เย้ายวนใจ

บทที่ 2 Nc

"อืม..."เสียงทุ้มอู้อี้ข้างซอกคอหอมกรุ่มครางออกมาอย่างถูกใจ เอื้อมมือปลดปล่อยลูกชายออกรับลมด้านนอกกระชากปราการชิ้นบางให้หลุดติดมือมาด้วย ไม่รั้งรอช้ากดความใหญ่โตเบียดช่องทางแคบทันที

"อะ..เดี๋ยวเจ้าคะนายท่าน"หลิวหยางถดสะโพกถ่อยออก มองความใหญ่โตที่แปลกใหม่ด้วยความหวาดกลัว

"หึ...มันเกินกว่าที่เจ้าเคยเจองั้นหรือ"

"จ...เจ้าคะ ขอหม่อมชั้นเตรียมใจก่อนได้ไหมเจ้าคะ"รอยยิ้มแหย เนื้อตัวสั่นเทาบงบอกถึงความกลัวอย่างแท้จริง แต่ชายหนุ่มหารอได้ไม่แต่ด้วยความเห็นใจจึงถอดถุงมือทิ้ง หวัดนิ้วเรียวแข็งเข้านำทางไปก่อนแต่ผิดกับที่คิดไว้ภายในความนุ่มร้อนช่างคับแคบตอดรัดดีเสียจริง"อึ้...น..นายท่าน ข้า"

"หือ..เจ้าทำไม"อีลิคเพิ่มเรียวนิ้วเข้าไปเป็นสามนิ้ว รั่วเข้าออกจนสะโพกอิ่มลอยขึ้นกลางอากาศ

"มันแปลกเจ้าค่ะ..แปลก..นายท่าน อะ...อ๊า"ร่างเล็กกระตุกรัดนิ้วร้ายถี่ยิบและปลดปล่อยน้ำเหนียวเปรอะเต็มมือหนา

"...เลือด?"ชายหนุ่มพึมพัมยกมือขึ้นสำรวจมองสลับกับกลางกายสาวรอยเลือดสีกุหลาบย้อมลงบนเสื้อคลุมสีเข้มของเขาบงบอกว่านี้เป็นครั้งแรกของร่างเล็กนี้มันยิ่งทำให้เขาถูกใจเข้าไปใหญ่

"อะ...นายท่าน"ความใหญ่โตจ่อเข้ากลางร่างอีกครั้ง ยกสะโพกอวบอิ่มลอยขึ้นรับแก่นกายเคลื่อนเข้าไปด้านในคล้ายถูกดูดชายหนุ่มรู้สึกดีจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ กระหน่ำสะโพกสอบเข้าออก จนร่างบางยกมือขึ้นปิดกันเสียงร้องไม่เป็นภาษาให้เบาลง"อึก..อึก.น.นายท่าน หม่อมชั้นจุกเจ้าค่ะ"

"อืม..."คนกำลังเคลิบเคลิ้มไม่ได้สนใจเสียงหวานเล็กแม้แต่น้อย ยังคงกระหน่ำร่างเบียดบางสุดแสนเย้ายวนไม่มีปราณี

"อือ..ฮือ"หลิวหยางพยายามกลั้นเสียงสุดความสามารถ ผู้ใดกันกล่าวว่าการสมสู่ช่างน่าพิศมัยมิเห็นเป็นไปอย่างที่ว่าไว้ มันทรมารเสียมากกว่าจนร่างกายแทบฉีกขาด

ถึงจะเป็นเช่นนั้นนางก็ต้องก้มหน้าก้มตายอมรับสิ่งที่ตนเลือกเอง หากไม่เป็นเช่นนี้หลายอย่างคงจะไม่ทันการเป็นแน่

"อือ..."ชุดแสนบางล่นหลุดจากร่างบางปลิวลงไปอยู่บนพื้น มือใหญ่ลูบไล้กายนุ่มเนียนละเอียดทุกระเบียบนิ้วยิ่งได้สัมผัสยิ่งรู้สึกว่าร่างนางช่างเล็กกระจ่อย มีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้นที่ใหญ่เกินสิ่งอื่นมันกระเพื่อมไหวหลอกล่อให้เข้าดูดดื่มมันอย่างมัวเมา

"อือ..นายท่าน"ดวงตาหยาดเยิ้มเรียกให้คนถูกมัวเมาก้มลงประทับริมฝีปากกับความหวานดูดดึงอย่างหลงไหล"อะ..อ๊า"

ช่องทางแคบเกร็งหระตุกบีบรัดความร้อนด้านในแทบขยับไม่สามารถขยับไหว น้ำหวานไหลรินออกมากับเรียวขาเล็ก ชายหนุ่มกดย้ำเน้นลงไปหลายครั้งก่อนปลดปล่อมตามมา"อืม..."

