กว่าจะรู้เดียงสา ( Charuda )

ตอนที่ 19 ใส่ร้าย 2

ตอนที่ 19 ใส่ร้าย 2

จูน : " อ้าวชล ,ทอม เรานึกว่าจะไม่มากันซะแล้ว "

พี่ทอม : " มาๆ แต่ต้องไปบอกภรรเมียก่อนนะเดี๋ยวไอ้ชลมันหัวแตก "

พี่ชล : " มึงก็ด้วย "

จูน : " เคๆ ป่ะเข้าไปกินไรกันก่อน "

พี่ชล : " จูนเราอยู่ได้ไม่นานนะแล้วเราก็ไม่อยากดื่มด้วยเดี๋ยวแฟนเราว่า "

จูน : " ได้ไม่เป็นไร แค่มากินวันเกิดเลี้ยงส่งเราก็ดีใจแล้ว อยากให้เพื่อนๆมาเยอะๆนะ "

พี่ทอม : " เคๆงั้นตามนั้นป่ะไอ้ชล หาไรกินกันหิวว่ะ มานี้มึงมาอยู่ใกล้ๆตากูหน่อย "

พี่ชล : " เมียกูบอกใช่มั้ย "

พี่ทอม : " ไม่ๆ พิมมันบอกให้มึงอยู่ใกล้ๆตีนกูหน่อย 555"

พี่ชล : " หืมม มึงนี่ใช้ได้ "

ชลกับทอมก็เข้ามานั่งคุยกับเพื่อนๆในบ้านของจูน เพื่อนก็มีทั่งเพื่อนรวมห้องและเพื่อนต่างหัอง

พ่อแม่ของจูนไปต่างจังหวัดเลยให้จัดงานที่บ้านได้

พี่ชล : " ไอ้ทอมกูรู้สึกมึนๆหัวว่ะ เรากลับเลยดีกว่า "

พี่ทอม : " มึนห่าไรมึง กูเห็นมึงไม่ได้แดกห่าอะไรเลย นอกจากโค้กไม่มีน้ำตาล "

พี่ชล : " เอ่อสงสัยเมาโค้กว่ะ ป่ะกลับๆ "

จูน : " อ้าวเห้ย สองคนนั้นจะไปไหนกัน "

พี่ทอม : " ขอกลับก่อนว่ะจูนไอ้ชลไม่ค่อยสบาย โทษทีนะเพื่อน"

ในขนาดที่ทอมคุยกับจูนและเพื่อนคนอื่น ชลก็ภาพตัดไปเลย

จูน : " ชลมันเมาเหรอ ให้มันพักก่อนอาการดีขึ้นค่อยกลับ "

พี่ทอม : " มันกินโค้กจะเมาได้ไง เอ่อให้มันพักก่อนก็ได้ "

จูน : " เอามันเข้าไปพักห้องเราก่อน ดีขึ้นค่อยกลับ "

พี่ทอม : " งั้นเดี๋ยวยืมหัองแป๊บนะเดี๋ยวมันดีขึ้นเราพามันกลับ "

จูน : " ได้ตามสบายงั้นเราออกไปนั่งคุยนั่งกินรอชลมันพักผ่อนก่อนป่ะ "

ทอมก็ไม่ได้คิดอะไร คิดว่าถ้าพากลับตอนนี้ก็ไปลำบากเพราะชลตอนนี้ยิ่งกว่าคนเมาให้เพื่อนพักก่อนดีกว่า

พิม : " ปานนี้พี่ชลยังไม่กลับอีกห้าทุ่มจะเที่ยงคืนแล้ว ส้มง่วงป่าวจะกลับบ้านหรือจะนอนเป็นเพื่อนเรา "

ส้ม : " นอนกับพิมแหละเราขี้เกียจกลับแล้วง่ะ"

พิม : " งั้นก็ได้ "

สักพักมีรถมาจอดหน้าบ้าน พิมเลยลงมาดูเผื่อชลจะเมากลับไม่ได้แล้วมีคนมาส่ง พอลงมาก็เจอพี่พงษ์

พี่พงษ์ : " พิมเร็วพี่จะพาไปดูความเหี้ยของไอ้ชล พิมไปดูให้เห็นกับตาตัวเองเลยไปจะได้รู้ว่ามันไม่ได้ซื่อสัตย์กับพิมอย่างที่พิมคิด "

พิม : " อะไรของพี่ง่ะพี่พงษ์ พิมยังจับใจความที่พี่พูดไม่ได้เลย "

ส้ม : " อะไรเหรอพิม "

พิม : " ไม่รู้พี่พงษ์เขาบอกจะพาไปดูพี่ชลทำอะไรผิดกับเราไม่รู้ "

ส้ม : " อย่าเชื่อเด็ดขาดนะพิม พี่ชลไม่มีทางทำร้ายจิตใจพิมเชื่อเรา "

