เย้ายวนใจ

บทที่ 3

คฤหาสน์ดยุคแองค์เจอร์ไนน์

คฤหาสน์ใหญ่โตไม่ต่างจากราชวัง ผู้คนและเหล่านายทหารพากับเข้าออกกันขวักไขว่ ก่อนจะเข้าไปแต่ละชั้นของคฤหาสน์ต้องมีคนคอยเช็ครายชื่อผู้เข้าออกอยู่ตลอดเวลา

ชั้นแรกที่เคลื่อนรถม้าเข้าไปคือค่ายฝึกของเหล่าทหารใหม่หลายหมื่นนายที่ถูกเขี้ยวกรำจากครูฝึกอย่างหนักหน่วง ชั้นที่สองคือค่ายของเหล่านายทหารยศสูงและเหล่ายุทโธปกรณ์ต่างๆในการทำสงคราม และในขั้นสุดท้ายคือคฤหาสน์หรูหราที่เงียบสงบต่างจากสองชั้นที่ผ่านมาอาณาบริเวณกว้างขวางสุดลูกตา

"เชิญขอรับ นายหญิง"ขบวนรถม้าหยุดหน้าคฤหาสน์หลังโต ร่างเล็กชุดกี่เพ้าสีเข้มก้าวออกมานอกรถมาแสนคับแคบสองมือใหญ่ของเหล่าคนสนิทประคองร่างบางเข้าด้านใน

"ขออภัยคุณผู้หญิง ไม่ทราบท่านได้นัดไว้ไหมขอรับ"เมื่อก้าวเข้ามาด้านในพ่อบ้านวัยกลางคนออกมายืนตอนรับอย่างสุภาพ

"ข้าเพียงมาส่งของที่ท่านดยุคสั่งไว้เท่านั้น นำทางข้าไปเถิด"หลิวหยางมิได้สนใจคำพูดของพ่อบ้านเดินตรงขึ้นไปด้านบนหาห้องที่คิดว่าคือห้องทำงานของเขา

"ตอนนี้นายท่านมีแขกขอรับ"

"หึหึ..ข้ารบกวนเพียงครู่เดียวเท่านั้น"หลิวเหว่ยแทรกกายผ่านพ่อบ้านเปิดประตูบานใหญ่เผยให้เห็นร่างงดงามนั่งจิบชาพูดคุยกับร่างสูงบนโต๊ะทำงานกลางห้อง"ข้าน้อยนำสินค้าที่ท่านดยุคต้องการมาส่งให้แล้ว"

หลิวหยางก้าวเข้าในห้องย่อคำนับผู้เป็นใหญ่บนโต๊ะกลางห้อง หลิวเหว่ยยื่นสมุดบัญชีเล่มหนาให้คนสนิทของเขาตรวจดู

"คุณคือแม่ค้าวานิชที่คนต่างพูดถึงกันสินะคะ"ร่างบางงดงามอ่อนหวานดุจดอกลิลลี่ขาวลุกขึ้นเอ่ยเรียกร่างเย้ายวนมีเสน่ห์ของคนมาใหม่

"ขออภัยที่เสียมารยาทต่อเลดี้ ดิชั้นจาง หลิวหยาง แม่ค้าว่านิชจากตะวันออกไกลเจ้าค่ะ"หลิวหยางย่อตัวอีกครั้ง ก่อนยกยิ้มเป็นมิตรไปให้

"ดิชั้น อลิเซีย ซิลเวอร์ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ"ร่างบางย่อกายรับ ตรงเข้ามาประคองร่างหลิวหยางนั่งลงข้างกายพร้อมตน"ดิชั้นหาโอกาสพบเลดี้หลิวหยางอยู่นานแล้วละค่ะ"

"เป็นเกียรติที่เลดี้ซิลเวอร์ นึกถึงเจ้าค่ะ"

"คือว่า..."อลิเซียหยิบปิ่นหยกสีหวานวางตรงหน้าหลิวหยาง เมื่อสังเกตดูให้ดีมันคือปิ่นที่นางมอบให้เป็นบรรณาการให้องค์รัชทายาทเป็นแน่"มันงดงามมากเลยละค่ะ หากดิชั้นอยากจะได้มันอีกจะมีไหมคะ"

"หุหุ ตายจริงเรื่องนั้นเองหรือเจ้าคะ"อลิเซียหลบดวงตาเย้ายวนแสนมีเสน่ห์อย่างเขินอาย นางผู้เป็นที่รักแห่งองค์รัชทายาท ที่ปกปิดตัวตนมาตลอดในที่สุดก็ได้พบแล้ว จุดอ่อนที่สุดขององค์รัชทายาทที่นางกำลังตามหาอยู่"หากว่าที่คู่หมั้นแห่งองค์รัชทายาทต้องการสิ่งใด ต้องมีให้อยู่แล้วเจ้าค่ะ"

"ม..ไม่ใช่นะคะ"ใบหน้าหวานแดงระเรื่อมากขึ้นกว่าเดิม มือไม้ลนลานโบกปฏิเสธไปมาพร้อมปิดใบหน้าแดงก่ำของตนไปด้วย ทำเอานางที่มองอยู่อดหลุดขำออกมาไม่ได้

"หึหึ หม่อมชั้นไม่บอกใครหรอกเจ้าค่ะ"หลิวหยางหยิบปิ่นหยกขึ้นพิจารณา สิ่งที่ตรึงความสนใจของนางคงเป็นกลีบดอกไม้สีอ่อนไม่ผิดแน่หากเป็นเช่นนั้นในคลังสินค้าคงไม่มี เนื่องจากเครื่องประดับของตะวันออกไกลยังไม่เป็นที่นิยมในหมู่ชนชั้นสูงของที่นี้นางจึงไม่มีของไว้สำหรับขาย

