ใต้เงากรงขังรัก

2.เมียหุ่นยนต์

การแต่งงานที่เลี่ยงไม่ได้กลายเป็นหนามยอกอกทัณฑ์เทวามาโดยตลอดหกเดือน เขาเฝ้าถามม่านมุกซ้ำๆ ด้วยสายตาคุกคามว่าทำไมถึงยอมตกลงไม่โต้แย้ง... เพื่อเงิน หรือเพื่ออำนาจ? แม้เธอจะยืนยันด้วยใบหน้าเรียบนิ่งว่าทำเพื่อตอบแทนบุญคุณปู่ แต่คนอย่างทัณฑ์ไม่เคยปักใจเชื่อ เขาตราหน้าว่าเธอคือหุ่นยนต์ไร้หัวใจที่ยอมขายวิญญาณแลกกับนามสกุลโชติภาคินเพื่อสุขสบายไปทั้งชาติ

หลังจากที่ทัณฑ์ลุกออกมาจากกลุ่มเพื่อนจนมาถึงลานจอดรถสำหรับเจ้าของผับ ร่างอรชรในชุดเดรสสีน้ำตาลเข้มก็รีบก้าวเท้าออกมาตามเขา เบล เบญรัตน์ นางแบบสาวลูกสาวส.ส. ดีกรีจบจากเมืองนอก ผู้หญิงที่ทุกคนรู้ว่าเป็นผู้ที่กุมหัวใจของทัณฑ์เทวา หลานชายตระกูลใหญ่อันดับสองในอาณาจักรอหังสาริมทรัพย์ของประเทศ

ใช่... ตอนสมัยเรียนมหาวิทยาลัยเขาเคยรักผู้หญิงคนนี้มากๆ เบลเป็นถึงดาวมหาวิทยาลัย แน่นอนว่าต้องคนอย่างเขานั้นไม่มีทางพลาด จนกระทั่งเบลไปเรียนเมืองนอกโดยไม่บอกเขาและแน่นอนด้วยว่าเวลาที่มันนานเกินไปสำหรับการรอคอยให้เธอกลับมา เขาใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ ควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า เที่ยวไม่รู้เบื่อ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็สามารถประสบความสำเร็จได้ แต่เมื่อเธอกลับมา... มันก็ไม่หลงเหลือความรู้สึกใดอยู่แล้ว...

“ไอ้คิน...ขับไปส่งคุณเบลที่คอนโด แล้วเอาคีย์การ์ดห้องมึงมาให้กูด้วย”

ทัณฑ์สั่งเสียงเรียบขณะเอนกายพิงเบาะเบนซ์ลีย์คันหรู หลังจากที่สาวเจ้าวิ่งตามเขาลงมาและถือวิสาสะขึ้นมานั่งในรถข้างๆเขา ทัณฑ์ในท่าทางเกียจคร้านแต่รังสีความกดดันกลับแผ่ซ่านไปทั่วรถ คินลูกน้องคนสนิทลอบมองกระจกหลังพลางพยักหน้ารับคำสั่งเงียบๆ

“ทัณฑ์คะ?! ทำไมทำแบบนี้อีกแล้วล่ะ” เบลเริ่มงอแงพลางเบียดกายเข้าหาแผงอกแกร่ง “ทัณฑ์ไม่ได้รักเบลแล้วหรอคะ ตั้งแต่แต่งงานมาทัณฑ์ไม่เคยแตะต้องเบลเลยนะ”

ทัณฑ์ลอบถอนหายใจ สายตาคมปรายมองหญิงสาวที่พยายามออดอ้อนด้วยความรู้สึกว่างเปล่า เขาเหลือเพียงคำว่ามิตรภาพให้เธอเท่านั้น เพียงแต่หญิงสาวกลับไม่เข้าใจบวกกับเพื่อนแฝดตัวดีทั้งสองที่เอาแต่กรอกหูเธออย่างนั้น เพราะอยากให้เขากลับไปคืนดีกับเบล ทัณฑ์เองก็ไม่ใช่คนที่ชอบมานั่งอธิบายอะไรมากมาย มันน่ารำคาญ

“ฉันแต่งงานแล้วนะเบล ข่าวก็ออกไปทั่วเมือง ถ้าฉันทำอะไรประเจิดประเจ้อตอนนี้ ชื่อเสียงเธอนั่นแหละจะป่นปี้ไม่เหลือชิ้นดี”

“ถ้าอย่างนั้นก็หย่าสิคะ! บีบให้เมียหุ่นยนต์คนนั้นเป็นฝ่ายขอหย่าสิ ระดับทัณฑ์... ทำได้อยู่แล้วไม่ใช่หรอ” ปลายนิ้วเรียวของนางแบบสาวลูบไล้ไปตามแผ่นอกแกร่งอย่างยั่วยวน

