สัมผัสร้อนซ่อนกลิ่นฝน

ข่าวลือและการมาถึงของผู้ไม่คาดฝัน

สามวันผ่านไปนับจากวันที่ประกาศความสัมพันธ์ ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่นราวกับความฝัน การทำงานประสานกันลงตัว ความเอาใจใส่ของภีมทำให้นลินรู้สึกเหมือนอยู่บนสวรรค์ ทว่าในโลกของธุรกิจและสังคมชั้นสูง ข่าวดีมักเดินทางช้า แต่ข่าวลือและเรื่องราวที่คนอยากรู้มักแพร่กระจายเร็วกว่าลม

ตอนเที่ยงวันหนึ่ง ขณะที่นลินกำลังจัดตารางการนัดหมายให้ภีม หัวหน้าแผนกบุคคลเดินเข้ามาในห้องทำงานด้วยท่าทางกระวนกระวาย พลางกระซิบว่า "นลิน... เตรียมตัวไว้หน่อยนะคะ คุณหญิงวราวรรณ แม่ของคุณภีม โทรศัพท์มาจองเครื่องบินกลับจากต่างประเทศพรุ่งนี้เช้า บอกว่ามีธุระสำคัญต้องมาคุยกับลูกชายและ... คุณด้วย"

มือเรียวที่กำลังถือปากกาสั่นระริก ปากกาหลุดจากมือตกลงพื้นเสียงดังเบาๆ "คุณหญิง... มาเหรอคะ" นลินถามเสียงแผ่ว หัวใจเต้นผิดจังหวะ เธอเคยได้ยินชื่อคุณหญิงวราวรรณมานานแล้ว ผู้หญิงผู้เข้มแข็ง เคร่งครัด และเป็นคนวางระเบียบวินัยให้ภีมเติบโตมา เธอเป็นที่รู้จักในสังคมว่าเป็นผู้หญิงที่เด็ดเดี่ยวและมีมาตรฐานสูงมาก โดยเฉพาะเรื่องคู่ครองของลูกชายคนเดียว

ภีมเดินออกมาจากห้องประชุมทันได้ยินคำพูดสุดท้าย เขาเดินเข้ามาจับมือนลินทันที สายตาคมกริบมองไปยังหัวหน้าแผนกบุคคล "ขอบคุณที่แจ้งมา คุณกลับไปทำงานต่อได้เลย" เมื่อคนอื่นออกไปแล้ว เขาจึงหันมาสบตาเธอ ลูบหลังมือเรียวเบาๆ "ไม่ต้องกลัวนะ แม่ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด... แค่ท่านเป็นคนตรงไปตรงมาและใส่ใจเรื่องกฎเกณฑ์"

"แต่คุณภีมก็รู้ใช่ไหมคะว่า... ท่านคาดหวังเรื่องคู่แต่งงานของท่านมากแค่ไหน นลินเป็นแค่เลขาฯ ลูกจ้างธรรมดา ไม่มีฐานะร่ำรวย ไม่มีตระกูลดีพอที่จะคู่ควรกับท่าน" นลินพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ความมั่นใจที่เพิ่งสร้างขึ้นเริ่มสั่นคลอน

ภีมดึงเธอเข้ามากอดแน่น "ฉันไม่เคยคิดเรื่องนั้นเลย และฉันจะไม่ปล่อยให้ใครมาว่ากล่าวเธอ แม้แต่แม่ของฉันเอง เธอไม่ได้มาเพื่อให้ใครคบหาเพราะฐานะ แต่เธอคือคนที่ฉันรัก" เขากระซิบปลอบประโลม แต่นลินก็รู้ดีว่าการเผชิญหน้ากับแม่ของเขาไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย และนี่คืออุปสรรคใหญ่ที่สุดที่ทั้งคู่ต้องก้าวข้าม

คืนนั้นภีมพานลินกลับไปที่เพนต์เฮาส์เหมือนเคย แต่บรรยากาศกลับไม่ผ่อนคลายเหมือนทุกคืน นลินนั่งมองออกไปนอกหน้าต่างคิดมาก ภีมเข้ามานั่งข้างๆ เล่าเรื่องแม่ให้เธอฟัง ท่านเป็นแม่ที่รักลูกมาก แต่เพราะต้องทำงานหนักและดูแลธุรกิจของสามีผู้ล่วงลับไปตั้งแต่ภีมยังเด็ก ทำให้ท่านมักแสดงความห่วงใยผ่านการวางกฎเกณฑ์และความเข้มงวด นลินฟังแล้วเริ่มเข้าใจมากขึ้น แต่ความกังวลก็ยังคงอยู่ดี

พรุ่งนี้เช้าคือวันที่ทุกอย่างจะถูกตัดสิน...