ซ่านักรักให้เข็ด

ขอบคุณ​ตุ๊กแก

ตอนที่ 8 ขอบคุณตุ๊กแก

หลังจากที่หายตกใจเป็นที่เรียบร้อย ธงกับขุนเขาก็ถามหญิงสาวว่าที่เธอกรี๊ดเมื่อกี่เกิดอะไรขึ้น ยิ้มเธอได้สติก็เต้นกอดธงอีกครั้งเมื่อนึกถึงเจ้าตุ๊กแกใหญ๋ ขุนเขาที่เห็นแบบนั้นก็อมยิ้มมองด้วยความีรู้สึกดีใจแทนเพื่อน ที่ผ่านมาธงไม่ยุ่งวุ่นวายกับผู้หญิงเลย ขนาดเรียนจบม6. เขายังหอบสังขารตัวเองไปเรียนที่กรุงเทพเพื่อที่จะได้รู้เรื่องว่าที่เมียของตัวเอง แต่มีอยู่้ครั้งหนึ่งที่เขารู้ว่าหญิงสาวมีแฟน ธงก็ง่อยอยู่พักหนึ่งแต่กํกลับมาเป็นเหมือนเดิม เมื่อรู้ว่าหญิงสาวแค่คบเท่านั้น ไม่เคยแตะเนื้อต้องตัวกัน คิดว่าบ้าไม่บ้า ธงถึงขั้นไปสมัครงานที่ไนท์คลับ ที่หญิงสาวไปเที่ยวเป็นประจำเพื่อดูแลเธอ ขุนเขาที่รู้ว่าเพื่อนรักของเขารักหญิงสาวแต่ก็ปากแข็งว่าทำตามสัญญาเท่านั้น เรื่องรักอะไรนั้นธงไม่ยอมรับว่าตัวเองรักหญิงสาว แต่ตั้งแต่เขาเห็นธงยิ้มปากแทบฉีกถึงรูหูนั้น ก็ทำให้ขุนเขารู้แล้วว่าเพื่อนตัวเองมีความสุขแล้วก็รักผู้หญิงคนนี้มากแค่ไหน

“ เอ้อ…คือว่า ….คือว่า “ หลังจากที่ธงกับขุนเขาจัดการกกับตุ๊กแกเสร็จเรียบร้อยแล้ว ขุนเขาก็ขอตัวกลับโดยเขาให้เหตุผลว่ามีงานต้องทำ นั้นเลยทำให้ยิ้มตอนนี้อยู่กับธงเพียงลำพัง นั้นเลยทำให้เธอรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง เหมือนกับว่าเธอกับเขาไม่เคยรู้จักกันมาก่อนอย่างนั้นแหละ

“ มีอะไรก็พูดมาสิ “ ธง มองหญิงสาวพร้อมกับพูดออกมาด้วยเสียงเรียนิ่งว่า เธอจะพูดอะไรอีก ยิ้มก้มหน้างุดเมื่อนึกถึงเรื่องที่เธออยากพูด ก่อนจะตัดสินใจถามชายหนุ่มออกมาเพราะเรื่องนี้สำคัญมาก

“ คือว่าจะให้ยิ้มนอนที่ไหนเหรอคะ คือว่า เอ้อ……” ตั้งแต่ยิ้มเข้ามาในบ้านเธอเดินดูจนทั่วแล้ว บ้านที่เธอเคยอยู่ในเมื่อก่อนตอนนั้นมีสามห้อง แต่ตอนนี้มันเหลืออยู่แค่ห้องเดียว เพราะชาหนุ่มได้จัดการใช้ห้องสองห้องที่เมื่อก่อนเป็นห้องนอนของเธอ เป็นออฟิตเป็นที่เรียร้อย ส่วนอีกห้องก็เต็มไปด้วยเอกสาร เธอก็เลยสงสัยว่าเธอจะไปนอนที่ไหน เพราะตอนนี้มันเหลืออยู่แค่ห้องนี้ห้องเดียว จากที่ดูแล้วเธอก็รู้ว่าเขาก็นอนห้องนี้เหมือนกัน