พึ่พงษ์ : " เชื่อไม่เชื่อไปดูให้เห็นกับตาก็รู้เองเเหละจะไปกับพี่หรือจะไปดูกันเองก็แล้วแต่ "

พิม : " ส้มพาเราไปตามพี่ชลได้มั้ย ที่พิมจะไปเพราะพิมอยากให้พี่รู้ว่าพี่ชลไม่มีวันทำให้พิมเสียใจเด็ดขาด "

พี่พงษ์ : " ก็ลองดู หึ "

ส้ม : " จะดีหรือพิมมันดึกแล้วนะ อีกอย่างอย่าไปฟังคำที่พี่พงษ์พูดเลย "

พี่พงษ์ : " พี่แค่อยากให้พิมตาสว่าง จะได้ไม่หลงไอ้ชลไปมากกว่านี้ "

ส้ม : " แล้วพี่รู้ได้ไง ใครบอกคงไม่หาเรื่องใส่ร้ายกันนะ "

พิม : " ไปกันเถอะส้ม "

ส้ม : " อืมมไปก็ไป พี่พงษ์ไม่น่ามาพูดให้พิมมันใจคอไม่ดีเลย "

สุดท้ายส้มก็ต้องพาพิมไป ใจพิมไม่ได้คิดเรื่องอะไรกลัวแค่ชลกลับดึกแล้วจะเกิดอุบัติเหตุ

พิม : " ที่เรามาเพราะกลัวพี่ชลเมา กลัวเกิดเหตุไม่ดี "

ส้ม : " เอ่อน่าใจเย็นๆ ใกล้จะถึงแล้วบ้านพี่ จูนอีกไม่ไกลมาก "

พิมกับส้มขับมอไซต์กันมาสองคนโดนมีพงษ์ขับรถกระบะอยู่ห่างๆตามมา

ส้ม : " นี่ไงบ้านพี่จูน เคยผ่านตอนพี่ทอมพาไปเที่ยว "

พิม : " ป่ะงั้นเขาไปตามพี่ชลกัน "

พอเดินเข้ามาก็เจอพี่ทอมนั่งกินอยู่กับพวกเพื่อนๆแต่ก็ไม่ได้เมาอะไร ยังปกติอยู่

ส้ม : " พี่ทอมไหนบอกอยู่ไม่ดึก "

ทอมถึงกับสะดุ้งสำลักน้ำ

พี่ทอม : " เปล่าๆ พี่จะกลับตั้งนานแล้ว แต่อยู่ดีไอ้ชลมันก็มึนหัวไม่สบายสงบสไหลเหมือนคนเมา แต่มันไม่ได้ดื่มแอลกอฮอล์เลยนะ พี่เลยให้มันพักก่อนกะว่าถ้าดีขึ้นจะพามันกลับ "

พิม : " แล้วพี่ชลอยู่ไหน "

พี่ทอม : " พี่ขอยืมที่นอนไอ้จูนให้มันนอน เดี๋ยวแป็บนะ ไอ้จูน ๆ มึงไอ้จูนอยู่ไหนว่ะ เอ่อๆไม่เป็นไรป่ะเดี๋ยวไปดูมันก่อนเผื่อมันดีขึ้นก็กลับกันเลยดึกมากแล้ว "

ส้ม : " ยังจะกล้าพูดนะว่าดึกมากแล้ว พิมก็ห่วงพี่ชลกลัวจะเมาเข้าข้างป่ากัน "

พี่ทอม : " ไม่เมาไม่ได้กินเลย ไอ้ชลมันกินโค้กไม่มีน้ำตาลแต่มันน๊อคได้ไงไม่รู้ จริงๆสาบานเลย"

พิม : " งั้นเราไปพาพี่ชลกลับบ้านกัน พี่ชลไม่ค่อยสบายไม่ใช่เหรอ "

พี่ทอม : " งั้นป่ะตามมา นี่ห้องนี้ฝากให้มันนอนพักเดี๋ยวพี่ไปปลุกมันถ้าไม่หายจะได้พามัน ไปหาหมอ "

ทอมเปิดประตูเข้าไป แต่ภาพที่เห็นคืออะไรรู้มั้ยมันเป็นภาพที่ทำให้ทั้งสามคนตกใจ มันเป็นภาพที่ทำร้ายจิตใจ พิมมาก

ชลนอนเปลือยกายล่อนจ้อนเหลือแค่กางเกงในตัวเดียว ส่วนจูนก็เช่นกัน

พี่ทอม : " อะไรของมึงไอ้จูนเกิดอะไรขึ้น มึงทำอะไรของมึงเนี่ย เอานี่ผ้ามึงใส่เดี๋ยวนี้ "

