สัมผัสร้อนซ่อนกลิ่นฝน

แสงรุ่งอรุณและสายฝนที่ซาลง

สายฝนด้านนอกเริ่มซาลงเหลือเพียงหยดน้ำเกาะพราวบนกระจกและต้นไม้บนดาดฟ้า ไฟในห้องเพนต์เฮาส์ยังคงดับอยู่ มีเพียงความเงียบสงบและความอบอุ่นบนโซฟาตัวใหญ่ นลินนอนซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของภีม โดยมีเสื้อสูทตัวใหญ่ของเขาคุมเรือนร่างของคนทั้งสองไว้ กลิ่นหอมเฉพาะตัวของเขาโชยชื่นจมูกทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยและสบายใจที่สุดในโลก มือเรียวโอบรอบเอวเขาแน่น ซบหน้าลงบนแผ่นอกกว้างเพื่อฟังเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจที่ค่อยๆ กลับมาสมดุลปกติ

ภีมใช้นิ้วมือไล้เส้นผมที่เปียกเหงื่อออกจากใบหน้าหวานของนลินเบาๆ จูบลงบนหน้าผากของเธอด้วยความรักและทะนุถนอม ซึ่งแตกต่างจากความร้อนแรงเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง นิ้วมือเรียวยาวลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนนุ่มอย่างแผ่วเบา เพื่อปลอบประโลมร่างกายและจิตใจของเธอ "หลับสบายไหม" เขากระซิบถามเบาๆ เมื่อเห็นเธอเงียบลง

นลินสั่นหัวเบาๆ ในอ้อมอกเขา "ไม่ค่ะ... ยังไม่อยากหลับ... นลินแค่... ไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้นจริงๆ" เธอสารภาพด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ยังรู้สึกเหมือนกำลังฝันอยู่ ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไปแต่ก็เป็นสิ่งที่เธอปรารถนามานาน

"มันไม่ใช่แค่เรื่องชั่วคราว นลิน" ภีมดันตัวขึ้นเล็กน้อย สบตากับเธอด้วยความจริงจังและสายตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ฉันไม่ได้ทำเพราะแค่ฝนตก หรือเพราะความมืด... แต่ฉันรอคอยคืนนี้มานานแล้ว รอจนฉันกลัวว่าเธออาจจะไม่มีความรู้สึกเหมือนฉัน" เขาสารภาพความในใจที่เก็บซ่อนมานาน สายตาคู่คมที่เคยเย็นชา บัดนี้เต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความจริงใจ "ตั้งแต่วันแรกที่เธอเดินเข้ามาทำงาน ฉันก็สนใจเธอแล้ว แต่ฉันอยากให้เวลาให้ตัวเองและเธอ อยากให้ความสัมพันธ์นี้มั่นคงก่อนจะพูดอะไรออกมา"

เลขาฯ สาวมองตอบดวงตาคู่คมนั้น หัวใจที่เคยสับสนกลับรู้สึกอบอุ่นและมั่นคงอย่างประหลาด น้ำตาแห่งความดีใจคลอเบ้าตา เธอแย้มยิ้มบางๆ ที่สวยงามที่สุดตั้งแต่ที่เขาเคยเห็น ก่อนจะซบหน้าลงกับแผงอกกว้างของเขาอีกครั้ง เพื่อซ่อนความรู้สึกที่ล้นหลาม "ค่ะ... ภีม... นลินก็รอวันนี้มาตลอดเหมือนกัน" เธอสารภาพตอบรับความรู้สึกของเขา

ข้างนอก... สายฝนหยุดตกแล้ว แสงจันทร์สว่างโรจน์ลอดผ่านเมฆครึ้มลงมากระทบเรือนร่างของคนทั้งสอง สะท้อนภาพความสุขที่กำลังเกิดขึ้นภายในห้องเพนต์เฮาส์ ค่ำคืนที่เคยหนาวเหน็บและมืดมิด ได้เปลี่ยนความสัมพันธ์ของเจ้านายและเลขาฯ ให้กลายเป็นความรักที่ลึกซึ้ง และซ่อนไว้ภายใต้กลิ่นไอฝนอันอบอุ่นไปตลอดกาล ภีมกอดร่างบางแน่นขึ้น จุมพิตเบาๆ ที่ขมับเธอพร้อมกับรู้ว่าต่อจากนี้ไป เขาจะไม่ปล่อยให้เธอหลุดมือไปไหนอีกแล้ว ส่วนนลินก็รู้ว่าเธอได้พบที่พักพิงที่ดีที่สุดในโลกแล้ว ท่ามกลางค่ำคืนพายุฝนที่เปลี่ยนชีวิตคนสองคนให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้นตลอดไป