กว่าจะรู้เดียงสา ( Charuda )

ตอนที่ 2 การจากลาของแม่

ตอนที่ 2 การจากลาของแม่

พักหลังๆแม่ชอบไปนอนบ้านเพื่อน

พิมก็นอนอยู่บ้านกับน้อง 2 คน แต่ก็ไม่ค่อยน่ากลัวเพราะบ้านป้าก็อยู่ติดกันกินข้าวบ้านป้าได้

ป้าก็ช่วยดูแลน้องเวลาพิมไปโรงเรียน

พิมกับน้องมีอายุห่างกัน 5 ปี

ในตอนนี้พิมอายุ 8 ขวบ

แต่พิมก็ทำงานบ้านเป็นทุกอย่าง

เพราะอยู่กับแม่อะไรก็ต้องทำให้เป็น

ในเช้าวันจันทร์ที่พิมจะไปโรงเรียน

ป้า: " อ้าวมาเด็กๆมากินข้าวกินปลา

ไปโรงเรียนกัน รีบๆกินข้าวจะได้ไปโรงเรียน

ไอ้พิมแม่เอ็งไปกี่วันแล้ววะเนี่ยป่านนี้ยังไม่กลับเลย

ไม่คิดจะห่วงลูกห่วงเต้าเลย "

พิม : " ไปหลายวันแล้วจ้าป้า "

ป้า :" เออช่างแม่มัน เดี๋ยวมันก็คงกลับมาเองแหละแม่มึง รีบกินข้าวกันจะได้รีบไปโรงเรียน "

กินข้าวกันอิ่มสักพักก็พากันเตรียมตัวไปโรงเรียน

พิมกับทิพย์แล้วก็เด็กๆแถวบ้านต่างก็พากันเดินไปโรงเรียนเพราะโรงเรียนไม่ได้อยู่ไกลเดินไปก็ถึง พิมเป็นเด็กเรียนไม่เก่งนะแต่แค่ขยันไปโรงเรียนทุกวัน

คุณครูที่โรงเรียนก็ต่างเอ็นดูพิมเพราะพิมเป็นเด็กว่าง่าย ใช้ง่าย หน้าตาน่ารักพิมเป็นเด็ก

ตัวเล็กๆตาโตๆจมูกโด่งปากเล็กๆผิวขาวๆ

เวลามีกิจกรรมอะไรที่โรงเรียนส่วนมาก

ครูก็จะเลือกพิมเวลาที่พิมมีงานกิจกรรมที่

โรงเรียน ไม่ว่าจะได้ถือป้ายถือพานหรือ

มีงานเต้นรำที่โรงเรียนแม่จะดีใจมาก

เพราะสามารถเอาไปโอ้อวดพูดคุยกับ

เพื่อนๆได้ว่าลูกตัวเองเก่ง แต่ถ้าเป็นอะไรที่พิมไม่สามารถทำได้แม่ก็จะทุบตี

และพูดจาไม่ดีสารพัด

ครูเกด: " น้องพิมมานี้ลูก ช่วยเอาขนมไทยไปขายช่วยครูหน่อย ให้พวกพี่ๆมัธยมเดี๋ยวครูให้ค่าขนม "

พิม: " จ้าครูในตะกร้านี้ถุงละ5 บาทหมดเลยมั้ยคะ "

ครูเกด : " จร้า "

ครูเกดเป็นอีกคนที่เอ็นดูพิมมาก

จะชอบซื้อขนมมาฝากพิมประจำ

แล้วก็ให้พิมช่วยขายขนมให้

16:00 น เป็นเวลาเลิกเรียนเด็กๆก็เดินกลับบ้านกัน

ถึงบ้านพิมก็อาบน้ำเลี้ยงน้องล้างจงล้างจานช่วยป้า

ป้าของพิมมีฐานะยากจนลุงก็เสียตั้งแต่ทิพย์อายุประมาณ 3-4 ขวบ ป้าก็หากินเลี้ยงลูกคนเดียว

มีพี่สาวของทิพย์ซึ่งเป็นลูกป้าที่ทำงานอยู่กรุงเทพฯนานๆทีจะส่งเงินมาให้ป้า

ปกติป้าก็จะหาผักหรือรับจ้างเล็กๆน้อยๆหาเลี้ยงลูก

ลืมบอกป้าของพิมชอบเล่นไพ่มากๆ ไฮโลอย่างนี้ เวลาเล่นได้ก็จะซื้อของอร่อยๆมาให้พิมกับทิพย์กิน ถึงเป็นแบบนี้ป้าแกก็มีความสุขดีนะไม่ต้องอะไรมากมายเลี้ยงลูกเลี้ยงหลานไปวันๆ