“ ทำไมทีเมื่อกี่เธอยังกระโดดกอดฉันอยู่เลย ตอนนี้จะมาถามว่าจะไปนอนที่ไหนอีก //ก็นอนด้วยกันนี้แหละ “ ธง พูดออกมาด้วยเสียงเรียบนิ่งโดยที่ไม่มองเธอ พร้อมกับนั่งดูเอกสารงานของเขาอย่างไม่สนใจหญิงสาว ว่าเธอจะมองหรือว่าทำท่าอะไรอยู่ ยิ้มที่ได้ยินว่าเธอต้องนอนห้องเดียวกัยเขา เธอก็ถึงกับเงยหน้าขึ้นมาด้วยความตกใจก่อนจะพูดออกมาเสียงดังว่า

“ ไม่ได้นะ “ ยิ้มเธอตะโกนออกมาเสียงดังธงที่ได้ยินแบบนั้นเขาก็ค่อยๆหมุนตัวเองมามองหญิงสาวด้วยสายตาเรียบนิ่ง พร้อมกับขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ ยิ้มที่เห็นสายตาแบบนั้นของเขาเธอก็ตัดสินใจต้องพูดอะไรออกสักหน่อยไม่อย่างนั้นเธอต้องอึดอัดตายแน่

“ นี้ผู้ใหญ่ เราสองคนอยู่ห้องเดียวกันไม่ได้หรอกนะเราไม่ได้เป็นอะไรกัน แล้วอีกอย่างคุณก็มีแฟนอยู่แล้วเกิดวันหนึ่งแฟนคุณมาแหกอกฉัน ฉันจะไม่ตายเลยเหรอ เอาเป็นว่าถ้าคุณจะอยู่ที่นี้ก็อยู่ไปเดี๋ยวฉันจะไปอยู่ที่บ้านก็ได้ ตกลงตามนี้นะ // กรรมของอียิ้มแท้ๆ “ ยิ้ม เธอตั้งสติจากนั้นเธอก็ตัดสินใจพูดออกมาตามความเป็นจริงว่าผู้หญิงกับผู้ชายอยู่ด้วยกันแบบนี้ไม่ได้ แล้วอีกอย่างชายหนุ่มก็มีแฟนอยู่แล้วเธอไม่อยากยุ่งเรื่องวุ่นวายกับรักสามเศร้าพวกนี้อีกแล้ว ที่เธอหนีมาที่นี้ก็เพราะเรื่องนี่แหละ นั้นเลยทำให้เธอตัดสินใจไปว่าในเมื่อเขาจัดการทำบ้านของเธอเป็นสำนักงานของเขาแล้ว เธอก็คิดว่าเธอก็ควรไปอยู่บ้านเขา ธงที่ได้ยินแบบนั้นเขาก็จัดการพูดกับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง หน้าของเขาก็ดูเรียบนิ่งถ้าเป็นคนปกติดูก็รู้สึกเกรงขามเขา แต่นี้เป็นยิ้มเธอ ผ่านเรื่องเลวร้ายมามากพอแล้วเรื่องห่าเหวอะไรเธอก็ไม่สนใจแล้วว่าคนตรงหน้าจะเป็นฆ่าตกรร้อยศพเธอก็ไม่หวันแล้ว

“ อย่าเยอะ คนที่นี้เขารู้กันหมดแล้วว่าเธอเป็นเมียของฉัน แล้วบ้านฉันก็ไม่มีแล้วฉันลือทิ้งหมดแล้ว “ ธง บอกหญิงสาวด้วยสีหน้าและก็น้ำเสียงเรียบนิ่ง ว่าเธอเป็นเมียเขา บ้านของเขาก็รื้อทิ้งหมดแล้ว ยิ้มที่ได้ยินแบบนั้นเธอก็ถึงกับอ้าปากหวอ ก่อนจะพูดออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผู้ชายคนนี้จะพูดเรื่องนี้ออกมาหน้าตาเฉย ว่าเธอเป็นเมียเขาทั้งที่ความจริงแล้วเธอกับเขาไม่เคยมีอะไรกันเลย แล้วอีกอย่างเรื่องเมื่อครั้งที่เธอยังเป็นเด็กก็แค่ เป็นเรื่องของเด็กไหมว่ะ พอเธอเห็นว่าชายหนุ่มพูดออกมาโดยไม่สนใจว่าเธอจะเสียหายไหมเธอก็พูดออกมาบ้างว่า

