CHAPTER 17

1393 Words

SHEN Hindi ko alam kahit naman nakakatawa ang palabas ay umiiyak ako. Hanggang sa may bigla na lang tumabi sa akin. Nang tumingin ako sa taong nasa tabi ko ay nagulat ako. Pero mas nagulat ako sa sunod niyang ginawa. Hindi ko inaasahan na pupunasan niya ang luha ko. Kaya parang lalo na lang tuloy akong naiiyak sa ginagawa niya. Para akong bata ngayon. Para siyang kuya ko na pinapatahan ako. Pero ang gwapo naman niya para maging kuya ko siya. “Bakit ka ba umiiyak? Hindi naman nakakaiyak ang palabas,” tanong niya sa akin habang patuloy na pinupunasan ang luha ko. “Eh naiiyak ako eh,” parang bata na sabi ko sa kanya. “Ang iyakin mo naman. Dapat matapang ka, hindi naman ito horror pero para kang bata na ewan,” sabi niya sa akin. “Bakit ka ba nandito?” tanong ko sa kanya habang patuloy

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD