กว่าจะรู้เดียงสา ( Charuda )

ตอนที่ 20 เธออยู่ไหน

ตอนที่ 20 เธออยู่ไหน

พิมวิ่งหนีออกมาจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ตอนนี้สับสนวุ่นวายใจมาก คนที่เธอรักนอกใจเธอไม่อยากจะเชื่อว่าชลจะทำแบบนี้แต่สิ่งที่เห็นกับคำพูดของจูน มันทำให้ใจพิมหวั่นไหว จนใจจะขาด ตอนนี้สติหลุดจนไม่รู้จะแยกแยะถูกผิดยังไง แต่เธอก็น่าจะฟังผัวเธอบ้างนะยัยพิม ทุกคนวิ่งออกมาตามหาพิมกันให้วุ่นวาย

ส้ม : " ไม่เจอเลยพี่ชล เราจะไปตามหาพิมที่ไหนที่นี่มันเกิดอะไรขึ้นพี่ชล "

พี่ชล : " พี่ไม่รู้อยู่ดีๆก็เวียนหัว มึนหัวภาพตัดไปเลย รู้สึกตัวอีกทีก็อย่างที่ส้มเห็น พี่ไม่มีทางทำแบบนั้นกับยัยพิมเด็ดขาด "

ส้ม : " แปลกๆนะเหตุการณ์นี้ต้องไปบีบบังคับพี่จูน ไปเอาความจริงมาให้ได้ เบื่อพี่ทอมว่ะไม่ได้เรื่อง พิมหนีไปไหนก็ไม่รู้ "

พี่ทอม : " ใครจะไปรู้ว่ามันจะเกิดเรื่องแบบนี้ ไม่เคยคิดเลยด้วยซ้ำว่าไอ้จูนจะเป็นคนแบบนี้อีห่าจูนเอ้ย "

พี่ชล : " ยัยพิมเธอไปอยู่ไหน เธอกำลังเข้าใจเราผิด เราจะไปหาเธอที่ไหนที่นี่ ขอร้องละอย่าเกิดเรื่องไม่ดีกับเธอเลย เราใจจะขาดอยู่แล้ว กูจะทำไงดีว่ะเนี่ยไม่น่ามาตั้งแต่แรกเลยว่ะ "

พี่ทอม : “ เออน่าใจเย็นช่วยกันหา ”

ส้มกับทอมเดินเข้ามาในบ้านของจูนอีกครั้ง เลยทำให้รู้ว่าจูนกับพงษ์เป็นญาติกัน

ส้ม : " พี่พงษ์เกิดอะไรขึ้น พี่กับพี่จูนเป็นญาติกันเหรอ พี่จูนพี่รู้มั้ยว่าพี่ทำให้พิมหนีไปไหนไม่รู้ พี่ทำให้เขาเข้าใจผิดกัน พี่ชลเขาอยู่ดีๆก็ไม่สบายมึนหัวจนภาพตัด เขาไม่ได้ทำอะไรเกินเลยกับพี่แน่ๆ พี่ชลเขาบอกเองหน้าอย่างพี่เขาเอาไม่ลงหรอก หึ ” ส้มโมโหมากถ้าตบได้มึงตาย

พี่ทอม : " พึงรู้นะเนี่ยว่าไอ้จูนกับไอ้พงษ์เป็นญาติกันเหี้ย มึงสองตัววางแผนกันเปล่าเนี่ย "

จูน : " เออ " ทำหน้าไม่สำนึก

พี่ทอม : “ เดี๋ยวกูตบคว่ำอีนี่ ”

พี่พงษ์ : " หาพิมทั่วหรือยังส้ม หาดีหรือยังเดี๋ยวพี่ไปตามหาพิมเอง "

ส้ม : " ไม่ต้องอย่ายุ่งเลยพี่ พวกเราหาทั่วแล้ว เดี๋ยวจะกลับไปหาที่บ้านเผื่อพิมจะกลับไปแล้ว แต่แค่อยากรู้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันเกี่ยวกับพี่มั้ย เพราะพี่เป็นคนไปพูดเรื่องแบบนี้กับพิม พิมถึงได้มาพี่ใส่ร้ายพี่ชลอีกแล้วเหรอ จริงๆพี่ทอมพี่ชล ก่อนหน้านั้นพี่พงษ์ขับรถไปหาหนูกับพิมที่หน้าบ้าน แล้วก็เล่าเรื่องแบบนี้ แต่พิมก็ไม่ได้เชื่อแค่อยากมาดูเพราะกลัวพี่เมากลับบ้านไม่ได้กลัวรถจะล้มเลยชวนหนูมา พอมาก็มาเจอเหตุการณ์แบบนี้ โดยที่พี่พงษ์ก็ตามมาติดๆ แถมพึงมารู้ว่าพี่พงษ์กับพี่จูนเป็นญาติกันด้วย มันเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดมั้ยพี่พงษ์ ถ้าหาพิมไม่เจอพี่ต้องรับผิดชอบกับเรื่องที่เกิดด้วย เพื่อนหนูเสียใจเพราะพี่คนเดียว "