วันนี้แม่กลับมาบ้านหลังจากที่หายไปหลายวัน กลับมาก็เรียกพิมมาทำความสะอาดบ้าน ปัดกวาดเช็ดถู

แม่: " กูไม่อยู่แค่ไม่กี่วันบ้านช่องสกปรก มึงนี่มันน่ามั้ย ใครใช้ให้มึงพาน้องไปนอนบ้านป้ามึง มันจะตายเหรอนอนบ้านตัวเอง หึ "

แม่ไม่พูดป่าวแต่ดึงไม้กวาดบ้านที่พิม

กำลังทำความสะอาดอยู่ เอาด้ามไม้กวาดฟาดเข้าที่หัวพิมอย่างแรง ทำให้พิมหัวแตกเลือดไหล ป้าได้ยินเสียงเอะอะจึงรีบวิ่งมาดู เห็นพิมยืนร้องให้เลือดไหลอาบหัว

ป้า: " อะไรกันๆ ห๊าทำไมไอ้พิมหัวแตก!!!! เกิดอะไรขึ้น พิมเป็นไรลูก "

พิม: " แม่เอาไม้กวาดตีหัวหนู ฮือๆๆๆ "

ป้า:" แม่อีพิม มึงตีรู้ได้ไง ตีอะไรขนาดนี้ ห๊ะมันต้องรุนแรงขนาดนี้กันเลยเหรอ มึงเอาอะไรทำใจทำไมใจร้ายใจดำขนาดนี้ "

แม่: " อ้าวก็แทนที่ มันจะพาน้องนอนอยู่บ้านเสือกไปนอนบ้านพี่ทำไม บ้านตัวเองไม่อยู่ "

ป้า: " อ้าวเด็กนะมึง แม่ไม่อยู่น้องยังเล็กมึงจะให้มันใช้ชีวิตยังไงมึงไปตั้งหลายวัน ผัวไม่อยู่แทนที่จะอยู่เลี้ยงลูกเลี้ยงเต้า อยู่ก็ตีแต่ลูกไม่รู้เป็นห่าอะไรนักหนา "

แม่:" ลูกฉันทำไมฉันจะตีไม่ได้ พี่อย่ามายุ่งเลยเอาเวลาไปเล่นไฮโลเถอะ "

ป้า : " อย่าพูดแบบนี้นะมึง ถึงกูจะติดการพนันแต่กูไม่เคยทิ้งลูกทิ้งเต้าไว้เหมือนมึง ป่ะไอ้พิมป้าพาไปอนามัย อยู่กับแม่มึงตายทิ้งแน่ๆ "

แม่ : " ไปเลยอีลูกเลวไปตายไหนก็ไป "

ป้าพาพิมไปเย็บแผลที่อนามัย ป้ามีความรู้สึกว่า

สงสารพิมมากแต่ก็ไม่รู้จะทำยังไง

สงสารน้องชายตัวเองที่มีเมียแบบนี้

เงินส่งมาให้ก็เอามากินเหล้าเมายา มั่วสุม

ลูกเต้าไม่รู้จักเลี้ยงเที่ยวอย่างเดียว นับวันแม่ก็ยิ่งพาเพื่อนมาบ้านทุกวันกินเหล้าสังสรรค์เฮฮา

พิมเลิกโรงเรียนมาก็ต้องทำงานบ้าน

เลี้ยงน้องไหนจะการบ้านไหนจะไปเข็นน้ำ

เพราะในตอนนั้นไม่มีน้ำประปาใช้

ต้องใช้น้ำห้วยอย่างเดียว ดีนะบ้านอยู่ใกล้ห้วยแต่ยังไงก็หนักอยู่ดีเพราะพิมเป็นเด็กตัวเล็กๆ

เข็นน้ำคันใหญ่มันเป็นอะไรที่หนักเกิน

ตัวสำหรับเด็กวัยแค่นี้

ช่วงนี้แม่ไม่พาเพื่อนมาบ้านแต่แม่ก็ไม่เคยอยู่บ้านเลย แม่เริ่มจะไม่สนใจแล้วเวลาแม่ไม่อยู่

ต่อให้พิมไปนอนบ้านป้าแม่ก็ไม่สนใจ

ในช่วงที่แม่ไม่อยู่เป็นช่วงที่พิมไม่ต้องเจ็บตัว

ไม่ต้องกลัวและระแวงว่าแม่จะมาตีตอนไหน

จะทำอะไรผิดใจแม่หรือเปล่า

แต่ถึงแม่จะไม่ค่อยอยู่ช่วงนี้ร่างกายก็ยังบอบช้ำอยู่ดี หูยังอื้อหัวยังช้ำระบมตามตัวยังมีรอยเขียว

ช่วงที่แม่ไม่อยู่ ได้อยู่กับป้าก็อิสระดีนะเพราะยังไงก็ยังมีเพื่อนมาเล่นด้วย ถ้าแม่อยู่เพื่อนๆ

