กว่าจะรู้เดียงสา ( Charuda )

ตอนที่ 9 รักใสใส

ตอนที่ 9 รักใสใส

ช่วงปิดเทอมนี้นอกจากจะมีงานวัดในหมู่บ้านทางโรงเรียนยังมีงานไปแข่งกีฬากับโรงเรียนอื่นๆวันนี้ทางโรงเรียนมีงานแข่งกีฬาที่บ้านโคกขามซึ่งเป็นหมู่บ้านที่ไม่ไกลจากหมู่บ้านพิมนัก

ซึ่งทางโรงเรียนก็มีรถสองแถวให้นักกีฬาของทางโรงเรียน ทางกองเชียร์ที่จะไปดูงานนี้ นักเรียนคนไหนที่สะดวกจะไปเชียร์ไปดูก็สามารถไปได้เลยกับรถที่ทางโรงเรียนจัดให้ ใครไม่สะดวกไปเขาก็ไม่ได้ว่าเพราะเป็นช่วงปิดเทอม

ส่วนพิมต้องไปอยู่แล้วเพราะทางหนุ่มพงษ์ได้เอ่ยปากชวนก่อนหน้านี้ พิมก็ได้ชวนเพื่อนสาวคนสนิทไปด้วย ทั้งคู่ขออนุญาตผู้ปกครองแล้ว

ส้ม : " พิม!!! ป่ะไปขึ้นรถกัน "

พิม : " ไปดิ "

ว่าแล้วก็ขึ้นรถกัน บนรถก็คึกคักกันใหญ่ทั้งตีกลองร้องเพลงกันให้ลั่น เฉพาะรถกองเชียร์ก็สี่คันยังไม่รวมรถนักกีฬาอีก ทุกคันก็คึกคักเสียงดังกันไปหมด พิมกับส้มก็ร้องเพลงตบมือไปด้วยตามจังหวะเพลงในรถ รถกำลังจะออกอยู่ดีๆ พงษ์ก็วิ่งมาขึ้นรถคันที่พิมนั่ง

พี่พงษ์ : " พิม!! ขยับไปให้พี่นั่งด้วย "

พิม : " พี่นั่งผิดคันมั้ย รถนักกีฬาจอดอยู่แถวหน้าๆ นู้น แล้วเป็นไรหอบมาเชียว "

พี่พงษ์ : " ก็มาสายไงไม่ทันแล้วเหนื่อย มองทำไมไม่เคยเห็นคนหล่อไง "

พงษ์กับพิมคุยกันในขณะที่รถก็เคลื่อนตัวออกบรรยากาศภายในรถครืนเครงเสียงดังสนุกสนานกันใหญ่

พอถึงบ้านโคกขามนักกีฬาทุกคนก็ไปรวมตัว

เพื่อที่จะไปแข่งแต่ละสนาม ฟุตบอลมีแข่งรอบบ่าย งั้นตอนนี้กำลังมีแข่งบาสเกตบอลส้มก็เลย

ชวนพิมไปดูบาสเกตบอลก่อน

พิมก็ไม่ค่อยอยากจะไปเพราะไม่อยากจะไปเจอพี่มอสเดี๋ยวหลงตัวเองหาว่าอยากจะมาเชียร์อีก

พิม : " ไม่ค่อยอยากจะไปเลยง่ะ "

ส้ม : " น่าไปแค่แป๊บเดียวเดี๋ยวพาไปดูวอลเลย์บอลต่อ ทำหน้าดีๆคนสวย "

พิม : " ไปก็ไป " ทำหน้าเซ็ง

เดินสักพักสองสาวก็อยู่ข้างสนามมีวงกองเชียร์เยอะแยะไปหมดทั้งของฝั่งเราและฝั่งเขา มีเพื่อนมอสหันมาเจอพิมแล้วสะกิดมอส พอมอสหันมาดูแค่นั้นแหละยิ้มแก้มแทบฉีก ดีใจมากมั้ยง่ะ

หนุ่มๆบ้านอื่นพากันมองพิมเป็นแถวบางคนก็แซว พิมไม่รู้จะทำยังไงก็ยิ้มอย่างเดียว สาวๆบางคนก็หมั่นไส้ พิมมาก ยิ่งเป็นคนบ้านเดียวกันยิ่งชอบเอาพิมไปนินทา ว่าร้ายสารพัด

ก็มีแค่ส้มนี้แหละที่ไม่เคยอิจฉาหรือเอาพิมไปพูดในทางที่ไม่ดีเลย เพื่อนบางคนในห้องถึงจะคุยดียังไงก็เอาพิมไปพูดในทางที่ไม่ดี แต่พิมก็ไม่เคยได้สนใจเพราะคิดว่าตัวเองไม่เคยได้ทำผิด

