Acı olmazsa tatlının, kötülük olmazsa iyiliğin, keder olmazsa mutluluğun kıymetini bilemezsin derler. Bu cümle safi tecrübe kokar. Tecrübe ki; hayatta görüp görebileceğiniz en hakiki öğretmendir. Sonu görünmeyen tepeleri aşıp düzlüğe vardığında, aştığı tepelerin onun benliğinde açtığı yaraları unutan insan, bütün bu didinmesine, zaferine rağmen belki de dünyanın en ahmak insanıdır. Tıpkı benim gibi.
Masumane yaklaşınca; yaşadığım mutluluktan önümü göremediğimi iddia edebilirsiniz. Ancak bu iddianız; peşimizdeki musibetleri bilmeme rağmen mutluluk sarhoşu olmamı, korkunun verdiği ehemmiyeti göz ardı etmemi haklı gösteremez. Oysa insan en çok bilmediğinden korkar derlerdi. Bildiğimden korktuğum halde, beni bu denli temkinsiz hareket etmeye iten neydi?
Araca binerken Emre'nin başında, beli