"ข..ขอบคุณค่ะ"อลิเซียมองใบหน้าหวานเย้ายวนกำลังครุ่นคิดด้วยความกังวลใจ"พอจะมีอยู่มั้ยค่ะ"

"หากมีไว้เพื่อขายคงหายากเสียหน่อยแล้วเจ้าค่ะ"หลิวหยางยื่นปิ่นส่งคืนให้แก่นาง อลิเซียสีหน้าเศร้าลงหลายส่วนรับปิ่นดอกไม้อย่างเสียดาย

"เช่นนั้นหรือคะ"

"หึหึ...แต่หากเลดี้ซิลเวอร์ต้องการ.."เรียวนิ้วเล็กดึงปิ่นกิ่งเหมยทำจากหยกขาวหายากออกจากม้วยผม เคลื่อนลงว่างบนฝ่ามือเล็กให้นางกุมไว้"ปิ่นดอกเหมยขาวสั่งทำพิเศษ"

"แต่....เลดี้หลิวหยาง"

"มิต้องเกรงใจ...ถือว่าเป็นของขวัญสำหรับมิตรภาพของเราเจ้าค่ะ"อลิเซียมองความงดงามหาใดเปรียบของปิ่นหยกขาวอย่างหลงไหล

"ถ้าเช่นนั้น.."สร้อยไข่มุกน้ำงามสีนิลถักร้อยผสานกับเพชรเม็ดเล็ก สวมเข้าลำคอระหงด้วยความปราณีต"ไข่มุกสีนิลจากดินแดนทางเหนือค่ะ"

"งดงามมากเจ้าค่ะ"นิ้วเรียวกดสัมผัสสร้อยแสนล้ำค่าอย่างเบามือ"ดิชั้นจะเก็บรักษามันไว้เป็นอย่างดีเจ้าค่ะ"

"ดิชั้นก็เช่นกันค่ะ ขอบคุณมากนะคะ"ทั้งสองต่างมองชื่นชมของขวัญชิ้นแสนงดงามจากสหายใหม่ด้วยความปลื้มปิติ

ดวงตาคมกริบมองหญิงสาวสองร่างพูดคุยสนิทสนมอยู่อย่างนิ่งเรียบ เหล่าคนสนิททั้งหลายออกไปจัดการของที่ส่งมากันหมด ทำให้ในห้องนี้เหลือเพียงเขาและพวกเธออยู่เท่านั้น

อีลิคผู้ไม่ได้อยู่ในสายตาของสาวงามทั้งสองนั่งเงียบมองอยู่หลายต่อหลายชั่วโมง จนในที่สุดอลิเซียขอตัวกลับ

"อีลิค ไว้ชั้นจะมาเยี่ยมใหม่นะคะ"เขาเพียงพยักหน้าตอบรับและนางก็ออกจากห้องไป

"เลดี้ซิลเวอร์นี้น่ารักจังเลยนะเจ้าคะ"ร่างบางก้าวจากโซฟาหนังตรงเข้ามายังโต๊ะตัวใหญ่ที่เขานั่งอยู่อย่างเชื่องช้า

"ห้ามยุ่งกับนาง"

"หึหึ พูดอะไรเช่นนั้นเจ้าคะนายท่าน"นางวางร่างเย้ายวนลงบนพนักแขน มือเรียวบางแสนซุกซนประทับลงกับขาแข็งของเขาจงใจลูบไล้ให้รู้สึกเสียววาบ"หม่อมชั้นเป็นสหายกับนางด้วยความจริงใจ เหตุใดนายท่านต้องห้ามยุ่งกับนางด้วยเจ้าคะ"

"....."เขามองการกระทำของร่างเล็กโดยไม่ตอบโต้อะไร เป็นเช่นนั้นนางยิ่งได้ใจแนบกายเข้ากับแผ่นอกแน่นตึง เลื่อนมือขึ้นสูงตามมาเรื่อยๆ

"เอ..หรือหากจะให้หม่อมชั้นเดา.."อีลิคเริ่มหายใจหอบกระสั่น กลิ่นหอมหวานลอยเข้าเตะปลายจมูกปลุกเร้าสิ่งที่สงบอยู่ให้รุ่มร้อนขึ้นมันทันตา"นายท่านจะมีใจต่อเลดี้ซิลเวอร์อยู่กันน่า~ ใช่หรือไม่เจ้าคะ"

ครึง

ข้าวของบนโต๊ะทำงานแตกกระกายทั่วพื้นห้อง ร่างบางที่เคยแนบกายกับร่างหนาถูกกดกระแทกกับโต๊ะไม้โอ๊กชั้นดีโดยไม้ออมแรงแม้แต่น้อย

"ไม่ใช่เรื่องของเจ้า"น้ำเสียงเย็นเยียบดังก้องข้างใบหูพร้อมลมหายใจร้อนคลอเคลียสร้างความวาบหวามให้คนใต้ร่าง

"หึหึ...ช่างน่าเศร้าที่ไม่อาจเปิดเผยความในใจต่อคนที่ตนรักใคร่ได้"

"เลิกพูดจาไร้สาระให้ข้าได้ยินสักที"ริมฝีปากอวบอิ่มถูกครอบครองด้วยความป่าเถื่อน เสื้อผ้าบนร่างหลุดหลุ่ย ก่อนจะตามมาด้วยเสียงครวญครางแสนรัญจวนผสานเสียงเนื้อกระทบกันดังแทรกออกมาหน้าห้อง ทำเอาพ่อบ้านที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูต้องรีบไล่เหล่าข้ารับใช้ที่เดินผ่านไปมาให้ออกไปไกลจากห้อง