“ นี้คุณ ทำไมเป็นคนหน้าด้านแบบนี้ ฉันไม่ได้กลับมาที่นี้ตั้งนานแล้ว แล้วอีกอย่างใครจะไปรู้ว่าฉันเป็นอะไรกับคุณ คนที่นี้แทบจำฉันไม่ได้เลยว่าฉันเป็นใคร //คนอะไรหน้าด้านฉะมัด “ ยิ้ม เธอบอกชายหนุ่มว่าไม่มีใครรู้จักเธอแล้วอีกอย่างเธอก็ไม่ได้เป็นอะไรกับเขา ก่อนจะบ่นอุบกับตัวเองเบาๆว่าชายหนุ่มหน้าด้าน ธงที่รู้สึกดีเมื่อครั้งที่รู้ว่าเธอจะกลับบ้าน แต่พอเห็นเธอพูดแบบนี้ธงก็รู้สึกหงุดหงิดกับเธอ ก่อนจะลุกขึ้นประจันหน้ากับเธอ จากนั้นก็ย่างสามขุมเข้าหาเธอ ยิ้มเมื่อเห็นแบบนั้นเธอก็ตกใจอ้าปากค้างด้วยความตกใจ เท้าของเธอก็ก้าวถอยหลังหนียมทูตตรงหน้าอีกครั้ง

“ นะ นะ นี้คุณ คุณ จะทำอะไร “ ยิ้มเธอถามชายหนุ่มออกมาด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ว่าเขาจะทำอะไรเธอเพราะตอนนี้ท่าทางของเขามันดูน่ากลัวมาก

“ นี้จะไม่รับผิดชอบกันใช่มั้ยว่ะยิ้ม ถ้าอยากอยู่ที่นี้คนเดียวก็อยู่ แต่ถ้าเจ้าตุ๊กแกกับมาอีกก็แล้วแต่เธอนะ ฉันบอกก่อนว่าที่นี้3ทุ่ม ทุกบ้านเขาก็เข้านอนกันหมดแล้ว เธอจะร้องให้ใครช่วยก็ไม่มีใครสนใจเธอหรอก “ ปึก ธง พูดออกมาด้วยเสียงเรียบนิ่ง ก่อนจะฟาดแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะอย่างแรง จากนั้นก็ทำท่าจะเดินออกจากที่นี้ไป ยิ้มที่ได้ยินว่าเจ้าตุ๊กแก เธอก็ถึงกับตกใจก่อนจะรีบดึงแขนของชายหนุ่มเอาไว้อย่างไว้ ธงที่โดนแบบนั้นเขาก็ยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ ก่อนจะหันมามองเธอด้วยสีหน้าปกติ โดยไม่ให้เธอรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

หมับ

“ เดี๋ยวก่อนคุณ “

“ อะไรอีกละ “ ธง หันมามองหน้าของหญิงสาว พร้อมกับถามเธอออกมาด้วยสีหน้าท่าทางเรียบนิ่งเหมือนกับว่ารำคาญเธอทั้งที่ในใจของเขายิ้มเยาะเธอเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“ อยู่ที่นี้ด้วยกัน แต่คุณต้องนอนข้างล่าง ฉันจะนอนบนเตียงเราสองคนห้ามยุ่งเกี่ยวกัน คุณอยู่ของคุณฉันจะอยู่ของฉัน “ ยิ้มเธอเชิดหน้าขึ้นแล้วก็บอกกับชายหนุ่มว่าเธอยอมให้เขานอนที่นี้กับเธอ โดยที่เธอบอกว่าอยู่ใครอยู่มัน แต่ไม่เอาเรื่องเจ้าตุ๊กแกมาพูดว่าเธอกลัวเพราะกลัวจะเสียหน้า ทั้งที่ความจริงแล้วเธอกลัวเจ้านั้นแหละไม่อย่างนั้นเธอไม่มีทางยอมให้เขาอยู่ที่นี้กับเธอ ธงที่ได้ยินแบบนั้นเขาก็ยิ้มมุมปากเล็กน้อย แต่หญิงสาวไม่มีทางเห็นเพราะเขายิ้มเล็กน้อย ก่อนจะพูดออกมาอีกครั้งว่า