"แฮ่ก...แฮ่ก"ร่างบางหอบหายใจรวยริน ช่างเหนื่อยไม่ต่างจากวิ่งหลายสิบลี้ แผ่นหลังก็ปวดจนไม่รู้จะหาสิ่งใดเปรียบ นี้หรือการสมสู่ที่สุขนักหนา

"วันนี้พอแค่นี้ก่อนแล้วกัน ถือว่าปราณีเจ้า"กายแกร่งถอนออกพร้อมความขาวขุ่นไหลทะลักเปรอะไปทั่งเรียวขา ชายหนุ่มสละผ้าคลุมไหล่เช็ดทำความสะอาดให้ มันบ้ามาก็จริงๆช่วงเวลาที่ผ่านมามันเหมือนเขาไม่รู้สึกตัวคล้ายเธอสั่งอะไรก็ทำตามได้หมดหากมองด้วยตาหวานเยิ้มคู่นั้น

"......"หลิวหยางก้มมองร่างตนที่เหลือเพียงถุงเท้าคู่ยาวอย่างขบขันต่างจากอีกคนที่ยังเหลือเสื้อผ้าครบทุกชิ้นหายไปเพียงถุงมือและผ้าคลุมเท่านั้น

"ส่วนสิ่งตอบแทนเจ้าเลือกได้เลย"หลิวหยางยกร่างแสนจุกเสียดของตนขึ้น มองร่างตนสะท้อนกับกระจกฝั่งตรงข้ามรอยแดงเล็กประปรายเต็มร่างไปหมดไม่เว้นกระทั่งเรียวขาที่ไม่รู้ว่าถูกกระทำไปตอนไหน นางหมุนร่างกลับมามองคนนั่งจัดการเสื้อผ้าอย่างเชื่องช้า แหวนวงที่ตนหมายป้องยังอยู่บนเรียวนิ้วนั้น ร่างเล็กแทรกกายเปลือยเปล่าคล่อมตักแกร่งวางมือเกี่ยวลำคอหนาเป็นที่พึ่ง"อย่างโดนอีกรึไง"

"ข้าเลือกสิ่งตอบแทนได้แล้วเจ้าค่ะ..."หลิวหยางส่งสายตาหวานเชื่อมประสานเข้ากับดวงตาคมกริบ"ข้าขอยืมแหวนของท่านจะได้ไหมเจ้าคะ"

"เจ้าคิดว่าเจ้ามีค่ามากเพียงนั้นเชียวหรือ"

"ไม่ได้หรือเจ้าคะ ข้าเพียงยืมเท่านั้น"ใบหน้าหวานเศร้าลงหลายส่วน แต่ก็ไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มใจอ่อนลงได้

"เอาเป็นว่าข้าซื้อของทั้งหมดนี้ของเจ้าแล้วกัน"หลิวหยางกลับมาชื่นมื่นอีกครั้งรีบลุกขึ้นสวมเสื้อผ้าวิ่งออกไปสั่งเหล่าลูกน้องให้จัดเตรียมการส่งของ

อีลิคก้มลงหยิบผ้าแพรสีแดงชิ้นเล็กของหญิงสาวที่ตกอยู่ขึ้นใส่ในกระเป๋าพร้อมถือเสื้อคลุมเดิมตามออกไป

"หลี่เหว่ย หลิวเหว่ย นายท่านทรงเมตตาเหมาของคลังในของเราทั้งหมด พวกเจ้ารีบจัดหารถม้ามาขนเข้าเร็ว"หลิวหยางตะเบ็งเสียงเรียกคนสนิทที่ยืนอยู่ไม่ไกล สองแฝดเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็รีบวิ่งชุลมุนเร่งหารถม้าตามที่นายหญิงตนต้องการ

ร่างสูงในชุดเต็มยศตามออกมาตรงไปยังรถมาของตนที่จอดรออยู่ มองร่างบางเย้ายวนที่ยังวุ่นวายกับการสั่งการขนของก่อนรถมาจะลากผ่านออกไป

บริษัทการค้าตะวันออกไกล

ด้านในที่พัก

ชายหนุ่มสองคนวุ่นวายอยู่กับการสรุปสินค้าคิดเป็นตัวเงินสำหรับของที่ส่งไปในปราสาทดยุกในวันพรุ่งนี้ กลางห้องหญิงสาวแสนเย้ายวนนั่งอ่านบัญชีซื้อขายของวันอยู่ด้วยความเงียบเชียบ