พี่ชล : " ถ้ากูหาเมียกูไม่เจอหรือมีอะไรเกิดขึ้นกับเมียกู กูไม่เอามึงไว้แน่ไอ้พงษ์ มึงด้วยอีจูน "

ชลพูดพร้อมชี้หน้าพงษ์กับจูนแววตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น พงษ์รู้สึกผิดมากที่ทำให้พิมเสียใจ

พี่พงษ์ : " เออเป็นความผิดของกูเอง กูผิดเอง กูจะรับผิดชอบสิ่งที่กูทำเอง แต่ตอนนี้กูจะไปตามหาพิมแล้ว กูขอโทษกูขอโทษ " สำนึกผิดตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วแหละ

พี่ชล : " ไปไอ้ทอมเดี๋ยวกลับไปดูที่บ้านกัน "

พี่ทอม : " อืม ป่ะส้ม "

พอกลับมาที่บ้านก็หาพิมไม่เจอไปดูบ้านป้าบ้านเพื่อนก็ไม่มี ชลก็เล่าเรื่องราวให้ป้าพิมกับยายจุ๋มฟังกับเรื่องที่เกิดขึ้นทุกคนร้อนใจออกตามหาพิม

ชลกระวนกระวายใจมากในใจเป็นทุกข์กลัวเกิดเรื่องไม่ดีกับพิม พอรุ่งเช้าทุกคนก็ออกตามหา แต่ตามยังไงก็ไม่เจอ

ส่วนพิมตั้งแต่คืนเกิดเรื่องก็ไม่ได้กลับไปที่บ้าน พิมกับเลือกที่จะหนีไปหาแม่ เพราะคิดอะไรไม่ออกทั้งๆที่มีเงินติดตัวแค่500 แถมเสื้อผ้าก็มีแค่ติดตัวนั้นแหละ พิมนั่งรถทัวร์ไปหาแม่ร้องไห้ตลอดที่เห็นภาพจูนกับชลนอนอยู่ด้วยกัน แต่อีกใจหนึ่งก็คิดขึ้นมาว่าทำไมตัวเองถึงใจร้ายจัง หนีมาโดยไม่ฟังคำอธิบายจากชลเลย ฟังแค่จูนข้างเดียวงั้นเหรอ

พิม : " พี่ชลมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ พิมขอโทษที่หนีมาโดยไม่ฟังพี่พูดเลยสักคำพิมขอโทษ "

ไม่นานมากพิมก็ถึงที่แม่อยู่ พิมต้องนั่งวินเขาไปในซอยเพื่อไปหาแม่หวังว่าแม่คงยังไม่ย้ายไปอยู่ที่อื่นนะ เพราะเงินที่มีหมดไปแล้วกับค่ารถ นั่งวินมาถึงตึกที่แม่อยู่ ถึงจะมาครั้งเดียวก็พอจำได้อยู่

พอมาถึงหน้าห้องพิมก็เคาะประตู สักพักแม่ก็ออกมาเปิดประตูให้ พอเปิดมาเจอพิมเเม่ดีใจมากทั้งกอดทั้งหอม

แม่ : " พิมโอ้ยแม่ดีใจมากที่พิมมาหา ยังจำที่แม่อยู่ได้ด้วย ดีๆลูกเข้ามาในห้องเราโตแล้วสวยเหมือนแม่ตอนเป็นสาวๆเลย "

พิม : " จร้าแม่ แม่ตอนนี้แม่อยู่กับใครน้าเอกยังอยู่กับแม่มั้ย "

แม่ : " เลิกกันไปตั้งนมตั้งนานแล้ว แต่มีแฟนใหม่แล้วชื้อพี่กอล์ฟห่างจากเอ็งไม่กี่ปีหรอก แล้วไหนล่ะลูกเขยแม่ แม่ได้ข่าวว่าเขามาแต่งเองแล้ว "

พิม : " มีเรื่องมีราวเข้าใจผิดกันนิดหน่อยจร้าแม่ "

แม่ : "อย่าไปใส่ใจมันมากผู้ชาย ไม่ดีก็หาใหม่ตัวเองมีดีที่หน้าตาอย่าไปแคร์ "