พิมชวนส้มไปดูวอลเลย์บอลต่อ แต่ยังไม่ทันได้ก้าวเดินออกไป ก็มีหนุ่มรุ่นพี่หน้าตาดีซื้อขนมกับน้ำมาให้พิม เขาเป็นนักบาสเกตบอลของโรงเรียนโคกขาม น่าจะชื่อบอลเพราะเห็นป้ายเสื้อกีฬามันปักชื่อว่าบอล ฮ่าๆ

บอล : " น้องคับพี่ซื้อน้ำมาให้ จะไปไหนต่อง่ะ พี่ชื่อบอลคับเป็นคนบ้านโคกขาม ให้พี่พาไปเปล่า"

ส้ม : " ไม่เป็นไรพี่เดี๋ยวหนูกับเพื่อนก็จะไปหาไรกินกันอยู่จร้า ป่ะๆพิมไปกัน "

ส้มกันท่าไม่ให้บอลคุยกับเพื่อนตัวเองเยอะ ส้ม จูงมือพิมออกจากตรงนั้น แล้วก็ไม่ได้รับของที่บอลซื้อมาให้ด้วย แต่บอลก็ก้าวเดินตามมาจะคุย

บอล : " อ๋อ !! น้องชื่อพิม เพื่อนพี่เคยไปเที่ยวบ้านพิมมันบอกเคยเห็นพิมที่งานวัด มันบอกพิมสวยมาก ได้เจอพิมวันนี้กับตาพิมทั่งสวยทั้งน่ารักเลย"

ยังไม่ทันจะได้พูดต่อ ไอ้พี่มอสไม่รู้โผล่มาจากไหนจร้า อยู่ดีๆก็มาผลักบอลเซจนล้ม ไอ้เจ้าบอลพอลุกขึ้นได้ก็ไม่ถามให้มากความจร้า

ซัดเบ้าหน้าไอ้พี่มอสหงายหลังเลย มอสก็ยอมซะทีไหนต่อยหน้าเจ้าบอลคืนซะ พอทุกคนเห็นก็รีบวิ่งมาแยก 2 คนนี้ออก ครูก็เป่าลูกหวีดเสียงดัง

ถามว่าเกิดเรื่องอะไรกันทำไมถึงต่อยกันครูต่อว่าทั้งคู่ใหญ่เลยทำไมพวกเธอไม่มีน้ำใจนักกีฬา

พิมก็ทำตัวไม่ถูกในขนาดที่ครูกำลังซักไซร้ว่าพวกเขาต่อยกันเรื่องอะไรทำไมถึงได้ทะเลาะกัน

สักพักพงษ์มาจากด้านหลังก็มาดึงข้อมือพิมไปแล้วก็ชวนส้มไปด้วย ส้มก็เดินตามไป

พี่พงษ์ : " ออกมาเถอะ ตรงนั้นมันวุ่นวาย "

พิม : " แต่เขาต่อยกันเพราะพิมนะพี่พงษ์ "

พี่พงษ์ : " แต่พิมไม่ได้ทำอะไรผิด ไม่ต้องคิดมาก "

ส้ม : " ใช่ !! พิม เธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลย ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น "

พิม : " อืม!! งั้นไปรอพี่พงษ์ลงแข่งกัน "

พวกเขาก็ไปรอเวลาที่พงษ์ลงแข่ง พอถึงเวลาแข่ง พิมกับส้มก็เชียร์พงษ์ใจแทบขาด กองเชียร์ก็มีอยู่รอบสนาม เสียงเพลงเสียงกรี๊ดกันสนั่นไปหมดไหนจะเสียงตีกลองอีก สุดท้ายแล้วทีมเจ้าพงษ์ก็ชนะ โป่งปลงปลงฉึ่ง

​​​​พอถึงตอนมอบถ้วยรางวัลฟุตบอลที่พงษ์ต้องขึ้นไปรับ พงษ์ดูหล่อดูเท่มากเสียงกรี๊ดกร๊าดดังไปหมด รับถ้วยเสร็จพงษ์ก็เดินไปตรงกลุ่มเพื่อน

พิมก็มองตามพงษ์ที่กำลังดีใจ อยู่ๆก็มีพี่ผู้หญิงที่เป็นเพื่อนร่วมห้องกับพงษ์ เอาผ้าเย็นไปเช็ดหน้าเช็ดตาให้ แล้วพงษ์ก็ไม่ได้ว่าหรือหลบ แค่มองมาทางพิมเฉยๆ

