เย้ายวนใจ

บทที่ 4

แอด

ประตูบานใหญ่ถูกผลักออกพร้อมร่างบางเย้ายวนก้าวผ่านประตูออกมาพร้อมชุดเรียบร้อย เหล่าข้ารับใช้เมื่อเห็นนางต่างซุบซิบนินทากันไปปิดบัง แต่นางหาได้สนใจทำเพียงยิ้มและเดินผ่านไป

"หลี่เหว่ย หลิวเหว่ย กลับกันเถิด"

"ขอรับ/ขอรับ"ร่างบางและเหล่าข้ารับใช้ของนางก็ลับสายตาพร้องเสียงรถมาอึกทึกเคลื่อนออกนอกคฤหาสน์

"เซบาสเตียน"พ่อบ้านวัยกลางคนรีบเข้าไปด้านในห้องหาผู้เป็นนายกำลังจัดแจงเสื้อผ้าที่หลุดหลุ่ยให้เข้าที่ ใบหน้าคมเข้มยังคงนิ่งเฉยมองออกนอกหน้าต่างกระจกใสเห็นรถมาเคลื่อนผ่านออกไป"จากนี้เราจะรับเสบียงจากบริษัทตะวันออกไกลเพิ่มอีกส่วนหนึ่ง...เจ้าไปจัดการให้ข้าเสีย"

"แต่นายท่าน...เรามีพ่อค้าและเหล่าเกษตรกรส่งพืชพันธุ์ให้เพียงพอเกินความจำเป็นมากแล้วนะขอรับ"

พ่อบ้านเฒ่าพูดกับผู้เป็นใหญ่ด้วยความสัจจริง พ่อค้าจากต่างชาติมากมายขนเข้ามาขายให้ถึงหน้าค่ายนายท่านที่เห็นเช่นนั้นจึงบอกให้รับซื้อไว้เสียทั้งหมดทำเอาคลังอัดแน่นไปด้วยเสบียงอาหาร

"เจ้าก็จัดการเสีย...อย่าให้ข้าต้องวุ่นวาย"อีลิคสะบัดชายผ้าคลุมหนังผ่านพ่อบ้านเฒ่า เวลาฝึกล้วงเลยมานานโขแล้วหากปล่อยนานไปเหล่าทหารของเขาคงเกียจคราญจนไม่เป็นอันฝึกเป็นแน่

"ขอรับ นายท่าน"

ชายแก่ทำได้เพียงถอนหายใจลับหลัง หากนายท่านมีนายหญิงเรื่องเพียงเท่านี้คงจัดการได้ไม่ยาก คิดเช่นนั้นความหนักอกหนักใจก็คลายลงบ้าง ตนที่คอยดูแลนายท่านมาตั้งแต่นายท่านและนายหญิงคนก่อนเสียไปก็ไม่เคยเห็นสนใจหญิงงามผู้ใดเป็นพิเศษจนไม่กี่ชั่วโมงนี้ ช่างเป็นนิมิตหมายอันดีของคฤหาสถ์แสนเงียบเหงาแห่งนี้เสียจริง

บริษัทตะวันออกไกล

หลิวหยางตั้งหน้าตั้งตานั่งตรวจบัญชีค้าขาย ไม่สนใจแม้แต่แสงตะวันที่เริ่มลับขอบฟ้าจนไม่สามารถมองเห็นตัวอักษรได้แล้วก็ตาม

"นายหญิง ยาขอรับ"

"อือ...หลี่เหว่ย เราจะออกเรืออีกเมื่อใด"

"สินค้าภายในคลังครั้งนี้ใกล้หมดแล้ว ส่วนของที่เราจะนำกลับไปด้วยหลิวเหว่ยได้จัดซื้อเรียบร้อยแล้วขอรับ รอเพียงของสิ่งนั้นก็สามารถออกเรือได้ทันที"

หลี่เหว่ยรายงานต่อนายหญิงตนอย่างคล่องแคล่ว พร้อมรินชาสมุนไพรกรุ่นร้อนลงในถ้วยกระเบื้องวาดลายกิ่งท้องดงามด้วยความเบามือ

"เช่นนั้นข้าคงต้องรีบเสียหน่อยแล้ว"

หลิวหยางยกถ้วยชาขึ้นจิบล้างความขนกรุ่นบนปลายลิ้น ก่อนยกยิ้มหวานเชื่อมเดินอารมณ์ดีออกจากห้องไป

"นายหญิงเป็นอันใดกัน"

หลิวเหว่ยที่นั่งเงียบอยู่บนโต๊ะของตนตลอดชะเง้อมองตามแผ่นหลังของนายหญิงที่หายลับไปด้วยความแปลกอกแปลกใจ

"เอาเถิด หากเรื่องที่เราจะทำไม่มีสิ่งใดขัดข้องให้นายหญิงต้องหนักใจก็ดีแล้ว"

"ข้าละกลัวเจ้านั่นจะทำร้ายนายหญิง"

"หึหึ นายหญิงก็มิใช่ผู้ไร้วรยุทธเจ้าอย่าได้กังวลไปเลย"

หลิวเหว่ยหันกลับมามองแฝดผู้พี่อย่างไม่พอใจนัก แม้เขาเองจะรู้ว่านายหญิงตนไม่ได้อ่อนด้อยถึงเพียงนั้น แต่เขาก็ยังอดคิดห่วงใยเสียไม่ได้

"......"

