“Her hazanda birbiri üzerine dökülen ağaç yaprakları gibi insanlar da birbiri ardına toprağa yatarak yok oluyor. Bu değişmez, umumi bir kanun... Niçin endişe etmeli? Şu dünyada erilen başka ne var? Hayat yalan... Ölüm hakikat...”
Paramediklerin içeriden elleri boş çıktığını gördüğüm için rahatlamalı mıydım, bilmiyorum. Ama yine de sokağın sonuna doğru atacağım on adımı engelleyen bir şeyler vardı. Tam tabiriyle kesif bir endişe.
- Dilrüba iyi misin? Bak eminim kötü bir şey yoktur. Görüyor musun hem kimseyi çıkarmadılar içeriden. Seninle gelmemi ister misin?
- Ha.. hayır. Yalnız gitsem iyi olacak. Teşekkür ederim, buraya kadar zahmet ettiniz.
- Bunu bir daha söyleme lütfen. Hadi git, bekliyorum ben seni. Durumdan mutlaka haberdar et tamam mı?
- Peki Kaya bey, iyi akşamlar.
Kaya bey, b
