Bu eve geldiğimden beri sabahları daha rahat uyanıyordum. Bunda elbette Kaya'nın yanımdaki varlığının da etkisi vardı. Sabahları kalkıp bana kahvaltı hazırlaması, benim için kıyafet seçmesi ve hatta her sabah beni işe bırakması, daha nikahımız dahi kıyılmadan dahi karı kocaymışız gibi hissettiriyordu.
- Kaya yeter, doydum artık. Bir lokma daha yiyecek halim yok.
- Kuş kadar yiyorsun ama.
- İnan bana yediklerim yetiyor da artıyor.
- Ama olmaz böyle. Bak birkaç güne final sınavların da başlayacak. Hem iş, hem sınavlar, enerji lazım sana.
- Sen beni dert etme canım. Geç kalacağız ikimiz de hadi oyalanmayalım daha fazla.
- Ben seni işe bırakıp eve geri döneceğim. Mağazadan aradılar, eşytaları bugün gönderiyorlarmış.
- Ciddi misin, bu kadar erken mi?
- Evet, bu kadar erken küçük hanım.
