ซ่านักรักให้เข็ด

บ้านเก่า

“ ไอ้ฉิบหายเอ้ย เห้อๆ เห้อๆ อี๊ ขยะแขยง “ ยิ้มเมื่อประตูปิดลงเธอก็บ่นอุบออกมาด้วยความโกรธแล้วก็ขยะแขยง ผู้ชายที่ไม่รู้จักพอทั้งที่ไม่กี่ชั่วโมงเขามีอะไรกับเพื่อนสนิทของเธอแท้ๆ แต่พอเธอจับได้ก็ดันจะมามีอะไรกับเธออีก พอเะอคิดได้แบบนั้นความโกรธ ความขยะแขยงก็ทำเอาเธอวิ่งเข้าห้องไปอาบน้ำทันที

เวลาต่อมา

“ อึก อึก แม่จ๋า แม่ ฮืออออ ฮืออออ ยิ้มเหนื่อยมากตอนนี้ กับพ่อรู้ไหมคะว่ายิ้มเหนื่อยมากเลย ฮือออออ มีเพื่อนก็เพื่อนทรยศ มีแฟนก็แฟน ทรยศ ฮืออออออ ฮืออออออ แม่จ๋า แม่ ฮืออออออ “ ยิ้ม พอเธออาบน้ำออกมา เธอก็เดินเข้ามานั่งที่เตียงก่อนจะหยิบรูปของพ่อกับแม่ที่อยู่บนหัวเตียงมาดู ก่อนจะร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจ เธอพูดกับพวกท่านเหมือนกับว่าพวกท่านมีชีวิตอยู่ แต่ระหว่างที่เธอ นั่งร้องไห้เอามือลูบที่รูปถ่ายของพ่อกับแม่อยู่นั้น สายตาของเธอก็เลือบไปเห็นด้านหลังของพ่อกับแม่ที่มีบ้านไม้หลังเล็กๆที่เธอเกิด และก็โตที่นั้นอยู่ด้านหลัง ยิ้มที่เห็นแบบนั้นเธอก็เหมือนกับคิดอะไรขึ้นมาได้ก่อนจะพูดกับรูปพ่อกับแม่ว่า

“ นี้ฉันลืมไปได้ยังไงว่าฉันมีบ้านอยู่ที่ต่างจังหวัดนี้หนา ฉันลืมได้ไงเนี่ย ขอบคุณมากๆนะคะคุณพ่อคุณแม่ที่ยังเหลือสมบัติไว้ให้ลูกคนนี้ ฮืออออ ฮืออออ ฮืออออออ “ ยิ้ม ที่นึกขึ้นมาได้ว่า ตัวเองก็มีบ้านที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ต่างจังหวัด เธอก็ร้องไห้ออกมาด้วยความรู้สึกดีใจ พร้อมกับขอบคุณพ่อกับแม่ออกมา ทั้งน้ำตา

หลายวันต่อมา

หลังจากที่ยิ้มตัดสินใจได้ว่าเธอจะกลับมาอยู่ที่ต่างจังหวัดเพื่อพักผ่อน เธอก็โทรไปหาเจ๊ซูซี่ ผู้จัดการส่วนตัวของเธอว่าเธอจะขอพักร้อนอย่างไม่มีกำหนด แต่ว่าก่อนจะไปเจ๊ซูซี่ก็ได้สั่งให้เธอเครียงานที่เหลือให้เสร็จก่อน เมื่อเธอได้ยินแบบนั้นยิ้มก็จัดการเร็งทำงานที่เหลือด้วยความตั้งใจ ก่อนจะจบงานอย่างสวยงาม เมื่อทุกอย่างไม่มีอะไรค้างคาแล้วยิ้มเธอก็จัดการเก็บเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋า จากนั้นก็เดินทางมุ่งหน้าไปยังบ้านเกิดของตัวเองทันที ด้วยหัวใจที่บอบช้ำ

บรื้น……บรื้น…….บรื้น

“ เปลี่ยนไปเยอะเลยเนอะ นานเท่าไหร่แล้วเนี่ยที่ฉันไม่ได้กลับมา ไม่้คิดเลยว่าจะเปลี่ยนมากขนาดนี้ “ ยิ้ม ที่ขับรถออกจากในเมืองมุ่งหน้ามายังที่หมาย แต่ระหว่างทางที่รถของเธอขับมาทุกอย่างที่เธอผ่านตาตั้งแต่เธอยังเด็กก็เปลี่ยนไปมากจนยิ้มรู้สึกแปลกใจว่านานมากเท่าไหร่แล้วที่เธอไม่เคยกลับมาที่นี้เลย

“ หิวจังหาอะไรไปกินดีกว่า ไม่รู้ว่าที่นู่นจะเป็นยังไง ซื้อกลับไปด้วยดีกว่าอย่างน้อยก็มีอะไรรองท้องก็ยังดี “ ระหว่างทางที่ยิ้มขับรถมาเริ่มใกล้เข้ามาในตัวจังหวัดยิ้มเธอก็นึกขึ้นได้ว่าหลายปีที่เธอไม่ได้กลับมาที่นี้เลย เธอไม่รู้ว่าป่านนี้บ้านของเธอจะยังเป็นเหมือนเดิมอยู่รึเปล่า พอคิดได้แบบนั้นยิ้มก็เลยเลี้ยวรถแวะมาที่ตลาดข้างทางทันที