พิม : " เขาดีกับพิมมากค่ะแม่แต่เป็นพิมเองที่ งี่เง่าเอาแต่ใจ ถือซะว่าพิมมาเยี่ยมแม่ก็แล้วกัน พิมขออยู่กับแม่สักสองสามวันได้มั้ยจ๊ะ แต่พิมมีเรื่องรบกวนแม่จะขอค่ารถแม่กลับพิมมีเงินมาแค่500ตอนนี้หมดแล้วจร้า "

แม่ : " เออน่าเดี๋ยวค่อยกลับ แม่จะพาไปเดินตลาดแถวที่แม่อยู่ของกินเยอะแยะเลย เสื้อผ้าสวยๆทั้งนั้นไปมั้ย ไปอาบน้ำก่อนเดี๋ยวพาไปเดินเที่ยว "

พิมโล่งอกมากเพราะตอนนี้แม่ดูใจดีมาก ไม่เหมือนในอดีตที่พิมยังเด็ก ค่อยยังชั่วหน่อย

ปานนี้พี่ชลจะเป็นยังไงบ้างน่ะ จะคิดถึงพิมมั้ย จะตามหาหรือเปล่า จะโกรธพิมมั้ยที่ไม่อยู่ฟังเหตุผลเลย พิมได้แต่คิดในใจ

แม่ : " อาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วเดี๋ยวแม่พาไปทำผมที่ร้านเพื่อนแม่ เสร็จแล้วบอกจะได้ไปกัน "

พิม : " จร้า "

พอถึงร้านทำผมแม่ก็แนะนำให้พิมไหว้เพื่อนแม่พิมก็ยกมือไหว้ พร้อมยิ้มแย้มและทักทาย

พิม : " สวัสดีค่ะ "

เพื่อนแม่ : " สวัสดีค่ะลูก เห้ยเธอลูกสาวเธอสวยมาก สวยเหมือนเธอตอนสาวๆเลยง่ะ "

แม่ : " ใช่มั้ย สวยเหมือนฉันใช่มั้ยบอกแล้วไม่ได้โม้ฮ่าๆ "

เพื่อนแม่ : " ใช่ที่เคยเล่าให้ฟังเปล่าว่าขอน้องมาเลี้ยงขนาดขอมาเลี้ยงยังเหมือนเธอเลย "

แม่ : " อืมใช่ๆ "

พิมรู้สึกไม่ค่อยดีเลยที่แม่มาเล่าอะไรที่ไม่ใช่ความจริงให้คนอื่นฟัง แต่ก็ช่างเถอะ

ถึงพิมจะยิ้มแต่ข้างในใจร้อนรนยิ่งนักอยากกลับบ้านไปเคลียร์กับชลจะแย่แล้วปกติจะห่างแค่เฉพาะตอนไปเรียนแค่นั้น

พี่ทอม : " เห้ยไอ้ชลพักบ้างนะ ตั้งแต่พิมไปมึงยังไม่ได้นอนเลย ถ้าครบ 24 ชั่วโมง เดี๋ยวกูพาไปแจ้งความ สู้ๆเพื่อนอย่ากังวลไป "

พี่ชล : " กูจะหลับลงได้ไงถ้าหาพิมไม่เจอ ไม่รู้พิมจะไปอยู่ที่ไหน ทำอะไรปานนี้จะได้กินข้าวหรือยังแล้วไปนอนที่ไหน คิดแล้วเครียดว่ะ ป้าพิมเขาก็ติดต่อพ่อพิมไปแล้วแต่พ่อบอกพิมไม่ไปหาเขาหรอก เพราะพิมยังไม่เคยไปเลยคงไปไม่ถูก "

พี่ทอม : " แล้วพิมจะไปไหนได้อีกว่ะ "

ส้ม : " เราไปแจ้งความก่อนก็ได้พี่ ตำรวจเขาจะได้ตามช่วย "

พี่ทอม : " ไอ้ชลมึงก็แข็งใจกินข้าว ไปอาบน้ำจะได้มีแรงตามหาพิม "

พี่ชล : " อืมม กูจะต้องตามหาพิมให้เจอให้ได้หวังว่าจะไม่มีเรื่องร้ายๆเกิดขึ้นกับพิมนะ ไม่น่าเลยว่ะแม่งแค้นไอ้สองตัวนั้นชิปหาย "

ตอนนี้เธออยู่ไหนนะยัยพิมเธอเข้าใจเราผิดนะ เรากลัวเธอจะคิดมาก เรากลัวเธอจะไม่กลับมาหา เราขอให้เธอปลอดภัยนะ เราเป็นห่วงเธอ อย่าโกรธเราเลยต่อไปถ้าไม่มีเธอไปไหนด้วย วัดเกิดใครหน้าไหนเราก็ไม่ไปทั้งนั้น