"หลิวเหว่ย"ใบหน้าหวานเงยมองชายในชุดขาวสะอาดด้วยดวงตานิ่งเรียบ

"ขอรับ นายหญิง"เสียงทุ้มห้าวขานรับผู้เป็นนายละออกจากบัญชีหันไปมองนาง

"เจ้าคิดราคาเพิ่มจากเดิมสักเท่านึงเถิดหนา"หลิวหยางยางกรายผ่านโต๊ะทำงาน วางตัวลงรินชาบนโต๊ะกลมยกขึ้นจิบ"หลี่เหว่ย เจ้าไปต้มยาคุมกำเนิดมาให้ข้าสักถ้วยสิ"

"ขอรับ"หลี่เหว่ยรีบออกจากห้องดิ่งตรงไปต้มยาตามที่นายตนต้องการ

"นายหญิง ท่านทำตามแผนนั้นจริงหรือขอรับ"หลิวเหว่ยกระแทกมือกับโต๊ะทำงาน กระแทกเท้าเข้าใกล้นายของตน แม้จะดูไม่สุภาพแต่นางก็ไม่เคยถือสาสักครา

"หึหึ...เจ้าอย่าคิดมากไปเลย ข้าเพียงหาความสุขให้กับตนเองเท่านั้น"

"แต่นายหญิง..."

"หลิวเหว่ย เจ้าหยุดเสียมารยาทกับนายหญิงเสีย"หลี่เหว่ยเข้ามาพร้อมถ้วยยาส่งให้นายตนอย่างเบามือ

"ขอบใจเจ้ามาก.."

"หึ้ย.."ชายชุดขาวสะอาดสะบัดกายชายผ้าเดินออกไปด้านนอกด้วยความหงุดหงิดในใจ

"นายหญิง ท่านไตร่ตรองดีแล้วหรือขอรับ"หลี่เหว่ยวางกายลงบนเก้าอี้ตรงข้ามจองมองผู้เป็นนายด้วยความห่วงใย"ข้าน้อยและหลิวเหว่ยเป็นห่วงท่านนะขอรับ"

มือเรียวยกถ้วยยาขึ้นกระดกรวดเดียว รีบส่งน้ำตาลก้อนตามเพื่อดับความขม"ข้าไม่มีทางเลือก ขณะเราอยู่อย่างเป็นสุขที่นี่บ้านเมืองเราอาจตกอยู่ในอันตรายก็เป็นได้"

"ข้าน้อยทราบดี แต่เพียงวิธีของท่านเสี่ยงเกินไปนะขอรับ"หลี่เหว่ยเป็นห่วงเหลือเกินหากผิดพลาดอันใดขึ้นมาจะหาทางเแก้ไม่ได้ แต่คนดื้อรั้นเช่นนายตนหรือจะมีผู้ใดห้ามปรามได้

"หึหึ ข้าหาได้ห่วงไม่ เพราะข้ามีหมอยาที่เก่งกาจเช่นเจ้าอยู่ข้างกายทั้งคน"ริมฝีปากบางเพียงยกยิ้มจิบชาชั้นดีหอมกรุ่นด้วยท่วงท่าสง่างาม

"แม้ยาจะดีเพียงใด ก็ไม่อาจไว้ใจได้ถึงเพียงนั้นนะขอรับ"ใบหน้าแสนห่วงใยส่งมาให้อย่างเห็นได้ชัด

"เอาเถิด เจ้าอย่าได้คิดมากนักเลย"หลิวหยางออกจากห้องทำงานมองออกไปนอกระเบียงมืดสนิท ปลายเท้ามุ่งตรงไปยังห้องพักของตนอย่างเชื่องช้า

แอด

เตียงนอนหนานุ่มปกคลุมไปด้วยผ้าแพรชั้นดี หลี่เหว่ยถอดผ้าหลุมของนางออกแขวน หลิวหยางล้มตัวลงแนบกับความนุ่มปิดด้วยตาลงผ่อนคลายร่างที่เหน็ดเหนื่อยไปกับความอบอุ่นบนเตียง

"แต่นายหญิง..."

"เจ้าไปพักเถิดนี่ก็ดึกมากนักแล้ว"หลิวหยางเอ่ยขัด บางที่นางคิดว่าหลี่เหว่ยและหลิวเหว่ยจะห่วงนางจนเกินเหตุไป

"ขอรับ"