ทัณฑ์มองตามมือนั้นด้วยแววตาไหววูบเพียงครู่ ก่อนจะปัดมือนั้นออกอย่างรำคาญใจ ปกติเขาไม่ใช่คนที่จะยอมปล่อยบทรักที่มาเสิร์ฟตรงหน้าไปง่ายๆ แต่หกเดือนมานี้... รสสัมผัสจากผู้หญิงคนไหนที่เขาเคยผ่านมาก็ดูจืดชืด ไปหมดเมื่อเทียบกับความนิ่งสงบที่ชวนให้กระชากหน้ากากของม่านมุก

“ไอ้คิน! มึงรอให้ปู่กูมาตัดริบบิ้นหรือไงวะ! ออกรถดิ๊!” เขาสบถลั่น ตวาดใส่ลูกน้องเพื่อระบายความอัดอั้นที่พลุ่งพล่านอยู่ในอก

รถหรูทะยานออกไปทันทีตามคำสั่ง เบลถูกส่งลงที่คอนโดโดยที่ทัณฑ์ไม่คิดจะหันไปมองหรือง้อสักคำ ทิ้งให้หญิงสาวยืนขมวดคิ้วมองไฟท้ายรถด้วยความแค้นใจ

ภายในรถที่เหลือเพียงความเงียบงำ...

“นายจะให้ผมซื้อคอนโดใหม่ให้เลยไหมครับ? ไหนๆ นายก็ไม่คิดจะกลับบ้านอยู่แล้ว” คินถามหยั่งเชิง

“ทำไม? นอนคอนโดมึงมันหนักหัวใคร หรือมึงรำคาญกู?” ทัณฑ์ย้อนถามอย่างหาเรื่อง สายคาคมกริบจ้องลูกน้องผ่านกระจกหลังจนคินต้องรีบปฏิเสธ

“เปล่าครับ... ผมแค่คิดว่าระดับนายจะซื้อสักสิบห้องยังได้ อีกอย่าง... บางวันผมอาจจะอยากใช้ห้องเป็นการส่วนตัวบ้าง” คินยกยิ้มอย่างรู้ทัน ทัณฑ์มองคินแล้วยกยิ้มหยัน

“ถ้าปู่รู้เข้า บัตรเครดิตกูโดนระงับหมดแน่ ข่าวหลุดไปถึงหูปู่กูตายสถานเดียว” เขาพูดออกมาอย่างหงุดหงิด ตราบใดที่ปู่เกริกเกียรติยังไม่เซ็นยกบริษัทให้ ทุกอย่างก็ยังต้องขึ้นอยู่กับปู่เกริกเกียรติ

“งั้นซื้อเป็นชื่อผมก็ได้ครับ”

“มึงโง่หรือแกล้งโง่วะไอ้คิน? หน้ามึงเสนออยู่ข้างกูออกงานทุกวัน ไม่มีใครรู้เลยมั้ง!” ทัณฑ์สบถอย่างหัวเสีย เขารู้สึกเหมือนเสือที่ถูกต้อนเข้ากรงขังเข้าไปทุกที แต่สิ่งที่คินดูออกคือ... เจ้านายเขากำลังหาข้ออ้างไปเรื่อยเพราะไม่ได้ต้องการย้ายออกจริงๆ

รถคันหรูแล่นไปตามถนนที่ว่างเปล่า สายตาคมกริบทอดมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมาย ปลายนิ้วแกร่งเคาะลงบนที่พักแขนเป็นจังหวะหนักแน่น... ภายในหัวมีแต่ภาพโต๊ะอาหารที่ถูกทิ้งไว้และความนิ่งเฉยของเมียแต่งที่เขาพยายามจะทำลายมันมาตลอดหกเดือน

“ไอ้คิน... กลับบ้าน”

น้ำเสียงนั้นเรียบเฉยทว่าหนักแน่นจนคินถึงกับชะงักหักพวกมาลัยเลี้ยวขวาแทบไม่ทัน เขาแอบมองเจ้านายผ่านกระจกหลัง เห็นทัณฑ์เทวาเอาแต่ขมวดคิ้วมุ่น ทว่ามือแกร่งกลับคอยจัดแจงปกคอเสื้อและลูบรอยสีกที่หลังมือตัวเองด้วยท่าทางกระวนกระวายที่ปิดไม่มิด

คินคิดไม่ถึงที่จะได้ยินคำนั้นออกจากปากของผู้เป็นเจ้านาย ร้อยวันพันปีไม่คิดจะกลับ... แต่วันนี้ไม่รู้ว่าคนอย่างทัณฑ์เทวาที่ไม่ยอมกลับบ้านมาตลอดหกเดือนนึกยังไงถึงได้คิดจะกลับ หรือบางที่เขาอาจจะคิดได้แล้วก็ได้ คินแอบคิดในใจอยู่เงียบๆ ไม่ได้เอ่ยปากถามแต่อย่างใด ลูกน้องคนสนิทที่มีหน้าที่ขับรถแอบลอบยิ้มบางๆ

23:00 น.

