Bu yaratılışın en başından beri değişmeyen bir kuraldır. Aydınlık olmadan önce ortalık göz gözü görmeyecek kadar kararır. Zifiri karanlığın ardından günün doğacağına inanan her insan; karanlığı bir düşman olarak değil de, sığınak olarak görür. Sanırım biz de şu an o karanlığın içinde kendimizi bulan ama farklı farklı tepkiler veren bir grup insandık. Birimiz sığınsak bilse, bir diğerimiz kaderine razı gelmemeyi tercih etti. Aynı kaderi kucaklayan insanlar için bu savrulmak değil de neydi?
Sedef hanımın neredeyse hastaneyi başımıza yıkmak istercesine kopan feryadını ne yaptıysak önleyemiyorduk. Ardından gelen Baha bey bile, onunla baş edemeyeceğini anlayınca bir kenara çekilmiş ve dalgın bir şekilde düşünmeye başlamıştı. Özellikle benim sakinleştirme çabalarıma tırnaklarını çıkarmaktan ve