“ หู้……….ไม่ได้กลับมานานเท่าไหร่แล้วเนี่ย “ ยิ้มเธอจอดรถพร้อมกับเดินลงมาจากรถ จากนั้นเธอก็เป่าปากออกมาด้วยความรู้สึกหลากหลายว่า ที่นี้ดูเปลี่ยนไปมาก ความรู้สึกของเธอมันเหมือนกับว่าเธอยังเป็นเด็กน้อยที่พ่อกับแม่ พาเธอเข้ามาขายผักแล้วก็จะชอบซื้ขนมถังแตกให้เธอกิน ยิ้มเธอมองเข้ามาในตลาดภาพเมื่อยครั้งยังเป็นเด็กก็ผุดเข้ามาในหัว เล่นเอาน้ำตาของเธอเอ้อล้นขึ้นมา

“ นี้คุณหลบหน่อยสิคร๊าบ……ยืนแกะกะอยู่ได้ “ ระหว่างที่ยิ้มกำลังยืนระลึกความหลบังอยู่นั้น เธอก็ถึงกับสะดุ้งก่อนจะหันมาที่เสียงเพื่อจะขอโทษเขา แต่พอเธอหันมาเท่านั้นแหละยิ้มก็ถึงกับต้องขมวดคิ้วเรียวมองอย่างพิจารณาเพราะคนตรงหน้าของเธอนี้มันดูคุ้นตามาก

“ อ้าว…..ยัยลักยิ้มนี้เอง หึหึหึ ทำไมอกหักครั้งนั้นถึงกับต้องหอบตัวเองมาเพื่อเรียแผลใจเลยเหรอ “ ธง ชายหนุ่มหน้าตาดี คนที่ยิ้มเห็นเมื่อครั้งนั้น พอเธอนึกได้ก็รีบคว้ากระเป๋าวิ่งแจ๊นหนีเขาเพราะความอาย ยิ้มเมื่อเห็นแบบนั้นเธอก็ถึงกับอ้าปากค้าง ด้วยความตกใจ จากนั้นเธอก็ทำท่าจะเดินหนีชายหนุ่มทันทีด้วยความอายแล้วก็ไม่กล้าสู้หน้า ด้วยความที่เธอกับเขาเคยมีอดีตกันเมื่อตอนเด็ก พอโตขึ้นต่างคนก็ต่างแยกย้าย นั้นเลยทำให้เธอไม่กล้าสู้หน้าของชายหนุ่ม

“ ดวงฉันตกขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย ให้ตายสิ “ ยิ้มเธอบ่นกับตัวเอง พร้อมกับทำท่าจะเดินหนี ธงที่เห็นแบบนั้นไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงได้ยิ้มออกมาปากแทบฉีกถึงรูหู ก่อนจะเลี้ยวรถเข้ามาจอดที่ลานจอดรถ จากนั้นเขาก็เอาผักลงมาจากรถพ่วงของเขา

“ ป้าคะเอานี้ เอานี้ แล้วก็อันนี้คะ “ ยิ้มเมื่อเดินเข้ามาในตลาดเธอก็เห็นของที่เธออยากได้ เมื่อเห็นแบบนั้นเธอก็จัดการสั่งนู่น นี้นั้นทันที อย่าเรียกว่าสั่งเลยต้องเรียกว่าช๊อปปิ้งมากกว่า ผู้คนในตลาดต่างก็มองร่างบางใส่เสื้อกล้ามสีขาว ผมยาวถึงกล้น กางเกงยีนขายาว รองเท้าส้นสูงสีดำ บวกกับท่าทางสง่าของเธอ ทำเอาคนทั้งตลาดต่างก็พากันมองเธอเป็นตาเดียว รวมทั้งธงด้วยเขามองร่างบางที่ครั้งหนึ่งเขากับเธอเคยมีอดีตกัน อย่างตาไม่กระพริบ ปากของเขาก็ยิ้มออกมาอย่างคนลืมตัว

“ พี่ธง พี่ธงมองอะไรอยู่คะ // ไม่เห็นจะสวยเลยแค่คนเมืองกรุงจะมองอะไรนักหนา เชอะ “ ระหว่างที่ธงมองยิ้มอย่างเมอลอยอยู่นั้น อยู่ๆสาวสวยแม่ค้าคนหนึ่งก็เรียกชายหนุ่มออกมา เพื่อเรียกสติของเขาอีกทั้งเธอก็ยังทำท่าเหมือนกับว่างอลชายหนุ่ม ธงที่ได้ยินแบบนั้นก็เอาผักมาส่งให้หญิงสาว

“ นี้จะกระถิ่น ผักที่กระถิ่นสั่ง แล้วนี้ก็ใบเสร็จจ๊ะ “ ธง ยื่นเข่งผักให้หญิงสาว พร้อมกับเอาใบเส็จให้เธอ โดยที่ไม่พูดอะไรต่อกับหญิงสาว กระถิ่นที่แอบรักผู้ใหญ่ธงแค่เธอได้เห็นผู้ใหญ่ธงทุกวัน กระถิ่นเธอก็มีความสุขแต่เธอจะคอยหึง คอยหวง คอยกันท่า ไม่ให้ผู้หญิงคนไหนมายุ่งกับธง รวมทั้งครั้งนี้ด้วย เธอแสดงความเป็นเจ้าของกับธง โดยที่ธงไม่ได้ว่าอะไรด้วยความที่เขาเป็นสุภาพบุษอีกทั้งเขาก็เป็นผู้ใหญ่บ้านอีกด้วย เลยทำให้ธงไม่สนใจว่าผู้หญิง หรือว่าสาวสองจะบอกว่าเขาเป็นแฟน ธงก็ทำได้แค่ยิ้มอย่างเดียวเท่านั้น