เบนซ์ลีย์จอดสนิทหน้าคฤหาสน์ที่ไฟมืดสนิท ทัณฑ์นั่งนิ่งไม่ยอมลงรถ สายตาคมจ้องมองเข้าไปในความมืดด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก

“นายครับ... ป่านนี้คุณมุกน่าจะหลับแล้วนะครับ” คินเอ่ยขึ้นหลังจากที่เห็นเจ้านายของตนนิ่งอยู่นาน แม้ว่ารถมาจอดหน้าคฤหาสน์อยู่สักพักแล้ว แต่ทัณฑ์ยังไม่กระดิกไปไหนอีกทั้งยังส่งสายตาพิฆาตตวัดมองลูกน้องคนสนิทที่บังอาจทักท้วงเขาจนคินต้องรีบหุบปากฉับ

“เออ! รู้แล้ว!” ทัณฑ์ตวาดเสียงต่ำ ก่อนจะถอนหายใจทิ้งอย่างรำคาญแล้วก้าวลงจากรถและเดินเข้าบ้านไป

ทัณฑ์ก้าวเท้าเข้าสู่ตัวคฤหาสน์ที่ตกอยู่ในความมืดและความเงียบงัน ความรู้สึกหนักอึ้งและอึดอัดแล่นเข้ามาจู่โจมเขาทันทีที่บานประตูเปิดออก เขาถอนหายใจอีกครั้งพลางทำสีหน้าเบื่อหน่ายอย่างที่ชอบทำเป็นประจำ เขาไม่รู้ว่าคิดถูกหรือคิดผิดที่กลับบ้านนี้

เขาเดินตรงไปยังห้องนอนที่ปกติ ‘เมียหุ่นยนต์’ จะต้องนอนหลับพักผ่อนอยู่ แต่ทว่า... เมื่อเหวี่ยงประตูเปิดออก ความว่างเปล่ากลับเป็นฝ่ายต้อนรับเขาแทน แสงสลัวเผยให้เห็นเตียงนอนที่เรียบตึงสะอาดกริบ ราวกับไม่มีใครเคยขยับตัวนอนตรงนั้นเลยตลอดทั้งคืน

ทัณฑ์ตกใจไม่น้อย... ตลอดหกเดือนเขาปักใจเชื่อมาเสมอว่าเธอจะนอนรอเขาอยู่ที่นี่เป็นของตายที่ไม่มีวันหายไปไหน ความเข้าใจที่เขามีต่อเมียหุ่นยนต์คนนี้ถูกฉีกกระชากด้วยความตระหนกที่แล่นพล่านไปทั่วกาย ความเข้าใจนี้จะผิดเพี้ยนไปไกลจากความจริงเสียแล้ว

เขารีบกดโทรศัพท์ออกหาลูกน้องคนสนิททันทีด้วยหัวใจที่เริ่มเต้นผิดจังหวะจนควบคุมไม่ได้อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ยิ่งเป็นผู้หญิงจืดชืดอย่างม่านมุกด้วยแล้ว เขาไม่คิดว่าตัวเองจะตื่นตระหนกมากถึงเพียงนี้...

“ไอ้คิน! ไปสืบมาเดี๋ยวนี้ว่าตอนนี้เมียกูอยู่ไหน!” เขาคำรามใส่โทรศัพท์ พยายามบังคับน้ำเสียงให้ราบเรียบแต่ร่องรอยความร้อนรนกลับปิดไม่มิด “...แล้ววนรถกลับมารับกูเดี๋ยวนี้!! เร็ว!!”

เขาไม่รู้เลยว่าตวาดใส่ลูกน้องหรือใช้คำพูดสั่งการที่เด็ดขาดนั้น แสดงถึงอารมณ์ที่พลุ่งพล่านและควบคุมไม่ได้เมื่อเป็นเรื่องของม่านมุก คนที่สังเกตเห็นคงจะมีเพียงคินลูกน้องของเขาที่ได้ยินน้ำเสียงและคำสั่งการผ่านสายโทรศัพท์เมื่อครู่

คินลอบยิ้ม... งานที่ปู่เกริกเกียรติสั่งนั้นมีความคืบหน้าบ้างแล้ว เขาไม่ได้คิดจะหักหลังทัณฑ์แต่อย่างใด เพียงแค่เขาต้องจับตาดูความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็เท่านั้น