"Ben şehir dışına çıkıyorum Kenan, 9 numaralı hücre boşaltılsın.. Kelebeği gibi. Sen yap."
İtiraf etmesi gerekirse Kenan'ın beklediği bir cevap değildi bu, kardeşim dediği adamın yüzünün aldığı hali görmüştü anlattıklarından sonra, belki onu yanında tutmaz ama öldürmek de istemez diye geçiriyordu içinden oysa şimdi aldığı haber onu bile hayrete düşürecek cinstendi. Şaşkınlıkla ve hüzünle konuştu hattın diğer ucundaki adamla.
"Zemheri, abi emin misin?"
Derin bir nefes sesi geldi karşıdan, değildi belli ki emin falan ama olması gereken buydu işte.
"Yap Kenan.."
"Eyvallah."
Bu konuşmanın ardından kapandı telefon, ölmek için an kollayan bir Zemheri ve ne yapacağını bilmez bir Kenan kaldı ortada. İçeride de ne yaptığını bilmeyen aklı türlü oyun oynayan, bakımsızlıktan, uykusuzluktan artık