ก็ไม่กล้ามาเล่นด้วยเพราะกลัวแม่พิมจะตีพิม

ทิพย์ : " พิมป่ะไปเล่นน้ำห้วยกัน เอาน้องไว้ที่แม่กู "

พิม : " อืม ไปดิไปกี่คนมีใครไปมั่ง"

ทิพย์ : " มีไอ้จ่อย,ไอ้ส้ม,ไอ้หนิง,ไอ้เก๋ ไปหลายๆคนจะได้เล่นน้ำให้สนุก "

ตอนนี้พิมรู้สึกว่าพิมมีความสุขมากที่ได้เล่นกับเพื่อน

พิมอยากให้มันเป็นแบบนี้ทุกวัน วันที่มีความสุข พิมหวังเพียงว่าสักวันแม่จะรักพิมให้มากๆ เหมือนอย่างที่พิมก็รักแม่มากๆเช่นกัน

อยู่มาวันหนึ่งมีรถเก๋งhonda jazz

ขับมาจอดแถวหน้าบ้านปากซอยบ้าน

ไม่ใช่ใครที่ไหนคือแม่ของพิมเอง

แม่กลับมาพร้อมใครก็ไม่รู้เป็นผู้ชายน่า

จะอายุน้อยกว่าแม่ พอเดินมาถึงบ้านแม่ก็บอกให้พิมไหว้ผู้ชายคนนั้น

แม่ : " พิมไหว้น้าเอกเร็ว เดี๋ยวแม่จะไปทำงานโรงงานกับน้าเอกนะ "

พิม : " สวัสดีดีจร้า "

น้าเอก : " หวัดดีลูก ไหนมาๆ มาเอาตังพาน้องไปซื้อขนมกินกันเร็ว "

น้าเอกยื่นเงินให้พิมพาน้องไปซื้อขนม พิมยกมือไหว้

พิม : " ขอบคุณค่ะ "

พิมพาน้องไปซื้อขนมแล้วมานั่งกินที่บ้าน

พิมเห็นแม่เก็บเสื้อผ้าเตรียมใส่กระเป๋า

แต่แม่บอกกับ พิมไว้แล้วว่าแม่จะไปทำงานกับน้าเอก พอแม่เก็บของเสร็จ แม่ก็บอกกับพิมว่า

แม่ : " ไอ้พิมเลี้ยงน้องด้วย แม่ไปทำงานเดี๋ยวมา ดูแลของแม่ให้ดีๆละ อย่าให้ใครมาเอาของที่บ้านไปไม่งั้นมึงโดนแน่ เข้าใจมั้ย "

พิม : " แล้วแม่จะกลับมาวันไหน แม่ไม่อยู่น้องชอบร้องตอนกลางคืนน้องอยากน้องกับแม่ "

แม่ : " มึงอย่ามาพูดมากเลยว่ะ อะไรที่สั่งก็ทำๆไป หัดมีสมองซะบ้าง "

แม่กับน้าเอกหิ้วกระเป๋าเตรียมตัวไปที่รถ

แม่ : " ป่ะเอกไปกันเดี๋ยวค่ำทางออกบ้านมืด "

น้าเอก : " ครับพี่ "

แม่กับน้าเอกขนของขึ้นรถเสร็จก็เตรียมตัวสตาร์ทรถจะออกกัน พิมเดินอุ้มกระเตงน้องมาส่งแม่

สักพักรถก็ขับเคลื่อนออกจากหมู่บ้าน

น้องสาวของพิมร้องตามแม่แทบจะขาดใจตาย

พิมอุ้ม น้องแทบไม่ไหวน้องดิ้นจนหลุดมื้อ

เด็กน้อยที่น่าสงสารได้วิ่งตามรถคันนั้นโดยมีพี่สาว

อย่างพิมค่อยวิ่งตามจับน้อง เด็กน้อยร้องตามแม่ชักดิ้นชักงออยู่ข้างถนน แต่แม่ของพวกเธอไม่ได้หันหลังกลับมาดูลูกเลยด้วยซ้ำ

พิม : " โอ๋ๆๆไม่ร้องนะน้องแพรคนเก่ง เดี๋ยวพี่พาไปกินขนม "

พิมปลอบน้องทั้งน้ำตา เด็กหญิงอุ้มน้องกลับมาบ้าน แล้วเล่าให้ป้าฟัง ป้าก็ไม่รู้จะทำไงก็คงต้องช่วยดูแลหลานต่อไปจนกว่าพ่อเด็กๆจะกลับ สงสารก็แต่น้องชายตัวเอง กลับมาคงเหลือแต่ลูกๆ เมียหนีตามผู้ชายไปแล้ว