Herkesin ekseninde döndüğü bir dünya var. Herkes birinin yörüngesi, herkes birinin uydusu. İnsan kendi üretemediği ışığı başkasından alıyor bazen; içini ısıtan bir başkası oluyor. İşte benim dünyamı da yaşanılır hale getirenler dostlarımdı. Gözlerim bulutluysa ışık saçan, kendimi zifiri karanlıkta hissettiğim zamanlarda dolunay gibi aydınlatan dostlarım. Babamın durumunu öğrendikten sonra benim için yapabilecekleri en iyi şeyi yapıp yanımda olan dostlarım. Onları yolculadıktan sonra yarının benim için yeni bir başlangıç olacağı düşüncesi ile girdim yatağa.
Annemle o gece ve ertesi gün hiç konuşmadım. Zaten o da ne benimle ne de babamla bir arada olmak istemiyordu. Ertesi sabah da hiçbir malümat vermeden kapıyı çarpıp çıkınca babamla başbaşa kaldık. Doruk her zamanki gibi Giray'lara bilgi
