İnsanların aynı yere baktıkları halde başka başka şeyler gördüklerini söyler babam. Herkesin gözü aynı düzen üzerine yaratılmış, baktığı yerde sabit bir manzara dururken neden farklı şeyleri görür peki? Bakış açısı mı diyeceksiniz? Belki. Ama babama göre bunun açıklaması insandaki üçüncü gözden; yani gönül gözünün gördüğünden kaynaklı. Gönül gözü ait olduğu gönlün renklerinden bakarmış dünyaya. Katran karası gönlü olanlar, gördüğü her yeri karanlık, renkleri seven gönüller ise baktığı yerde bayram şenliği görürmüş. Ben de bu yaşıma kadar gönlünün renklerini soldurmamaya çalışarak yaşayanlardanım. Ne vakit dünyam kararacak gibi olsa, önüme bir yerden renkleri canlandıracak bir ışık sızıverirdi. Bu ışık, çoğunlukla babam, kardeşim, bazen yalnız kalmış bir kedi yavrusu, bazen kaldırım taşları