“ ไม่ดีกว่าเดี๋ยวคุณจะเสียหาย ไปแล้ว “หมับ ธง พูดออกมาอีกครั้งว่าเขาจะไปจากที่นี้เพราะกลัวว่าหญิงสาวจะเสียชื่อ พอเขาพูดจบก็ทำท่าจะเดินออกไปจากห้องนี้ แต่ไม่ทันที่เขาจะได้ก้าวขาออกจากห้องเลยแม้แต่ก้าวเดียว ก็ต้องหยุดแค่นั้นเมื่อยิ้มเธอจับแขนของเขาเอาไว้อีกครั้ง

“ หยุด ไม่ต้องกลัว ฉันไม่กลัวเสียชื่ออะไรนั้นหรอกฉันไม่สนใจหรอกว่าใครจะพูดอะไร ฉันรู้คุณรู้แค่นั้นพอ เอาเป็นว่าเราอยู่ที่นี้ด้วยกันนี่แหละ ตกลงตามนั้นนะอย่าเยอะ “ ปึง ยิ้มเธอพูดออกมาว่าเรื่องชื่อเสียงไม่ต้องสนใจ เธอพูดจบก็จัดการปิดห้องทำงานของชายหนุ่มพร้อมกับปิดประตูจากนั้นเธอก็เดินไปที่ห้องนอน แล้วก็จัดของของตัวเอง อย่างเงียบๆ โดยที่เธอไม่รู้เลยว่า คนที่อยู่ในห้องทำงานนั้น ตอนนี้รู้สึกยังไง

“ หึหึหึ ฉันต้องยกความดีความชอบให้แกเลยนะเจ้าตุ๊กแก อยู่มาตั้งนานไม่ยักกะร้อง หึหึหึ เลี้ยงไม่เสียแมลงเม้าจริงๆ “ ธง พูดกับตัวเองเบาๆด้วยความรู้สึกขอบคุณเจ้าตุ๊กแกว่ามันร้องได้ถูกจังว่ะจริงๆ ปกติมันจะไม่ออกมาให้เห็นสักเท่าไหร่ นอกจากตอนกลางคืน มันจะออกมากินแมลง กินยุง กินมด ซึ่งธงก็ไม่ได้ทำหรือว่าไล่มันหนี เพราะมันไม่ได้ทำความเดือดร้อนให้เขา แต่วันนี้เขาต้องจับมันออกก็เป็นเพราะหญิงสาวกลัว แต่ก็ไม่ได้เอาไมันไปไว้ที่ไหนเนื่องจากเขารู้ว่ามันมีประโยชน์กับบ้าน ไหนจะเรื่องยุง มด แมลง เขาก็เลยแกล้งจับมันมาแค่นั้นแล้วก็ปล่อยอยู่ในบ้านนั้นแหละโดยที่ไม่ให้หญิงสาวเห็น

ห้องนอน

“ แม่นะแม่ ทีอย่างนี้ทำเป็นรายลักอักษร ทีเรื่องมอื่นไม่เห็นเขียนเลย งามใส้จริงๆแม่ฉัน “ ยิ้มเธอจัดของตัวเองไปแล้วก็บ่นเรื่องแม่ไปอย่างนึกโมโหแม่ตัวเองที่อยู่ๆไปแอบเขียนจดหมายเรื่องบังคับแต่งงานกับคนที่เธอเคยร้องจะเอาเขาทำผัวให้ได้ แต่พอมาวันนี้เธอกับรู้สึกอายเขาขึ้นมาทั้งที่ตอนนี้เขาก็เป็นของเธอแล้วแท้ๆอย่างที่เธอต้องการ

“ เอาสิว่ะ ในเมื่อฉันอยู่กับงูเห่าตั้งสองตัวฉันยังอยู่มาได้เลย แค่พี่ธง พี่ชายข้างบ้านฉันจะอยู่ไม่ได้ “ ยิ้มเธอพูดให้กำลังใจตัวเองว่าเธอต้องอยู่ให้ได้ ขนาดอยู่กับเพื่อนที่เธอคิดว่ารักเธอเหมือนที่เธอรักพวกเขา เธอยังอยู่มาได้เลย นี้แค่ผู้ชายบ้านนอกใสซื่อคนหนึ่งทำไมเธอจะอยู่ได้