พูดแล้วทอมก็ปรี่เดินเข้าไปหาชล เขย่ายังไงชลก็ไม่ตื่น ส่วนพิมก็ยืนหน้าซีดเป็นไข่ต้ม

สักพักพงษ์ก็เข้ามาอยู่ในเหตุการณ์การด้วย

พี่ทอม : " ไอ้ชล ๆ เกิดอะไรขึ้นทำไมไม่ตื่น ตื่นๆ ชลโว้ยมึเรื่องแล้ว ไอ้ชลไอ้ห่าตื่น พิมอย่าเข้าใจผิดนะพี่ว่ามันไม่ใช่แบบที่เราเห็นแน่ ไอ้ชลมันไม่ได้เมาเข้าใจมั้ย จูนมึงอธิบายมา เอาความจริง นะ ขอจริงๆ"

จูน : " เราเมา เลยเป็นแบบนี้แบบที่เห็นโดนไอ้ชลมันขืนใจไง "

พี่ทอม : " สภาพไอ้ชลจะทำไรมึงได้อีจูน กูดูเหมือนมึงไม่ค่อยเมานะ ส้มมาชักประวัติไอ้จูนดิ "

ส้ม : " ได้จร้าพี่ "

ทอมปลุกชลยังไงก็ไม่ตื่น เลยตัดสินใจตบเข้าที่กกหูชลอย่างแรงจนชลตื่น ตื่นมาแบบสะลืมสะลือ

พี่ชล : " อะไรของมึงไอ้ทอม อะไรง่ะยิ่งมึนๆหัวอยู่ อ้าวแล้วมึงถอดเสื้อผ้ากูทำห่าอะไรว่ะเนี่ย "

ชลมองไปเจอพิมที่ยืนอยู่หน้าประตู เห็นหน้าพิมซีดเป็นไก่ต้ม

พี่ชล : " ยัยพิมเธอเป็นอะไร มาหาเราดิที่รัก เรารู้สึกไม่ค่อยสบายตัว "

พี่ทอม : " ไอ้ชลมึงดูนั้นไอ้จูนมันบอกมึงขืนใจมัน กูเห็นมึงไม่สบายอยู่ดีๆมึงก็มึนหัว กูเลยขอให้มึงมานอนพักในห้องมัน กูก็ไปนั่งกะเพื่อนคนอื่นรอมึงดีขึ้น พอส้มกับพิมมาตามเรากลับบ้าน กูก็เลยเขามาหามึงก็เจอสภาพมึงนอนกับไอ้จูน พิมคงตกใจนะมึงเดี๋ยวก็กลับไปเคลียร์กัน "

พี่ชล : " มึงว่าไงนะ กูเนี่ยนะขืนใจไอ้จูนภาพกูตัดตั้งแต่บอกมึงว่ามึนหัว อะไรเกิดอะไรขึ้นจูนเราให้โอกาสพูดมา "

จูน : " จะให้พูดอะไรทุกคนเขาเห็นกัน หมดแล้ว "

พี่ชล : " กูเนี่ยนะจะไปปล้ำมึงกูมึนหัวจะกลับบ้านยังไม่มีปัญญาจะกลับเลย "

พี่พงษ์ : " เห็นมั้ยพิมพี่บอกแล้วมันไม่ได้รักพิมจริงๆ มันกล้านอกใจพิมแล้วนะ "

พิมไม่พูดอะไรทั้งนั้นได้แต่ยืนนิ่งๆ

พิม : " ถามครั้งสุดท้ายพวกพี่ได้กันยัง "

จูน : " ก็ตามที่เห็น "

พี่ชล : " ไม่นะเธออย่าไปเชื่อคนอื่น เรารักเธอนะยัยพิมขอร้องอย่าเข้าใจเราผิด เรามีแค่เธอคนเดียวได้โปรดฟังเรานะเธอ"

จูน : " อ้าว ได้แล้วทิ้งเหรอ "

พี่ชล : " มึงอย่ามาพูดให้เมียกูเข้าใจผิด จำไว้กูไม่เคยไว้หน้าใครนะอีดอกถ้ากูไม่ได้ทำ "

พิม : " ไม่ๆไม่ต้องพูดพอเถอะพอสักทีหยุดพูดเดี๋ยวนี้ฮือๆ "

พิมเริ่มร้องไห้ น้ำตาไหลอาบแก้มตอนนี้รู้สึกเหมือนใจจะขาด ไม่อยากจะเชื่อแต่ภาพที่เห็นกับคำพูดของจูนมันเกินจะรับได้สติเริ่มหลุดโดยที่ไม่ไตร่ตรอง

พิมเลยตัดสินใจวิ่งออกจากตรงนั้นโดยที่ไม่ได้รอส้มเลยด้วยซ้ำ

พี่ชล : " ถ้าเมียกูเป็นอะไรขึ้นมากูไม่เอามึงไว้แน่อีจูนอีเพื่อนเลว "