สามีได้โปรดอย่ายั่วยวนข้า!

ตอนที่ 4 ลำบากใจ

วันนี้อวิ๋นฟ่งค่อยๆนอนลงไป นึกถึงคำที่เขาต่อว่าเสี่ยวซานเขาคงพูดกับนางแรงเกินไป ในใจก็รู้สึกผิดขึ้นมาอยู่ไม่น้อย แต่เหตุใดนางจึงไม่ตอบโต้เขา ถ้าเป็นหญิงทั่วไปคงจะโมโหโวยวายถึงขั้นบ้านแตกเลยทีเดียว ก็ยังถือว่านางเป็นคนใจเย็นอยู่ เอ๊ะ หรือว่านางจะเป็นอย่างที่เขาพูดจริงๆ อวิ๋นฟ่งได้แต่คิดเรื่องนางทั้งวัน จนไม่มีกระจิตกระใจจะทำสิ่งใดแม้แต่แต่งกลอนหรือวาดรูป

เขาต้องบ้าไปแล้ว เหตุใดเขาจึงคิดถึงแต่เรื่องของนางขึ้นมาเขารู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาในทันทีทั้งที่ในชีวิตนี้เขาไม่เคยมีอารมณ์แบบนี้เลยสักครั้ง อวิ๋นฟ่งรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัว แล้วข่มตาหลับ แต่แล้วเขาก็รีบลืมตาขึ้น เพราะว่าคิดว่าวันนี้นางคงมาหาเขาอีกเป็นแน่ อยู่ๆเขาก็พลันนึกถึงไออุ่นจากนาง ที่เขาได้สัมผัสในตอนเช้าและเคลิบเคลิ้มไปกับความคิดนั้น อวิ๋นฟ่งหน้าแดงสร้างขึ้นมาในทันที ร่างกายรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งหมด ไม่จริงเรื่องบ้าๆแบบนี้ต้องไม่เกิดขึ้นกับเขาอย่างแน่นอน แต่สุดท้ายเขาก็ไม่สามารถที่จะห้ามความคิดของตัวเองได้

ทันใดเขาเขาก็ลุกขึ้น แล้วรีบเดินไปปิดประตูห้องลงกลอนอย่างดี แล้วรีบเดินกลับเข้ามานอน และห่มผ้าอีครั้ง ไม่นานเขาก็ลุกขึ้นอีก หากปิดประตูลงกลอนแล้วถ้าหากนางมา นางจะเข้ามาไม่ได้ เขารีบลุกขึ้นเปิดไปเปิดประตูไว้ แล้วเเง้มมองดูทางว่าวันนี้นางจะมาหาเขาหรือไม่ วันนี้เขารู้สึกร้อนรุ่มในหัวใจและนอนกระสับกระส่ายไปมาสายตาก็มองตรงไปที่ประตู ดูๆแล้วเขาคงจะไม่ปกติเอาเสียแล้ว

คืนนี้ อวิ๋นฟ่งกระวนกระวาย เขาพะวงว่า นางจะมาหาเขาอีกหรือไม่ หลังจากที่เขาไปนอนแล้ว เขาก็รออยู่อีกสักครู่ แต่แล้วก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของนาง อวิ๋นฟ่งจึงค่อยๆนอนหลับไปพร้อมกับความกระวนกระวายในใจ และคิดฟุ้งซ่านว่านางจะมาหรือไม่ จนความหลับไหลเข้ามาแทนที่เขาในตอนนั้น

เสี่ยวซาน นางเดินเข้ามาหาอวิ๋นฟ่ง เขารู้สึกได้ในทันทีว่านางมาแล้วภายในใจรู้สึกชอบใจและนอนอมยิ้มอยู่ตรงนั้นเมื่อนางเดินเข้ามาใกล้เขา นางเข้ามาแล้วมายืนมองดูเขา นางค่อยๆดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มตัวให้เขาอย่างเบามือ ให้กับอวิ๋นฟ่งที่นอนอยู่ เขารีบหลับตาเมื่อรู้สึกว่านางเดินเข้ามา เพราะกลัวว่านางจะจับได้ว่าเขายังไม่นอนและนางจะต้องรู้แน่ๆว่าเขานั้นรอนางให้เข้ามาหา แต่แล้วเสียวทรานก็พูดขึ้นด้วยเสียงเศร้าๆ

