#04 ยุ่งเหยิง

3204 Words

#04 ยุ่งเหยิง ตลาดนัดรถไฟ… มาถึงพร้อมกับความวุ่นวายของผู้ชายสองคนข้างฉันนี่แหละ ไม่รู้จะตัวติดอะไรนักหนา "เดินห่าง ๆ หน่อยได้ไหม" ความรู้สึกเหมือนพาลูกมาเที่ยวอะ แทบจะสิงร่างฉันอยู่แล้ว "คนเยอะ ต้องจับมือ" พี่ซันพูดพร้อมกับยื่นมือมาจับ แต่ฉันกลับสะบัดข้อมือหนีแทน "แต่พวกพี่จะมาจับมือเข็มทั้งคู่ไม่ได้" หยุดเดินก่อนจะหมุนตัวกลับมามองหน้าพวกเขา "ทำไม?" พูดพร้อมกันอีกแล้ว "คนมอง! เดินแยกกันไปเลย" พูดตัดบทสีหน้าเริ่มรำคาญพวกเขาแล้ว "อายทำไม?" พี่โยถามหน้านิ่งเชียว "เข็มไม่ได้หน้าด้านอย่างพวกพี่นะ" ยืนกอดอกพลางมองหน้าพวกเขาสองคนสลับกันไปมาด้วย ทำหน้าเซ็งกันทั้งคู่เลยทีเดียว "ยุ่งยาก เข้าไปข้างในได้แล้ว" พี่โยพูดตัดบทสีหน้าจริงจังกว่าเดิมไปอีก "ใช่! ห้ามขัดคำสั่งด้วย" พี่ซันก็อีกคน โอ๊ย! อยากจะบ้าตาย เพราะฉันทำอะไรไม่ได้เลย นอกจากยอมให้ทั้งคู่จับมือ แถมยังถูกมองด้วยสายตาแปลก ๆ อีกต่างหาก กว่าจะถึงร้านแหวน ต้องผ่านอีกกี่สายตาเนี่ย... "ฮึย! ปล่อยก่อน คันมือมาก ๆ" พยายามหาข้ออ้าง แต่พวกเขาก็ยังไม่ยอมปล่อยมือ "ไม่เนียนครับ" พี่โยปรายตามามองด้วยเล็กน้อย "จะซื้ออะไรก่อนไหม" พี่ซันถามขึ้น "ไม่ซื้อ อยากรีบไปหาแหวน" แวะซื้อก่อน มีหวังถูกถามอะไรแปลก ๆ นะสิ ยังไม่ชินกับการถูกมองด้วยสายตาแบบนี้หรอก กว่าจะเดินมาถึงร้านแหวน ใช้เวลาตั้งนาน... คนก็มอง แต่สองคนที่ขนาบข้างฉันอยู่กลับยิ้มหน้าบานเชียว "แหม ๆ มีผะ... คนคุมโหดไปนะจ๊ะ" แหวนเกือบหลุดคำแซวโจ่งแจ้งออกมาซะแล้ว "หวัดดีค่ะ พี่ซัน พี่โย" "ครับ" "หึ! ให้ช่วยไหม" ตอนนี้ไม่อยากอยู่ใกล้พวกเขาแล้ว เลยหาอย่างอื่นทำแทน "มาดิ วันนี้ลูกค้าเยอะ แต่ไม่ค่อยแวะที่ร้านเลย ฉันก็ลงของใหม่อยู่ตลอด" แหวนบ่นให้ได้ยินอีกแล้ว ปกติก็บ่นอยู่ตลอด ถามว่าขายดีไหม ก็มีบ้างเป็นบางวันนั่นแหละ "พี่ซัน พี่โย เข้ามานั่งข้างในก่อนสิคะ" "ครับ" ตอบพร้อมกันก่อนจะเดินเข้าไปนั่งในร้าน "อยู่เฉย ๆ ห้ามวุ่นวายนะคะ" ต้องออกคำสั่งไว้ก่อน "วุ่นวายอะไร" พี่ซันนี่แหละตัววุ่นวายเลย "เหอะ!" พี่โยแค่ครางในลำคอเท่านั้น "พอ ๆ อย่าเพิ่งมาทะเลาะกัน" แหวนรีบยกมือห้ามทันที "พี่คะ เสื้อตัวนี้เท่าไหร่เหรอคะ?" กำลังวุ่นวายอยู่กับผู้ชายอีกสองคนด้านหลัง จนมีลูกค้าเดินเข้ามาถามราคา เป็นผู้หญิงสองคน ปากถาม แต่สายตามองเข้าไปในร้านแทน "แม่ค้าอยู่ตรงนี้ค่ะ ตัวนี้ร้อยห้าสิบบาทจ้า" แหวนพูดออกมาพร้อมกับบอกราคาสินค้า แต่สายตาก็ยังไม่วายมองเข้าไปด้านในอีกนั่นแหละ "เดี๋ยวพวกพี่ช่วยขายเอง" พี่โยพูดเสนอขึ้นมา "เสนอหน้าเก่ง" พูดลอย ๆ แต่ดันได้ยินกันอีก... เริ่มหมั่นไส้พวกเขาแล้วเนี่ย "น้องแหวนนั่งรอรับเงินแบบสวย ๆ ก็พอแล้วครับ" ปวดหัวกับผู้ชายสองคนนี้เลยจริง ๆ พอพี่ซันกับพี่โยลุกไปยืนหน้าร้าน ลูกค้าก็เริ่มพากันเข้ามาดู สรุปดูเสื้อหรือดูพ่อค้ากันแน่วะเนี่ย "อิจฉา..." แหวนหันมากระซิบถาม "อะไร" "ผู้แกหล่อ ดูสิ มีแต่ผู้หญิงมองตาเป็นประกายเลยทีเดียว" หันไปมองตามที่แหวนพูดด้วย ก็จริง แต่ฉันชินแล้วมากกว่า "เหอะ! ยุ่งเหยิงจะตายไป" บอกปฏิเสธไปแบบนั้นแหละ แต่ก็ยังไม่ยอมละสายตาไปจากพวกเขาอยู่ดี "แกไม่ดีใจเหรอ?" "แกจะให้ฉันดีใจได้ยังไง ในเมื่อผู้ชายสองคนนี้อันตรายจะตายไป" หันกลับมาตอบคำถามแหวนน้ำเสียงจริงจัง "แกก็ใช่ย่อยนะ" "อะไรของแก" "ฉันแอบเห็นนะ แกคุยกับเสี่ยที่ไหน" "ชู่ววว เบา ๆ สิวะ" รีบชู่วปากใส่แหวนทันที สายตาหันไปมองผู้ชายที่ยืนอยู่หน้าร้าน โชคดีไปที่ตอนนี้พวกเขาติดลูกค้าอยู่ "เรื่องจริง" ปากถาม แต่สายตากลับมองหน้าจอโทรศัพท์จนต้องเบี่ยงหลบ "จะบ้าเหรอ?" "แนะ ๆ แกมันร้าย เข็มอัปสร" แหวนอมยิ้มออกมาด้วย "เฮ้อ! ถ้าไม่อยากให้ฉันบ้านแตก แกก็หุบปากไปเลย" "ยอมรับแล้วเหรอ?" "ยอมรับบ้านแกดิ สักวันฉันกับพวกเขาก็คงต้องมีสักคนแหละที่ทนไม่ไหว" ปฏิเสธเสียงแข็ง พยายามพูดไม่ให้แหวนจับพิรุธได้ "คนแรกต้องไม่ใช่แกแน่นอน" เพื่อนแท้สินะ เพราะรู้ใจฉันไปซะหมดเลย "ไอ้แหวน!" เฮ้อ! เหนื่อย... เหนื่อยกับเพื่อนไม่พอ ต้องมาเหนื่อยกับผู้ชายอีก กว่าจะปลีกตัวออกมาได้เล่นเอาเหงื่อตก กลับมาถึงบ้านก็แยกกันอาบน้ำ ระหว่างอาบน้ำก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยด้วย Rrrr เสียงเหมือนโทรศัพท์ของฉันนี่ เลยต้องรีบอาบน้ำ เสียงยังคงดังอยู่ตลอด จนฉันอาบน้ำเสร็จ มันเริ่มเงียบไปและมีเสียงแปลก ๆ ดังขึ้นมาแทน "แกเป็นใครวะ? โทรมาหาเมียฉันได้ยังไง" "ไอ้พี่ซัน..." ออกมาจากห้องน้ำเห็นพี่ซันกำลังคุยโทรศัพท์เครื่องของฉันอยู่พอดี ตาย ๆ ใครโทรมาเนี่ย "มึงไปจับเข็มเอาไว้ดิ" "อย่าเข้ามานะพี่โย แล้วพี่พวกพี่เข้ามาในห้องเข็มได้ยังไง" รีบถอยหลังหนี เพราะอยากไปแย่งโทรศัพท์จากพี่ซันมากกว่า "มันไม่ใช่เรื่องยากเลยนะ" พี่โยเดินเข้ามาจับตัวฉันเอาไว้พร้อมคำตอบ "ตกลงแกเป็นใคร ทำไมไม่พูด" (ฉันต่างหากที่ต้องถาม พวกแกเป็นใคร ทำไมถึง?) ตอนนี้พี่ซันเปิดลำโพง เลยได้ยินกันทั้งหมด เสียงคุ้น ๆ นี่หว่า เหมือนเสียงของเสี่ย โอ๊ยตาย! ความพยายามที่จะโทรหาฉันของเสี่ยสินะ ทำไมถึงเก่งแบบนี้เนี่ย "กรี๊ดดดดดดดดด!" ไม้ตายต้องมาแล้วแหละ "เข็ม เป็นอะไร" พี่โยตกใจเชียว "กรี๊ดดดดดดดด!" "ผีเข้าเหรอเข็ม" พี่ซันหันมาถามด้วย "มึงคุยโทรศัพท์ต่อไปเลย เดี๋ยวกูดูเข็มเอง" พี่โยพูดขึ้นก่อนจะพยายามลากฉันออกมาจากตรงนั้นด้วย "เออ ๆ" เสี่ยขาาาา ถ้ารักเข็มจริง ได้โปรดกดวางสายไปก่อนได้ไหมคะเนี่ย เข็มจะตายอยู่แล้ว "ปล่อยเข็มนะ แล้วก็ออกไปด้วย เอาโทรศัพท์คืนมาด้วย" ฉันไม่ยอมให้พี่โยลากง่าย ๆ หรอก พยายามจะหนีด้วย "ฮะ..." เสียงพี่ซันเหมือนจะชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะพูดออกมาต่อ "มันวางสายไปแล้ววะ" "งั้นก็ช่างมัน เพราะตอนนี้มีคนที่ต้องจัดการก่อน" สายตาดุ ๆ ของทั้งคู่มองมาทางฉันทันที จนต้องรีบถอยหลังหนี แต่มันสุดทางแล้ว เลยล้มลงไปนั่งบนเตียงแทน "ทำไมมองเข็มแบบนี้" เริ่มไม่น่าไว้ใจแล้ว "หมอนี่เป็นใคร?" พี่ซันถามเสียงดุ พลางชูโทรศัพท์ไปมาด้วย "จะไปรู้เหรอ?" ตอบเฉไฉไปอื่น "แน่ใจ?" เสียงพี่โยก็น่ากลัวใช่ย่อยเลย "อะไรของพวกพี่เนี่ย แค่พวกพี่สองคน เข็มก็จะแย่อยู่แล้ว จะหาเรื่องใส่ตัวมาเพิ่มอีกทำไม" แถไปเรื่อย แต่คงช่วยอะไรไม่ได้แล้ว เพราะโป๊ะแตกไปเรียบร้อย "หึ! พี่ว่าข้อตกลงเดิมเข็มได้เปรียบอยู่คนเดียว งั้นพวกพี่ขอตั้งเพิ่มบ้างดีกว่า" ทำไมน้ำเสียงพี่ซันฟังดูน่ากลัวจัง "อะไร?" "มีชู้..." พี่โยพูดออกมา "ไม่มีแล้วโว้ย!" "โอเค งั้นเปลี่ยนเป็นคุยกับผู้ชายคนอื่นแทน คำว่าชู้มันแรงไป" พี่โยพูดอธิบายต่อ แล้วมันต่างกันยังไง "เหอะ! ไม่ว่าจะกับใครก็ไม่มีทั้งนั้นแหละ" ตาย ๆ เข็มอัปสรโป๊ะแตกชุดใหญ่เลย "เดี๋ยวกูพูดเอง" พี่ซันพูดขึ้นก่อนจะก้าวขามายืนข้าง ๆ พี่โย สายตาที่มองมาทางฉันดูน่ากลัวมาก "ถ้าเข็มคุยกับผู้ชาย พวกพี่ก็จะไม่เกรงใจ" "อ๋อ นี่ตั้งใจจะพลาดกันแล้วใช่ไหม? ได้สิ เข็มไม่อะไรอยู่แล้ว" ทำไมน้ำเสียงของฉันถึงสั่นแบบนี้เนี่ย ไม่ได้กลัวนะ "เปล่า... ถ้าเข็มคุยกับผู้ชาย ต้องถูกพวกพี่สองคนลงโทษ" พี่ซันปฏิเสธก่อนจะอธิบายต่อ "ฮะ!" ตกใจสิคะ “ละ ลงโทษอะไร” "เงินไม่ใช่ประเด็นหรอก เพราะพวกพี่ให้เข็มได้อยู่แล้ว" พี่โยพูดขึ้นมาบ้าง "ลงโทษบ้าอะไร เข็มไม่ได้ทำผิด ไม่ได้คุยกับใครด้วย" เริ่มกลัวพวกเขาแล้วสิ ทั้งท่าทางและสายตามันกำลังบ่งบอกถึงอันตรายบางอย่าง "หึ! เสร็จแน่ ๆ ยัยตัวดี" ทำไมพี่โยน่ากลัวแบบนี้ "กรี๊ดดดดด อย่าเข้ามานะ" ฉันยังไม่พร้อมแบบนี้ ยังไม่ได้ทำใจถึงขนาดนั้น "ทำเป็นกรี๊ด จริง ๆ ก็ชอบแหละ" พี่ซันพูดออกมายิ้ม ๆ แต่มือกลับค่อย ๆ ถอดเสื้อที่ใส่อยู่ออก "จะบ้าเหรอ? ไม่ชินโว้ย" พอได้ยินคำตอบของฉันก็พากันขำเชียว "ขำอะไรเนี่ย อย่ามาแกล้งกันนะ เข็มร้องไห้ใส่พวกพี่จริง ๆ ด้วย" "สร้างภาพเก่ง แต่ไม่รอดหรอก" พี่ซันพูดออกมาก่อนจะก้าวขาขึ้นมาบนเตียง "กรี๊ดดดดดดด" หมดกันเข็มอัปสร... ฉันไม่ได้โป๊ะแตกนะ แต่เสี่ยอะแหละ โทรมาไม่รู้จักเวล่ำเวลาเลยจริง ๆ อยากจะบ้าตาย “พอแล้ว แสบแก้วหู” พี่โยตวาดใส่ฉันอะ “เก็บสียงไว้ครางดีกว่า” “หยุดเลย มันต้องไม่ใช่แบบนี้สิ” “หึหึ” เกลียดเสียงแสยะในลำคอแบบนี้ของพี่ซันมาก แถมหัวใจยังเต้นแรงอีกต่างหาก เอาจริง ๆ ฉันกำลังกลัวหรือตื่นเต้นกันแน่เนี่ย? ถึงจะเคยลึกซึ้งกับพวกเขามาทั้งคู่แล้วก็ตาม แต่ไม่ได้หมายความว่าจะอยากพร้อมกันแบบนี่ * ตายอย่างสงบ ศพสีไหนก็ไม่รู้ ที่รู้ ๆ เมื่อคืนฉันโดนงาบแล้วจ้า สองคนเลยนะแก แซ่บ ๆ พอกัน อยากจะบ้าตาย... "รักเมียจัง" พี่ซันพูดพลางหอมหัวฉันไปด้วย "ตัวเมียห๊อมหอม" พี่โยก็อีกคน แถมยังซุกหน้าลงมาที่อกของฉันอีกต่างหาก "โอ๊ย! อึดอัด ปล่อยได้แล้ว เข็มจะไปอาบน้ำ" "อาบพร้อมกัน" พี่โยขยับตัวลุกออกไปพร้อมกับคำพูดของเขา "ไม่! เชิญกลับห้องจ้า" "เข็มจ๋า" พี่ซันเรียกเสียงอ้อนเชียว "จะกลับห้องหรือเก็บกระเป๋าออกจากบ้านกันดี" "โอเค ขู่แต่จะไล่ออกจากบ้าน นี่ผัวนะครับ" พี่โยทำหน้าตาทะเล้นใส่ฉันด้วย "ออกไป!" กว่าจะไล่พี่ซันกับพี่โยออกไปจากห้องได้ เล่นเอาเหนื่อยเลยทีเดียว พอพวกเขาออกไปก็รีบเดินไปล็อกประตู เดินกลับมาหยิบโทรศัพท์กดเข้าแอปธนาคารเลยจ้า มีเงินออก xxxxxxx25x ผ่าน Online จำนวน 5,000.00 บาท (พี่ซัน) มีเงินออก xxxxxxx25x ผ่าน Online จำนวน 5,000.00 บาท (พี่โย) "เข็มไม่กินฟรี ๆ หรอกนะจ๊ะ" ฉันต้องเหนือกว่า ได้กินแล้วก็โอนไปค่ะ คนละห้าพันก็พอ ก็แซ่บไม่เท่าไหร่หรอก แค่ก ๆ "ไอ้เข็ม โอนเงินเข้ามาทำไมเนี่ย" เสียงตะโกนโวยวายจากพี่ซันดังขึ้นมา สงสัยพี่โยอาบน้ำอยู่... "ค่าตัวพวกพี่ ไม่แซ่บเท่าไหร่ คนละห้าพันก็พอ" ไม่แซ่บน้อยละสิไม่ว่า ระบมไปหมดเลยลูกสาวของฉัน "ไอ้เข็ม!" เชิญโวยวายไปตามสบาย ขออาบน้ำก่อนดีกว่า... ไม่ได้ใส่ใจเสียงของพี่ซันสักเท่าไหร่ ฉันใช้เวลาอาบน้ำแต่งตัวเกือบชั่วโมง เดินออกจากห้องลงมาข้างล่าง ได้กลิ่นหอมโชยมาแตะจมูก สงสัยผู้ชายจะขยัน ลงมาทำอะไรให้กินรอ "กลิ่นหอมจัง มื้อเช้าเป็นข้าวต้มอะไรเหรอคะ" เดินลงมาพร้อมคำถาม พี่โยยืนอยู่ ส่วนพี่ซันไม่เห็น สงสัยอยู่ในครัว "ข้าวต้มปลาของโปรดซันน่ะ" ฉันถึงกับหันขวับไปมองคนตอบคำถามเลยทีเดียว ผู้มาเยือนที่ไม่อยากเจอ พี่ซันหันมามองหน้าฉันยิ้ม ๆ ทันที "พี่ซื้อมาเผื่อทุกคนด้วยนะ" ผู้หญิงคนเดิมตอนเจอกันที่ห้าง ทำไมถึงมาที่นี่ "ขะ..." "มาแต่เช้าเลยนะ" พี่โยคงรู้แหละว่าฉันจะพูดอะไร ถึงได้เดินเข้ามาจับมือแล้วพูดแทรกขึ้นมาแทน "โยก็มาแต่เช้าไม่ใช่เหรอ? เอ่อแล้ว..." พี่ลี่ถามค้างเอาไว้พลางปรายตามามองทางฉันด้วย "เราไม่ได้มาแต่เช้า แต่ค้างที่นี่น่ะ" พี่โยตอบก่อนจะหันมามองหน้าฉันยิ้ม ๆ "อ๋อ งั้นเข็มก็ค้างด้วยใช่ไหม" "ค่ะ!" กระแทกเสียงสุด ๆ สายตาหันไปมองจิกใส่พี่ซันทันที งานนี้ต้องมีคนพลาดก่อนแล้วแหละ "อย่ามัวแต่พูดอยู่เลย มากินข้าวต้มดีกว่า" พี่ซันรีบพูดตัดบท "นั่นสิ ไปเข็ม" พี่โยช่วยเสริมอีกคน สถานการณ์แบบนี้ฉันไม่ค่อยชอบสักเท่าไหร่ บรรยากาศมันแปลกมาก มันไม่ใช่อะ โคตรอึดอัดเลยทีเดียว "เข็มไม่เคยเห็นพี่เลย พี่เป็นเพื่อนกับพี่ซันเหรอคะ" ไหน ๆ ก็เจอผู้หญิงที่คาดว่าฉลาดคนหนึ่ง เลยอยากรู้ความเป็นมาของเธอสักหน่อย เพราะท่าทางพี่ซันดูเกรงใจไม่ใช่น้อยเลย "จะตอบว่ายังไงดี" แหม! ดูทำหน้าเข้า ทำไมต้องยิ้มกริ่มแล้วหันไปมองหน้าพี่ซันด้วย "พี่กับซันเป็น..." "เพื่อน!" พี่ซันรีบตอบออกมาทันที "ซัน! ยังโกรธลี่อยู่ใช่ไหม?" เรียกชื่อพี่ซันเสียงดัง ก่อนจะตั้งคำถามต่อ "พอเถอะลี่ ถ้าจะมารื้อฟื้น คราวหลังอย่ามาเลยดีกว่า" ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ฉันไม่ได้พูดอะไรนอกจากนั่งฟังเงียบ ๆ เท่านั้น "ลี่แค่อยากมาง้อ ลี่รู้ว่าตัวเองผิด" "เข็มไม่ค่อยหิวน่ะ ขอตัวก่อนนะคะ" แค่นี้ก็รู้แล้วปะ... ฉันคงไม่จำเป็นต้องนั่งฟังอยู่ต่ออีกหรอก โคตรจี๊ดเลยจริง ๆ เพราะก่อนหน้านี้พี่โยโกหกฉันเพื่อช่วยพี่ซัน "ฟังนะลี่ เรื่องของเรามันจบกันไปนานแล้ว ลี่มาที่นี่ถูกเพราะแม่บอกใช่ไหม" "ใช่" "งั้นแม่คงไม่ได้บอกว่าซันมีเมียแล้ว เข็มเป็นเมียของซัน" ฉันยังคงได้ยินเสียงคุยกันอยู่ ก็แอบฟังอยู่นี่ แต่ไม่ได้ดีใจเลยจริง ๆ เพราะมีแม่ของพี่ซันเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยอีกแล้ว "ซันพูดอะไรน่ะ เข็มคบกับโยไม่ใช่เหรอ?" "เปล่า เข็มคบกับพวกเราสองคนต่างหากล่ะ" พี่โยพูดเสริมอีกคน "วะ ว่ายังไงนะ" พี่ลี่ถึงกับตกใจเลยทีเดียว "มึงเคลียร์ต่อเองละกัน" เสียงฝีเท้าพี่โยเดินออกมา คนแอบฟังอย่างฉันเลยต้องหามุมหลบแทน เพราะอยากฟังพี่ซันต่อ... "ซันว่าเรื่องของเราเคลียร์ไปตั้งนานแล้วนะ" "ซันเคลียร์คนเดียว ลี่ไม่ได้เคลียร์ และตอนนี้ลี่ก็กลับมาง้อซันแล้วด้วย" น้ำเสียงของพี่ลี่จริงจังมากเลยทีเดียว "ง้อไปก็เท่านั้น เพราะความรู้สึกเดิม ๆ มันไม่มีแล้ว" "ซันจะบ้าเหรอ? ทำไมต้องคบผู้หญิงคนเดียวกับโยด้วย" "งั้นลี่คงลืมไป ที่พวกเราต้องเลิกกัน เพราะลี่แอบไปคุยกับไอ้โยไม่ใช่เหรอ?" OMG! ความรู้ใหม่อีกแล้ว นี่หรือเปล่าเหตุผลที่ทำให้พวกเขาผิดใจกัน "ซัน! ตอนนั้นลี่แค่อยากประชด... ลี่แค่คุยไหม?" "ขอโทษนะลี่ แต่ซันไม่ได้คิดแบบนั้น" "เรื่องมันผ่านมานานแล้วนะซัน ทีตอนนี้ซันยังยุ่งกับผู้หญิงคนเดียวกับโยได้เลย" แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันด้วยเนี่ย "นี่เป็นเรื่องของซันกับไอ้โย ลี่ไม่เกี่ยว” พี่ซันตอบกลับพี่ลี่เสียงแข็งมาก น้ำเสียงของเขาเริ่มโมโหเล็กน้อยด้วย "แต่ถ้าคุณป้ารู้ ท่านต้องไม่ยอมแน่นอน" "ก็ลองดู... อย่าคิดว่าซันจะยอม" "ลี่ก็ไม่ยอมเหมือนกัน ซันก็รู้ว่าคุณป้าชอบลี่มากแค่ไหน คิดเหรอว่าท่านจะยอมรับผู้หญิงคนนั้นน่ะ" "รับหรือไม่ ซันเป็นคนตัดสินใจ ไม่ใช่แม่! ถ้าไม่มีอะไรแล้ว เชิญกลับไปเถอะ แล้วไม่ต้องมาที่นี่อีก" "ซัน!" "กลับไป!" ปริบ ๆ เพิ่งเคยเห็นพี่ซันโมโหแรงก็วันนี้นี่แหละ จนพี่ลี่ต้องยอมกลับออกไป "จะแอบฟังอีกนานไหมครับ" "พี่โย" ตกใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเข็มอัปสรในการหาเรื่องอื่นมาคุยต่อ "หึ! สงสัยพวกพี่อยากพลาดสินะ ถึงได้รวมหัวกันโกหกเข็มแบบนี้" "ได้ยินหมดแล้วเหรอ" เสียงพี่ซันดังขึ้นมาอีกคน พอหันไปมองก็ยืนทำหน้าตาแตกตื่นอยู่ "คุยกันเสียงดังขนาดนั้น ไม่ได้ยินก็บ้าแล้ว" "ขอโทษ..." ฉันไม่ควรไว้ใจผู้ชายสองคนนี้เลยจริง ๆ "ยังมีอะไรที่เข็มไม่รู้อีกไหม?" พากันเงียบทั้งคู่ ฉันเลยมองหน้าพวกเขาสองคนสลับกันก่อนจะพูดออกมาต่อ "พวกพี่ไม่ใช่แค่เพื่อนกันธรรมดา แต่เป็นเพื่อนที่รักกันมากด้วยสินะ ขนาดเคยมีปัญหาเพราะผู้หญิงคนเดียวกัน ยังกลับมาเป็นเพื่อนกันได้เพราะผู้หญิงคนเดียวกันอีก" "คนละคนกันนะเข็ม เพราะเข็มกับลี่ไม่ใช่คนเดียวกัน" พี่ซันรีบแย้ง "เหอะ! ถึงยังไง พวกพี่ก็ยังวนเวียนอยู่กับผู้หญิงคนเดียวกันนั่นแหละ" ฉันก็ไม่ได้พูดผิดไปซะทั้งหมดอยู่แล้ว "เรื่องมันผ่านมานานแล้วนะเข็ม" พี่โยรีบพูดออกมาบ้าง "นานแล้วไง สุดท้ายพวกพี่ก็รวมหัวกันโกหกเข็มอยู่ดี วันนี้พี่ลี่ พรุ่งนี้ใครอีกล่ะคะ" "เข็ม!" พี่โยเรียกชื่อฉันออกมาเสียงดังมาก "ขอเข็มตั้งสติก่อนละกัน ถ้ามันเกินรับไหว เข็มจะบอก" "เข็ม..." ฉันเลือกจะเดินหนีกลับขึ้นมาบนห้อง... ไม่ใช่รับไม่ไหว แต่มันจี๊ดไง "ฮึย! ทำไมเข็มต้องมาทนกับพวกพี่ด้วยเนี่ย ถ้าจะจบ มันต้องจบแบบไม่เหลือเยื่อใย... ซึ่งไม่ใช่ตอนนี้แน่นอน คนอย่างเข็มอัปสร ไม่มีทางให้มันจบแบบนี้หรอก ไม่เชื่อก็คอยดู..." กลัวจริง ๆ กลัวจะเป็นฉันนี่แหละที่เจ็บเจียนตาย!

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more