง เจ้าหนีข้าไม่พ้นหรอก ไหนๆเจ้าก็แต่งกับข้าแล้วเจ้าก็ต้องเป็นของข้าคนเดียว นางหลับตาลงและอมยิ้มอย่างมีความสุข จากนั้นนางก็หลับไปกับเขา ทันที

ในยามเช้า

อวิ๋นฟ่งดึงเสี่ยวซานที่นอนหลับเข้ามากอดอย่างแนบแน่นความนุ่มนิ่มของนางทำให้เขากระชับก่อนนางแน่นขึ้นโดยที่ยังไม่รู้สึกตัว เพราะไออุ่นจากตัวของนางนั้นช่างอบอุ่นยิ่งนัก เขานึกว่าเขาดึงผ้าห่มมากอด เขากระชับกอดนางไปมาเพราะรู้สึกถึงความนุ่มนิ่มของร่างกายของนาง วันนี้ผ้าห่มผืนนี้ช่างทำให้เขาอุ่นยิ่งนัก ครั้งนี้เขารู้สึกอบอุ่นมากกว่าทุกครั้งและพิเศษกว่าทุกครั้ง

เขาถูใบหน้าไปมากับแก้มนิ่มของนาง เพราะคิดว่าผ้าห่มของเขาวันนี้ช่างนุ่มนิ่มนัก เขากอดนางที่นอนหลับแน่นกระชับขึ้นมาอีก ทั้งขายังกอดรัดเสี่ยวซานที่หลับไหลไม่ได้สติ ความอบอุ่นแบบนี้คงหาจากที่ใดไม่ได้อีกแล้ว เขารู้สึกแต่อวิ๋นฟ่งยังไม่อยากลืมตาเพราะความรู้สึกสบายตัวในวันนี้

อวิ๋นฟ่งลูบไล้ไปมา อยู่ๆ เขาก็ลืมตาขึ้นมา เส้นผม! เขาเงยหน้าขึ้น และตกใจอย่างสุดขีด เสี่ยวซาน! นางมานอนกับเขาตรงนี้ได้เช่นไรอิสตรผู้นี้ช่างหน้าไม่อายเสียจริง ขนาดบุรุษเช่นเขายังไม่ยินดีที่จะยอมเข้าหอกับนางแต่กลับเป็นนางที่ยังแอบมานอนกับเขาแล้วแบบนี้จะให้เขาคิดดีกับนางได้เช่นไร อวิ๋นฟ่งถีบนางที่นอนหลับลงไปอย่างแรง

"โอ้ย!" เสียงร้องออกมาจากเสี่ยวซาน ที่ตกเตียงลงไป เขาแกล้งนอนหลับต่อ เสี่ยวซานค่อยๆลุกขึ้นมา และมองสามีของตัวเองที่นอนหลับนิ่ง พร้อมกับเดินเข้ามาดูเขาใกล้ๆ

"โอย สามี เจ้านอนละเมอหรือนี่ นางค่อยๆลุกขึ้น แล้วเดินมาดูอวิ๋นฟ่งที่แกล้งหลับ นางค่อยๆดึงผ้าขึ้นมาห่มตัวของเขาในทันที ทั้งที่ตัวเองก็เจ็บไม่น้อย แล้วจุมพิตไปที่หน้าผากของเขาอีกที ไม่มีคำพูดใด นางค่อยๆเดินออกไปจากเขาในตอนนั้น

อวิ๋นฟ่งลืมตาขึ้น น่าขยะแยงที่สุด เขารีบลุกขึ้นแล้วไปล้างหน้าล้างตา นางมานอนกับเขาได้อย่างไร นางช่างไม่มียางอายเอาเสียเลย อวิ๋นฟ่งคิด

วันนี้ เสี่ยวซาน เจ็บที่แขนที่นางถูกอวิ๋นฟ่งถีบตกเตียง และสะโพก นางนั่งอยู่ในห้อง ค่อยๆนวดแขนของนาง นางค่อยๆ ยืนมองไปที่หน้าต่าง เห็นอวิ๋นฟ่งที่นั่งอยู่ตรงศาลาเพื่อวาดภาพนางก็ดีใจออกมา ตอนนี้สายตาของนางมอบให้อวิ๋นฟ่งผู้เป็นสามีเพียงคนเดียวแล้ว แม้เขาจะทำนางเจ็บ นางก็จะไม่โกรธ จากนั้น