ส้ม : " พี่คนนี้ เห็นมีคนบอกว่าชอบพี่พงษ์อยู่ แต่พี่พงษ์ไม่น่าจะชอบเขา เหมือนเห็นเป็นแค่เพื่อน "

พิม : " ช่างเถอะ พี่พงษ์เขาก็คงเอ็นดูเราเหมือนน้อง เรายังเด็กอยู่นะ "

ส้ม : " เหรอ "

ถึงเวลาขึ้นรถสองแถวกับกัน ทุกคันรถก็มีเสียงเพลงเสียงดนตรีเอาให้ดังกระหึ่มทุกคันกับชัยชนะที่ได้มา ขากลับพงษ์ไม่ได้มานั่งกับพิมเหมือนขามา แต่พิมก็ยังสนุกสุดเหวี่ยงกับส้มและเพื่อนๆที่ร่วมเดินทาง

มาถึงลานรถที่โรงเรียนทุกคนก็แยกย้ายกันกลับบ้านเพราะเกือบจะสี่ทุ่มแล้ว คงมีแค่พวกนักกีฬาที่อยู่ฉลองกับครู ร่วมถึงพี่พงษ์ด้วย

ในขณะที่ฉลองกันอยู่ ครูได้ถามมอสว่าวันนี้เพราะอะไรถึงได้มีเรื่องชกต่อยตีกัน เป็นถึงประธานนักเรียนทำตัวไม่เหมาะสม

​​มอสไม่ทันได้ตอบ แต่ก็มีคนตอบแทนว่ามอสมีเรื่อง เพราะพิม พงษ์ ได้ยินเลยแย้งแทนพิม

พี่พงษ์ : " เรื่องนี้ไม่น่าจะเกี่ยวกับพิมนะครับ น้องยังเด็กอยู่ มึงว่าไงมอส "

มอส : " ไม่เกี่ยวกับรุ่นน้องครับผมผิดเอง ที่ไปหาเรื่องคนอื่นก่อน "

​​​​​ปอคนที่ชอบพงษ์เพื่อนรุ่นเดียวกัน ได้ยินแบบนั้นยิ่งหมั่นไส้พิมสุดๆ ที่พงษ์แก้ต่างให้พิม

เปิดเทอมนี้พิมก็ขึ้นมัธยมแล้ว ค่าใช้จ่ายก็ต้องมีพ่อก็ไม่ได้ส่งตังมาอาจจะติดตรงที่แม่เลี้ยงคลอดแกคงต้องใช้ตังเยอะ ส่วนแม่ก็ติดต่อยากเหลือเกิน ตัดเหลือตังที่จะได้กับแม่ไปเลย ไม่มีทางได้

ป้า : " พิม !! ตังที่ทำงานรับจ้างเอ็งเก็บไว้บ้างเปล่า พอมีมั้ย เพราะป้าก็ช่วยเอ็งได้ไม่เยอะ พ่อแม่เอ็งไม่มีใครส่งมาช่วยซะคน "

พิม : " พอมีอยู่ป้า เพราะครูเกดก็จะช่วยพิมอยู่เขาก็อยากให้พิมเก็บเงินไว้จะได้เป็นทุนสำรองแบ่งเบาภาระป้า "

ป้า : " ก็ดีไป ยังดีที่มีครูเกดค่อยช่วย "

ก่อนเปิดเทอมก็ต้องไปทำความสะอาดห้องที่โรงเรียน พิมกับส้มก็ไปด้วยกันแต่แค่แยกกันเพราะไม่ได้อยู่ห้องเดียวกันอีกเช่นเคย

พิมก็มาทำความสะอาดกับเพื่อนร่วมห้อง ในขณะที่ทำนั่นทำนี่ก็มีเพื่อนผู้หญิงที่เกาะกลุ่มกันสามสี่คนอยู่กำลังนินทาพิม

ได้ยินคร่าวๆว่าพิมทำให้ผู้ชายต่อยกัน เพราะเธอชอบอ่อยทำให้ผู้ชายหลง ขนาดครูเกดยังหลงเลยอะไรๆก็พิม พิมชอบทำตัวไร้เดียงสาเหมือนตัวเองสวยมาก

พิมเดินเข้าไปใกล้ๆ กลุ่มเพื่อนที่เม้ามอยเรื่องของเธออยู่ เพื่อนในกลุ่มอีกคนหันมาเจอพอดี ทุกคนหันไปทางเดียวกัน พิมทำหน้าไม่พอใจอย่างมาก

ในมือถือไม้กวาดพร้อมที่จะฟาด

​​​​