ตอนที่ 15 เผลอใจ
1406 Words
ตอนที่ 15 เผลอใจ
"ยัยเตี้ย เธอหลงเราแล้วใช่มั้ยอืมมมเรารู้หรอกเธอไม่ต้องเขิน งั้นแบบนี้ใจเราก็ตรงกันแล้วดิ"
ส้ม :" พิม พิม พิม เป็นไรยิ้มเม่อขนาดนี้มีอะไรคิดถึงใครอยู่แน่ๆเลย "
พิม : "เปล่า !!! ไม่มีไรน่า "
ส้ม : " ยิ้มหน้าบานขนาดนี้ยังจะปากแข็งอีก "
พิม : " ถ้าเราหลงรักพี่ชลเราจะผิดมากมั้ยที่ผิดสัญญากับพี่พงษ์ "
ส้ม : " ธรรมดาแหละคนเราอยู่ด้วยกันทุกวันมันก็ต้องหวั่นไหวเป็นธรรมดา ส่วนพี่พงษ์สักวันเขาก็อาจเจอคนที่ใช่ ไม่มีไรน่าห่วงหรอก "
นั่งคุยกับส้มอยู่เพลินๆ อยู่ดี ๆ พี่ทอมเพื่อนพี่ชลก็วิ่งมาหน้าตาตื่น
พี่ทอม : " พิม ๆ ๆ ๆ โอ้ยเหนื่อย "
พิม : " มีอะไรพี่ทอม วิ่งมาหน้าตาตื่น คงไม่ใช่พี่ชลไปหาเรื่องใครหรอกนะ "
ส้ม : " ใจเย็นพี่เดี๋ยวแหบแดก อ่ะหยอก ๆ "
พี่ทอม : " แย่แล้วตอนนี้ไอ้ชลกับไอ้พงษ์ต่อยกันนัวเลย "
พิม : " ห๊ะ !!!! แล้วทำไมถึงได้ไปมีเรื่องกันง่ะ "
พี่ทอม : " โอ้ย ไปห้ามมันก่อนอย่าพึ่งถาม เร็ว ๆ ปานนี้มันเอามีดแทงกันตายแล้วมั่ง "
พิม : " ป่ะ ส้ม ด่วนเลย "
ส้ม : " อืมม ไป ๆ ๆ "
ทั้งสามพากันรีบวิ่งไปยังจุดเกิดเหตุ ซึ่งอยู่หลังโรงเรียน ไปถึงสองคนนั้นกำลังซัดกันเลือดตกยางออก
พิม : " พี่ชล ๆ หยุดเดี๋ยวนี้นะ แยก ๆ ทำไมถึงได้ทะเลาะกัน โอ้ยไม่เอาพอแล้วหยุด พิมบอกให้ หยุดกลับบ้าน อ้าวพี่ทอม ส้ม มาช่วยแยกดิ พี่พงษ์พอเถอะพี่ พิมขอ ทะเลาะกันเรื่องไรเนี่ย "
พี่ชล : " เธอยังจะมีหน้าถามอีกทะเลาะกันเรื่องไร เธอรู้อยู่แก่ใจ ที่มาห้ามเพราะเธอเป็นห่วงไอ้พงษ์ใช่มั้ย ให้เราตายเลยมั้ยเธอจะได้เป็นห่วงเราบ้าง"
พิม : " พิมแค่ไม่อยากให้พวกพี่ต้องมาเจ็บตัวกัน "
พี่พงษ์ : " กูรักพิม รักมาก่อนมึงอีก "
พี่ชล : " ไม่ต้องพูด มึงขิงกูเหรอหรือจะเอาอีกมา ทุกคนไม่ต้องห้าม ปล่อยมันมากูจะเตะยอดหน้ามึงให้ "
พิม : " ไม่นะ ไม่เอา อย่าทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่ได้มั้ย "
ส้ม : " จริงด้วยพี่พอเถอะแยกนะ สงสารพิม พี่ชลกลับบ้านกลับพิมนะพี่ พี่ไม่ต้องมามีเรื่องกับใครหรอกเพราะยังไงพิมก็ต้องอยู่กับพี่อยู่ดี "
พี่พงษ์ : พิม พี่เจ็บแขน พิมดูให้พี่ได้มั้ย "
ส้ม : " พี่พงษ์เดี๋ยวหนูไปส่งพี่ที่อนามัยเอง นะพี่ ป่ะพี่ทอม แยกย้ายกัน ไปเถอะพี่พงษ์ พี่น่าจะอาการหนักกว่าเขา "
พิมกำลังจะเดินมาแต่โดนชลฉุดแขนไว้ เลยฝากให้ส้มกับทอมไปดูแล