นางจึงเดินเข้าไปหาเขาอย่างตื่นเต้นดีใจ

"สามี ข้าเห็นท่านวาดภาพอารมณ์ดี ข้าเอาน้ำชากับขนมมาให้ " เสี่ยวซานพูดขึ้นและค่อยวางถาดน้ำชาลงไป

อวิ๋นฟ่งไม่พูดอันใด เขาตั้งใจวาดภาพอย่างมีสมาธิ เสี่ยวซานมองดูภาพที่เขาวาด เป็นหญิงสาวที่สวยอย่างกับนางฟ้า ใครกันนะ เสี่ยวซานเกิดสงสัยขึ้นมา จากนั้นนางก็รินน้ำชาไว้ให้เขา ถึงนางจะนั่งดูอย่างไรเขาก็ไม่สนใจนาง เสี่ยวซานนางจึงคิดว่า การวาดภาพต้องใช้สมาธิ นางนางยังอยู่คงรบกวนสมาธิเขาแน่ คิดไดดังนั้น นางจึงเดินออกไป และกลับมาพร้อมกับผลไม้ นางนั่งลง มองภาพที่เขาวาด และบีบนวดแขนตัวเองขึ้นมาตรงนั้นเพราะรู้สึกถึงอาการปวดขึ้นมา

อวิ๋นฟ่งไม่เอ่ยอันใดกับนางออกมา แต่เสี่ยวซานก็นั่งมองดูภาพวาดนั้น เขาตั้งใจวาดภาพนี้อย่างยิ่ง อยู่ๆ มีแมลงไต่ที่คอของเขา เสี่ยวซานมองเห็นได้ทันที เพราะกลัวว่าเขาจะไม่มีสมาธิ

นางจึงค่อยๆย่องไปหวังจะไล่แมลงนั้นออกจากคอเสื้อของเขา แต่ด้วยความที่ลืมว่าเจ็บสะโพก ทำให้นางขาอ่อนลงไป และไปชนกับอวิ๋นฟ่งที่วาดรูปอยู่ เป็นเหตุให้พู่กันของอวิ๋นฟ่งขีดเส้นทับกับรูปนั้นไปในทันที ทำให้

เสี่ยวซานที่เซไปกอดเขา ปลายภู่กันขีดทับภาพนั้นในทันที นางค่อยๆลุกขึ้น

"เอ่อ ข้า แมลงเกาะคอเสื้อของเจ้าข้าก็เลยจะเอาออกให้ ไม่..นึกว่า.." นางจะอธิบาย

"ออกไป! " เสียงราบเรียบดังออกจากปากของอวิ๋นฟ่ง เพราะรู้สึกโมโหให้นาง และไม่พอใจอย่างยิ่ง ที่นางเข้ามาก่อกวนเขาแบบนี้

"ข้าบอกเจ้าแล้วไง ว่าไม่ได้ตั้งใจ " เสี่ยวซานอยากอธิบาย

"ข้าบอกให้ออกไป!" อวิ๋นฟ่งพูดย้ำออกมาอีกเพราะโมโหจริงๆ แต่เสี่ยวซานก็ยังยืนอยู่

อวิ๋นฟ่งปัดถ้วยน้ำชาและผลไม้ที่นางนำมาให้เขานั้นตกแตกพังกระจัดกระจาย เสี่ยวซานตกใจ จากรอยยิ้มน่ารัก ก็พลันหุบลงอย่างรวดเร็ว นางถอนหลังออกไปเล็กน้อยเพราะตกใจกับความเกรี้ยวกราดของอวิ๋นฟ่ง

"ออกไป! นังผู้หญิงลามก ข้าไม่ต้องการคนอย่างเจ้า! แค่เห็นข้าก็สะอิดสะเอียนเต็มทีแล้ว !"

