แสงแดดยามเช้าสาดส่องลอดรอยแยกของผ้าม่านทึบแสงเข้ามาในห้องนอนกว้าง เผยให้เห็นร่องรอยพายุสวาท ที่พัดผ่านไปเมื่อคืนทิ้งไว้บนผ้าปูเตียงที่ยับยู่ยี่ ทัณฑ์เทวาขยับวงแขนแกร่งที่ซุกอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา หวังจะดึงร่างนุ่มนิ่มที่เขาโอบกอดไว้ทั้งคืนเข้ามาหาความอบอุ่น...
ทว่า สิ่งที่ปลายนิ้วสัมผัสกลับมีเพียงความว่างเปล่าและไอเย็นของที่นอนที่ปราศจากคนจับจองมาพักใหญ่
ชายหนุ่มลืมตาโพล่ง สลัดความงัวเงียทิ้งไปในทันที เขามองซ้ายมองขวาไปรอบห้องที่บัดนี้เหลือเพียงเขาเพียงลำพัง ไร้เงาของเมียสาวที่ควรจะนอนซุกอกเขาอยู่ ทัณฑ์เทวารีบคว้ากางเกงสแลกบนพื้นมาสวมไว้อย่างลวกๆ สองขาโตเดินกึ่งวิ่งออกจากห้องนอนตรงไปยังห้องครัวด้วยความหวังว่า... ม่านมุกคงกำลังวุ่นอยู่กับการเตรียมมื้อเช้าเหมือนทุกวัน
แต่ภาพตรงหน้ากลับมีเพียงความเงียบงัน โต๊ะอาหารที่เคยอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกลับว่างเปล่า... เมียเขาหายไปแล้ว!
หัวใจที่เคยเยือกเย