พี่พงษ์ : " อย่าให้กูรู้ว่ามึงด่าหรือทำไรพิม ไม่งั้นมึงโดนแน่ "
พี่ชล : " มึงใสหัวไปเลย นี่ใครนี่เมียกู "
พงษ์ได้ยินคำนี้ถึงกับจุกในอก เดินขึ้นรถอย่างผิดหวังพร้อมน้ำตาที่ไหลซึมลงแก้ม
พี่ชล :" เธอดูมันพูด มันหยามเรามันกวนตีนเราเธอยังรักมันอยู่ มันถึงกล้าพูดแบบนี้กับเรา เธอห่วงมันเราเสียใจ เราเจ็บใจ เราน้อยใจเธอ "
ให้ตายนี่ร้องให้อีกคน
อะไรจะขนาดนั้นสวยสร้างเรื่องจริง ๆ วันนี้ให้จำไว้ว่ามีผู้ชายร้องไห้ถึงสองคนเลยนะยัยพิม
พิม : " พี่ชล ไม่ร้องนะต่อไปพี่ไม่ต้องน้อยใจพิมแล้วรู้มั้ยพิมขอโทษ "
พี่ชล : " ไม่ เราน้อยใจเธอ เราน้อยใจเธอ เราน้อยใจเธอ เราน้อยใจเธอ " เอากำปั้นทุบหน้าอก
พิม : " พิมรักพี่ ได้ยินมั้ย "
พี่ชล : " ห๊ะ ว่าไงนะ เราขออีกรอบ เธอมันไม่ชัดเจนพูดอีกทีอะไร "
พิม : " ป่ะ คนเก่งเดี๋ยวพาไปทำแผลดูดิปากแตกเลือดไหลเต็มเลย เจ็บมั้ย "
พี่ชล : " ไม่เจ็บ แต่เราอยากฟังที่เธอพูดเมื่อกี้ เราอยากให้เธอพูดชัดๆ เราอยากได้ยินอีกครั้ง"
พิม : " โอ้ยยยก็ได้ พี่ฟังนะ ฟังให้ดีๆ ตั้งใจฟัง พิม รัก พี่ พิมรักพี่ พิมขอโทษพิมไม่เคยรู้ว่าพี่จะน้อยใจพิมขนาดนี้ พิมไม่รู้ว่าพิมเริ่มรักพี่ตั้งแต่ตอนไหนแต่ที่รู้ๆ เวลาที่ไม่มีพี่ มันเหงา ทั้งๆที่เราก็อยู่ด้วยกันทุกวัน แล้วพิมก็ไม่รู้ด้วยว่าพี่รักพิมมั้ย พิมคิดแค่ว่าพี่ชอบแกล้งเฉยๆ พิมพึงรู้ใจตัวเอง "
พี่ชล : " เราก็รักเธอ ถึงให้ยายรีบขอเธอไง ที่เราแกล้ง เราแค่อยากให้เธอสนใจเราแค่คนเดียว "
พิม : " งั้นกลับบ้านกันนะ เดี๋ยวพิมทำแผลให้ "
พี่ชล : " ก็ได้ครับ โอ้ยตรงนี้เจ็บจังเลยเป่าให้หน่อยได้มั้ยนะๆ ที่รักเป่าให้เราหน่อยนะ "
พิม : " อ่ะ มาๆก้มลงเดี๋ยวเป่าให้ "
ชลก้มลงตามที่พิมบอก พิมเป่าหน้าผากให้แล้วเลื่อนมาจุมพิตที่ปากของชายที่เธอรัก
พี่ชล : " โอ้ยเธอ เธอชอบโปรยเสน่ห์ใส่เราง่ะแค่นี้เราก็หลงรักเธอทุกห้านาทีอยู่แล้ว "
พิม : " ก็นี่ไงไอ้คำพูดเวอร์ๆของพี่นี่แหละทำให้หลงรัก "
วันต่อมาที่โรงเรียน พิมไม่อยากจะเชื่อเลยการทำร้ายกันในวันนั้นจะทำให้พงษ์เจ็บหนัก พงษ์แขนหักต้องได้ใส่เฝือกที่แขน
พิม : " พี่พงษ์เจ็บมากมั้ย พิมขอโทษที่เป็นต้นเหตุของเรื่องนี้ พิมไม่คิดว่าพี่จะเจ็บขนาดนี้ "
พี่พงษ์ : " พี่ไม่เคยคิดที่จะโทษพิม พิมก็รู้ :
พิม : " งั้นพิมไปเรียนก่อนนะพี่ หายไวๆ "
พี่พงษ์ : " อืมม เอ่อพิมพี่ยังรอพิมอยู่นะ "