"สามี เมื่อเช้านี้ ข้าขอโทษเจ้านะ ที่ข้าทำให้เจ้าต้องเสียภาพวาดนั้นไปข้าไม่ได้ตั้งใจ นอนเถอะนะ" เสี่ยวซานจุมพิตไปที่แก้มของเขาอย่างแผ่วเบา ไม่นาน นางก็เดินออกไป

อวิ๋นฟ่งลืมตาขึ้น ยิ่งนางพูดออกมาแบบนี้เขาจึงรู้สึกผิดในใจขึ้นมา ความไม่สบายใจเข้ามาแทนที่ของเขาในทันที แต่ตอนนี้เขาก็ไม่อาจจะปริปากพูดสิ่งใดออกไปได้

ในเช้าของวันต่อมา เขาตื่นขึ้นมา ทำอะไรต่ออะไรตั้งมากมาย เหตุใดวันนี้จึงยังไม่เห็นนางเลย เขาเดินไปรอบๆ นั่งวาดภาพก็ไม่มีสมาธิ ในที่สุดก็ทนไม่ไหว ลุกเดินไปที่ห้องของนาง แล้วยืนชั่งใจว่าจะเข้าไปดีหรือไม่ แต่แล้วก็ทนไม่ไหว เขาจึงค่อยๆแง้มประตูดูว่า นางยังอยู่หรือปล่าว

เขามองเข้าไปแล้ว มองเห็นเสี่ยวซานกำลังนอนหลับอยู่ อวิ๋นฟ่งนึกแปลกใจ เหตุใดวันนี้นางจึงตื่นสายนักเชียว เขาค่อยๆเดินเข้าไป แล้วหยุดอยู่ตรงหน้าเตียงของนาง

เขายืนเพ่งพินิจมองเสี่ยวซานที่หลับอยู่อย่างครุ่นคิด ตอนนางหลับนางก็น่ามองเช่นกัน ก็ถือว่าเป็นหญิงงามคนหนึ่งเลยทีเดียว อวิ๋นฟ่งกอดออกยืนมองนาง แต่ถ้านางไม่เป็นคนบ้ากาม ลามก มิเช่นนั้น นางคงเป็นหญิงงามอันดับหนึ่งแน่ๆ

เขายืนมองนางที่นอนหลับอยู่นาน แต่ก็แปลกใจ เหตุใดนางจึงนอนแน่นิ่งไม่ไหวติง หรือว่า นางจะตายเสียแล้ว อวิ๋นฟ่งคิดได้แบบนั้นเขารีบเอานิ้วยกขึ้นและไปอังที่จมูกของนาง เพื่อดูว่านางยังหายใจอยู่หรือไม่

แม่อังไปแล้วเขาได้ความร้อนจากลมหายใจของนางอยู่เขาก็โล่งใจ แต่เหตุใดนางกลับไม่ตื่นเสียที อวิ๋นฟ่งจึงแตะไปที่ตัวของนางที่ยังนอนห่มผ้าอยู่

" เสี่ยวซาน ตื่นได้แล้ว สายแล้ว เหตุใดเจ้าถึงขี้เกียจเช่นนี้" อวิ๋นฟ่งเขย่าตัวนางเบาๆจากผ้าห่มที่ห่อหุ้มตัวของนางอยู่

เสี่ยวซานค่อยๆลืมตาขึ้น นางมองเห็นอวิ๋นฟ่งเข้ามา นางจึงยิ้มออกมา

"สามี ในที่สุดเจ้ามาหาข้าเสียที" เสี่ยวซานค่อยๆลุกขึ้น แต่อวิ๋นฟ่งกลับรีบถอยหลังเพราะกลัวนางจะแตะต้องตัวของเขา

"ข้าต้องขอโทษเจ้า ข้าหลับไม่รู้สึกตัวจริง เจ้าอยากกินอะไรหรือไม่ วันนี้เดี๋ยวขเาไปทำให้กิน"