"สามี ท่านพูดว่าอย่างไรนะ ข้าลามก ข้าลามกแล้วอย่างไรเล่า ท่านก็เป็นสามีของข้า ข้าลามกกับสามีของข้า มันผิดด้วยหรือ ! " เสี่ยวซานเดินออกไป พร้อมกับกุมแขนด้านที่ปวดของนาง

เสี่ยวซาน น้ำตาคลอเบ้ากับคำพูดของอวิ๋นฟ่ง คำพวกนี้ก็เป็นแค่คำหลอกลวง นางไม่ได้เป็นอย่างที่คนเขาพูดกัน นางไม่เคยสนใจ แต่กับเขา เหตุใดนางถึงเก็บมาคิดเอาใส่ใจกันเล่า

นางจุกเจ็บอยู่ในคอ เสี่ยวซานพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล แต่มันทำไม่ได้จริง ผู้หญิงลามกคำนี้ อยู่คู่กับนางมานานแล้ว นางไม่เคยคิดจะสนใจ แต่วันนี้นางกลับเสียใจ ที่คนที่ขึ้นว่าสามีของนางนั้นดันเชื่อคนอื่น

เสี่ยวซาน ทั้งร้องไห้เสียใจ ทั้งปวดแขนของตนเอง

"ร้องไห้ให้พอ เสี่ยวซาน เจ้าไม่ได้เป็นแบบนั้นเสียหน่อย "

เมื่อนาง ร้องไห้จนหนำใจแล้ว นางแต่งตัวออกไป นางจะไปซื้อยาที่ตลาด เพื่อมาต้มกินแก้ปวด

การไม่มีเสี่ยวเปาคอยรับใช้ นางต้องทำทุกอย่างเอง นางไม่ต้องการบ่าวไพร่ที่อวิ๋นฟ่งจัดหามาให้ เพราะไม่ถูกใจนาง เสี่ยวเปารับใช้นางมาแต่ยังเด็ก เขารู้ใจนางทุกอย่าง

เมื่อเสี่ยวซานออกมาด้านนอก ผู้คนมองดูนางอย่างน่ารังเกียจ สาวๆที่ตามอวิ๋นฟ่งเดินเข้ามา แล้วขัดขาของนางให้ล้มลง วันนี่นางตัวคนเดียวแล้วจริงๆ

เสี่ยวซานค่อยๆลุกขึ้น นางไม่ตอบโต้ แต่ตอนนี้ ขานางเจ็บเพิ่มขึ้นมาอีกแล้ว

เมื่อซื้อยาเสร็จเรียบร้อย นางไปต้มยาของนาง เพื่อมาทาน อวิ๋นฟ่งก็เข้ามา

นางนั่งลงอ่านหนังสืออย่างเงียบๆ

"เอ่อ เจ้า เสี่ยวซาน ข้า ขอโทษ" อวิ๋นฟ่งมาขอโทดนาง

เสี่ยวซานใช้หนังสือที่อ่านบังหน้า เพราะรู้สึกว่าที่ดวงตาเริ่มร้อนและมีน้ำตาคลอขึ้นมา

"ข้าไม่เป็นไร สามีออกไปเถอะ ข้าอยากพัก "

เสียงของนางเริ่มสั่นเครือ อวิ๋นฟ่งเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาก็ออกไปทันที เสี่ยวซานวางหนังสือนั้นลง พร้อมกับสะอื้น แล้วเช็ดน้ำตาของตน และยกยาขึ้นดื่ม

หลังจากนั้น นางจึงถอดเสื้อนอกออก แล้วหยิบยาขึ้นมาทาที่แขน ตอนนี้ อาการเขียวช้ำของนางลามมาถึงไหล นางค่อยถอดเสื้ออกอีก จนต้องเปลือยไหล่ นางค่อยๆทา พร้อมทั้งร้องไห้ ออกมา

อวิ๋นฟ่งที่ยืนอยู่ตรงหลังประตู ได้ยินนางร้องไห้ และรู้สึกผิด ที่เขาว่าร้ายนาง

จบตอนที่3