พิม : " พี่พงษ์มาถึงขนาดนี้แล้วพี่อย่ารอพิมเลยพิมไม่อยากทำให้พี่ต้องเสียใจไปมากกว่านี้ พี่อย่ารอพิมเลยนะ "
พี่พงษ์ : " อย่าบอกนะพิมรักมันแล้ว "
พิมมองหน้าพงษ์ด้วยแววตารู้สึกผิด
พิม : " พิมรักเขาแล้ว พิมอยู่กับเขาก็นานพอสมควรแล้ว เรื่องของเรามันคงเป็นไปไม่ได้แล้วพี่ พิมขอโทษที่ให้พี่มาสัญญา แต่พิมกับเป็นคนผิดคำสัญญาเอง "
พิมเดินเลี่ยงหนีพงษ์เมื่อเจอส้มเดินมา พิมไม่คิดว่าตัวเองจะทำให้พงษ์เสียใจได้ขนาดนี้
พงษ์คิดในใจว่าสักวันต้องทำให้สองคนนี้มีปัญหากันให้ได้ เพื่อที่ตัวเองจะได้สมรักกับพิม ต้องทำให้ชลดูแย่และแย่ที่สุดในสายตาของพิม พิมต้องมารักพี่นะ
พี่ชล : " เธอเราไม่อยากไปเรียนแล้วง่ะ เราอยากมาอยู่เฉยๆ เฝ้าเธอทุกวัน ๆ ได้มั้ย "
พิม : " พี่ชล นี่พี่คิดได้ไงเนี่ย พี่จะไม่ไปเรียนเพื่อจะมาเฝ้าพิมเนี่ยนะ ไม่ได้นะพี่มันมีประโยชน์กับพี่มากนะ เวลาจบมาจะได้หางานทำง่ายๆ จะได้เลี้ยงเมียได้ "
พี่ชล : " ก็ไม่อยากให้เธอคลาดสายตาเราไง ถึงเราจะไว้ใจเธอแต่เราไม่ไว้ใจไอ้พงษ์ "
พิม : " พิมบอกเขาชัดเจนแล้วไง ว่าพิมรักพี่ พี่ชลไม่ต้องกังวลใจหรอกนะ วันนี้ไม่มีเรียนพี่จะพาพิมไปไหน พิมไปหมด "
พี่ชล : เดี๋ยวชวนส้มกับไอ้ทอมไปหาไรกินกันเปล่า "
พิม : " อืม ตามนั้นตามใจพี่แล้วกัน "
ชวนส้มกับทอมเสร็จ ก็ออกจากหมู่บ้านเพื่อไปเที่ยวหาไรกินในตัวอำเภอกัน ว่าแต่ว่าพิมพึงจะรู้ว่าส้มกับทอมมันคบกัน มันไปจีบกันตอนไหนว่ะ
ส้มแกทำให้เพื่อนสนิทอย่างพิมตกข่าว
พี่ทอม : " แวะกินก๋วยเตี๋ยวกันก่อนไม่ว่ะไอ้ชลหิวแล้วว่ะ "
พี่ชล : " ก็ได้นะ ว่าไงยัยเตี้ย กินเตี๋ยวมั้ย"
พิม : " เตี้ยตรงไหน กินก็กินจร้า หิวแล้วเนาะส้มกิน เตี๋ยวกัน "
เดินเข้ามานั่งในร้านแม่ค้าก็เดินมาจดเมนูที่จะสั่ง
แม่ค้า : " เอาอะไรดีจ๊ะ อุ๊ยน้องคนนี้หน้าตาสวยจังสวยมากเลย "
พี่ชล : " ขอบคุณครับแฟนผมเอง "
พิม : " ขอบคุณค่ะ "
แม่ค้า : "สมกันเหมือนกิ่งทองใบหยก น่ารักทั้งคู่ ว่าแต่เอาอะไรดีจ๊ะ "
พิม : " หนูเอาบะหมี่หมูน้ำตกค่ะ "
พี่ชล : " เราเอาเหมือนเธอ "
ส้ม : " ส่วนหนูเอาเส้นเล็กหมูน้ำตกค่ะ แล้วก็ของพี่คนนี้เอาเหมือนหนู "
แม่ค้า : "ได้จร้า รอสักครู่นะ"
พี่ทอม : " อะไรเนี่ย อยากกินบะหมี่ง่ะ"
ส้ม : " เถอะน่าพี่ อยากให้มีคนกินเหมือนหนูบ้าง ฮ่าๆนะสมยอมเถอะพี่ "
พี่ทอม : " ตามสบู่จร้าคุณเธอ"
- Writer