"มะไม่ ข้ากินแล้ว ข้าแค่มาดูนึกว่าเจ้านอนไม่ตื่น ตายไปเสียแล้ว"

" ฮ่ะๆๆ ที่แท้เจ้าก็เป็นห่วงข้า"

"ใครว่า ที่ข้ามาดูเจ้าเพราะกลัวว่าเจ้าจะมาตายที่บ้านของข้า"

"สามี อย่ากลัวไปเลย คนอย่างข้าไม่ตายง่ายๆหรอก " เสี่ยวซานค่อยๆลุกขึ้นด้วยใบหน้าที่ซีดเซียว พร้อมกับยิ้มอ่อนๆ

แต่แล้ว นางก็เซถลาออกมา อวิ๋นฟ่งเห็นแบบนั้น เขาจึงรับนางไว้ได้ทัน ทันทีที่เขาแตะตัวของนาง ความร้อนจากตัวของนางนั้นรู้สึกได้อย่างรวดเร็ว

เสี่ยวซานพยายามจะออกจากตัวของอวิ๋นฟ่ง

"ข้าขอโทษ อะโอ้ย " เมื่อไหล่และแขนด้านที่ปวดกระทบโดนหน้าอกของอวิ๋นฟ่ง

"เจ้าตัวร้อนนี่" อวิ๋นฟงรีบเอามือขึ้นมาทาบหน้าผาก

"ปล่อยข้าก่อนสามี ข้าเจ็บแขน "

อวิ๋นฟ่งไม่รอช้า เขารีบดึงเสื้อของนางลง ทันที

ความเขียวช้ำทำให้แขนของนางบวมเขียว ยาวไปจนถึงหัวไหล่ เมื่อคืนวานเขาทำอะไรกับนางลงไปกันนี่ อวิ๋นฟ่งรู้สึกผิดในใจขึ้นมา

"มานั่งตรงนี้ ยาของเจ้าอยู่ที่ใด ข้าจะทายาให้ "

"สามีไม่ต้องลำบาก เดี๋ยวข้าจัดการเองได้ สามีออกไปเถอะ " เสี่ยวซานดึงเสื้อขึ้น พร้อมกับบอกกับอวิ๋นฟ่ง

อวิ๋นฟ่งไม่สนใคคำที่นางพูด เขาดึงแขนเสื้อของนางลงแล้วทายาอย่างแผ่วเบา เขาค่อยผลักนางให้นอนตะแคงลงไป แล้วทายาตรงที่เขียวช้ำให้นาง เสี่ยวซานหลับไป เพราะความเพลียและมีไข้

อวิ๋นฟ่งทายาให้นางเสร็จเรียบร้อย เขาลุกขึ้น และค่อยๆห่มผ้าห่มให้นาง เขานั่งมองนางอยู่สักพักจึงออกไปค่อยๆลุกออกไป

สามเดือนต่อมา ...

อวิ๋นฟ่งยังคงถูกนาง ตามแตะเนื้อต้องตัวเขาเสมอ บางครั้งก็จุมพิตเขาเวลาที่เขาพลั้งเผลอ บางครั้งก็กอด บางครั้งก็ชอบแอบดูเขาอาบน้ำ แม้กระทั่งตอนที่เขาปลดทุกข์ นางยังไม่เว้น บางครั้ง เขานั่งเขียนกาบกลอนอย่างสุนทรีย์ นางก็เข้ามากอดเขาจากด้านหลัง แล้วกอบกุมหน้าอกของเขา บีบขย้ำอย่างมันมือ แต่ละวันเขาต้องคอยระเเวง ว่านางจะทำอะไรกับเขาบ้าง จนชีวิตที่สงบสุขของเขาได้เปลี่ยนไป มีแต่นางที่ชอบเข้ามากวนใจเขาอยู่เรื่อย ทำให้ความคิดถึงคนรักเก่าของเขาห่างหายไป

ในวันต่อมา อวิ๋นฟ่งออกไปร้านหนังสือด้านนอก แม่สามีของเสี่ยวซานก็เข้ามา พร้อมหญิงงามคนหนึ่งตามมาด้วย