"ดึกมากแล้ว เจ้าเลิกคิดมากแล้วไปนอนเสีย"

เมื่อดับตะเกียงเสร็จเรียบร้อย หลี่เหว่ยจึงเดินออกจากห้องไป

ตลาดโบโร่ย่านการค้าชื่อดังเป็นที่นิยมในเหล่าหญิงสาวชนชั้นสูงคับคั้งไปด้วยเหล่าผู้คน สองข้างทางเต็มไปด้วยห้างร้านหลากหลายเปิดให้บริการกันอย่างคึกคัก และกิจการของเธอก็เป็นหนึ่งในนั้น

"โอ้ นายหญิงไม่ได้พบกันนานเลยนะขอรับ"

เถ้าแก่อวบอ้วนคอยดูแลร้านให้เธอตลอดรีบเข้ามาพร้อมใบหน้าเหี่ยวย่นเจ้าเล่ห์เชิญเข้าในร้าน

"วันนี้ ขายดีไม่น้อยเลยนะ"

"ขอรับ อีกไม่นานใกล้ถึงวันพระราชสมภพขององค์เหนือหัวแห่งอาณาจักร เหล่าชนชั้นสูงจึงมาเลือกซื้อเครื่องประดับเพื่องานนั้นขอรับ"

หลิวหยางสะบัดพัดด้วยความอารมณ์ดี กิจการรุ่งเรืองเช่นนี้น่ายินดียิ่ง สายตากวาดมองหญิงชนชั้นสูงด้วยความพออกพอใจ

"เลดี้จาง ไม่ได้พบกันเลยนะคะ"

สตรีร่างสูงในชุดหรูหราอยู่ในร้านก่อนแล้วเข้าทักทายด้วยท้วงท่าอ่อนช้อย พร้อมรอยยิ้มหวานปนแข็งกร่าวอยู่เล็กน้อย

"เลดี้ออร์เลอองส์ ไม่ได้พบกันนานเลยนะเจ้าค่ะ"

หลิวหยางยิ้มอ่อนตอบรับสตรีงดงามด้วยความอ่อนน้อมไม่ต่างกัน

"เครื่องประดับงดงามเลืองลือไปถึงฝรั่งเศษ มาทั้งทีก็ต้องมาอุดหนุนเป็นธรรมดาอยู่แล้วค่ะ"

"เป็นเกียรติอย่างยิ่งเจ้าค่ะ"

"เช่นนั้นหวังว่าจะพบกันใหม่ในงานพระราชสมภพนะคะ"

"เจ้าค่ะ"

บุตรีแห่งออร์เลอองส์หันกลับมายิ้มให้ ก่อนก้าวขึ้นรถม้าจอดเทียบท่าพร้อมสาวใช้ข้างกาย

"บุตรีแห่งแกรนด์ดยุคออร์เลอองส์ ชื่นชอบเครื่องประดับของเราเช่นนี้ หากค้าขายกับฝรั่งเศสคงดีไม่น้อยนะขอรับ"

เถ้าแก่ร้านพูดกับหลิวหยางหลังรถมาเคลื่อนตัวไปไกลสักระยะหนึ่งแล้ว

"เจ้ามองผิดแล้วละเถ้าแก่ นางเพียงมาทักทายศัตรูเก่าเพียงเท่านั้น"

หลี่เหวี่ยงพูดพร้อมของนายหญิงที่ทำเพียงยิ้มหวาน โบกสะบัดพัดเข้าไปในห้องจดบัญชีอย่างอารมณ์ดี

"เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้นเล่าขอรับ"

เถ้าแก่มองคนสนิทด้วยใบหน้าฉงนงงงวย เหตุใดนายหญิงตนจึงเป็นศัตรูกับหญิงผู้สูงศักดิ์เช่นนั้นกัน

"หึ ดูเหมือนลอร์ดฟิลิป ผู้เป็นพี่ชายของนางชอบพอนายหญิงของเราเข้าแต่กลับถูกปฏิเสธ นางจึงไม่พอใจนายหญิงเท่าใด"

"โอ้ เป็นเช่นนั้นเอง เป็นหญิงงามก็ลำบากไม่น้อย

เลยนะขอรับ"

"ข้าก็คิดเช่นนั้น"

หลี่เหว่ยยิ้มอ่อนก่อนเดินตามนายหญิงและหลิวเหว่ยเข้าไปภายในร้าน

งานพระราชสมภพจะเกิดขึ้นในอีกสองวันซึ่งนายหญิงของเขาได้รับเชิญเช่นกัน ด้วยเหตุนั้นนางจึงมาเพื่อเลือกเครื่องประดับและเสื้อผ้างดงามภายในร้านและตรวจบัญชีในคราเดียว