อวิ๋นฟ่งกลับมาที่บ้านของเขาในตอนกลางดึก เขารีบขึ้นไปนอนบนเตียง เหงื่อผุดออกมาเต็มใบหน้าของเขา ทั้งยังคิดถึงใบหน้าที่ยั่วยวนของเสี่ยวซานและคิดถึงท่าทางที่เย้ายวนของนางไปต่างๆนานาในความคิดเมื่อได้สัมผัสรสจูบจากนาง ทำให้เขาต้องกลืนน้ำลายไปหลายครั้ง เขานอนพลิกตัวไปมาเพราะรู้สึกเสียอาการกับเสี่ยวซาน พลางคิดว่าเหตุใดนางจึงไม่ยอมปราณีเขาบ้างนะ นางจะยั่วยวนเขาไปถึงเมื่อไหร่กัน
ให้ตายสิ! ยังมิหนำซ้ำ เจ้าแท่งพู่กันที่กลางลำตัวของเขามันตั้งชูชันขึ้นมา เสี่ยวซาน เจ้าช่างร้ายกาจยิ่งนัก เจ้าทำร้ายข้าให้ข้าต้องตกอยู่ในสภาพนี้ .. สตรีเช่นเจ้าจ้าจะไม่เข้าใกล้เด็ดขาด ยิ่งคิดยิ่งพลันให้ความต้องการยิ่งเพิ่มพูนมากยิ่งขึ้นเขามิอาจจะข่มตานอนลงได้อีก เสี่ยวซานเจ้าใจร้ายยิ่งนัก
ในตอนเช้าวันต่อมา เขาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความเหนื่อยล้าที่ต้องทำการระบายอารมณ์ของตัวเองไปอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าชีวิตนี้จะต้องม