"คารวะ ท่านแม่ " เสี่ยวคำนับ อวิ๋นซูไฉ่ ที่วันนี้นางมาที่บ้านของทั้งคู่

"เสี่ยวซาน วันนี้แม่มาเยี่ยมเจ้า และมีเรื่องอยากจะคุยกับเจ้า"

"เรื่องอันใดหรือเจ้าคะท่านแม่ "

"ข้านั้น คิดว่า เจ้าแต่งกับลูกชายของข้ามาก็ตั้งสามเดือนแล้ว ยังไม่มีข่าวดีเสียที แม่ก็เลยอยากให้เจ้า ใจกว้าง รับหลินเยี่ย เข้ามาเป็นอนุให้อวิ๋นฟ่ง นางหน้าตางาม กริยามารดีเพียบพร้อม ถ้าหากนางเข้ามาช่วยเจ้าปรนนิบัติสามี ลูกก็คงเต็มบ้านเป็นแน่ อีกทั้งยังแบ่งเบาภาระในการปกดูแลบ้านอีก ดีหรือไม่ "

"เอ่อ เรื่องนี้ ข้าแล้วแต่สามีเจ้าค่ะ ถ้าเขารับข้าก็จะไม่ขัดใจเขาเจ้าค่ะ ท่านแม่"

อวิ๋นซูไฉ่ได้ยินดังนั้นนางก็พลันหุบยิ้มลงทันที

"เสี่ยวซานมาทางนี้หน่อย แม่อยากจะบอกอะไรเจ้าสักนิด "

เสี่ยวซานเดินตาม แม่ของสามีไป แล้วทั้งคู่จึงหยุดคุยกัน

"เสี่ยวซาน อันว่าสามีภรรยาแต่งงานกันไม่เกินสามเดือนจะต้องมีข่าวดี ให้พ่อแม่สามีได้ดีใจ ข้ารู้ ว่าลูกของข้าไม่เคยสนใจเจ้า เป็นเขาที่ต้องทรมานเพราะต้องอยู่กับเจ้า ! "

อวิ๋นซูไฉ่ ดึงแขนของเสี่ยวซานขึ้นมา แล้วเปิดแขนเสื้อขึ้น

"นี่ไง เจ้ากับอวิ๋นฟ่งยังไม่เคยนอนด้วยกัน ก็อย่างว่า หญิงลามกใครๆ ก็ไม่อยากได้เป็นเมีย แม่อย่างข้าก็ลำบากใจ หากไม่รับเจ้าเข้ามา สกุลอวิ๋นของเราคงถูกเจ้าใส่ร้ายกลั่นแกล้ง เสี่ยวซาน หากต่อไป อวิ๋นฟ่งเกิดไม่สนใจเจ้าจริงๆ สกุลอวิ๋นต้องขาดทายาทสืบสกุลเป็นแน่ รับหลินเยี่ยไว้ปรนนิบัติอีกคนเถอะนะ ข้าอยากให้เจ้าคุยกับอวิ๋ยนฟ่งหน่อย แม่ต้องรีบไป แล้ว อีกอย่างต่อจากวันนี้ นางจะมาที่นี่บ่อยๆ เจ้าก็เปิดโอกาสให้นางบ้าง ได้หรือไม่ เห็นแก่แม่เถิดนะ เสี่ยวซาน"

เสี่ยวซานมิทันพูดอะไร อวิ๋นซูไฉ่แม่ของสามีนางก็เดินออกไป พร้อมกับหลินเยี่ย เสี่ยวซานมึนงงเล็กน้อย นางหาอนุมาให้สามีข้า แสดงว่า แม่สามีไม่ชอบนางแน่ๆ

"อวิ๋นฟ่ง ข้าจะทำใจคุยกับเจ้าได้เช่นไรกัน ขนาดเจ้ายังมิเคยสนใจข้าเลยแม้แต่น้อย หนำซ้ำยังจะยัดเยียดอนุให้เจ้าอีก ข้าจะกลายเป็นคนเช่นไรอีก ในสายตาเจ้า"

จบตอนที่4