ตอนที่ 10 สารภาพ
1446 Words
ตอนที่ 10 สารภาพ
พิมโมโหมากที่โดนเพื่อนนินทา อยากรู้อะไรทำไมไม่มาถามกัน รู้แหละคนเรามันก็ต้องมีคนรักคนเกลียด แต่ก็ทำใจไม่ได้
ที่ต้องมายืนฟังคนนินทาตัวเอง
พิม : " อยากรู้อะไรให้มาถามเรา จะได้ไม่ต้องมายืนนินทาคนอื่นแบบนี้ "
พิมถือไม้กวาดชี้หน้าพวกขี้นินทาทั้งหลาย หนึ่งในนั้นพูดขึ้นมาว่า
เพื่อน : " ถ้าไม่ได้เป็นแบบที่พูดจะร้อนตัวทำมั้ย แต่เอาจริงๆพิมมันก็น่าหมั่นไส้อยู่นะพวกมึงฮ่าๆ "
เพื่อน : " ชอบทำตัวซื่อๆไม่ทันเพื่อนไม่ทันโลกจะบอกให้ ไม่มีใครเขาชอบเธอหรอก อย่าคิดว่าครูเกดรักจะดีเด่นไปกว่าคนอื่นเขาเห็นไม่มีพ่อมีแม่หรอกย่ะ "
พิมได้ยินแค่นั้นก็หมดความอดทน
คราวนี้ก็เกิดการลงไม้ลงมือกันขึ้น พิมจะไม่ยอมๆๆ แต่พิมเธอตัวคนเดียวนะพวกนั้นตั้งสามสี่คน
ไม่ใช่ปัญหาเพราะพิมจะไม่ยอมๆๆๆๆ ในขณะที่สาวๆกำลังนัวเนียกันอยู่ไม่ใช่รักกันนะ กำลังตบและจงตา
กระชากหัวกันอย่างถึงพริกถึงขิง เพื่อนๆในห้องที่เหลือก็พากันมาแยก ร้องตะโกนให้ครูมาช่วย
สักพักครูรีบวิ่งมา สาวๆถึงแยกออกจากกันในสภาพยับเยิน ครูโมโหเรียนขึ้นห้องผู้ปกครอง ขนาดแค่มาทำความสะอาดห้องนะเนี่ย
ณ ห้องฝ่ายปกครอง
ครู : " เกิดอะไรขึ้นเดี๋ยวสอบปากคำเป็นรายบุคคล สอบถามรายละเอียดเสร็จครูจะส่งหนังสือไปแจ้งผู้ปกครองของพวกเธอ "
ทุกคนโดนตักเตือนกันยกใหญ่ก่อนครูจะปล่อยกลับบ้าน พิมรีบไปหาส้มเล่าทุกอย่างให้ส้มฟัง
ส้มเข้าใจพิมทุกอย่างกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น ไม่เพียงแค่เพื่อนร่วมห้องที่นินทาพิม ไหนจะมีทั้งพวกรุ่นพี่ที่ไม่ชอบพิมก็มีอยู่เยอะ แต่คนที่รักที่เอ็นดูก็มีเยอะเช่นเดียวกัน
ครูเกดเดินไปหาพิมที่กำลังนั่งอยู่กับส้ม พิมพอเห็นครูเดินมาหาก็วิ่งเข้าไปกอดครูร้องไห้โฮ
ครูเกด : " ไม่เป็นไรคนเรามันก็ต้องมีเรื่องผิดพลาดกันมั่ง อย่าเก็บไปคิดเยอะ "
พิม : " พิมไม่ได้ตั้งใจให้เกิดเรื่องแบบนี้ แต่พิมทนไม่ไหวที่ใครๆก็เอาพิมไปว่า "
ครูเกด : " ไม่เป็นไรนร้าเดี๋ยวมันก็ผ่านไปด้วยดีอย่างน้อยพิมยังมีครูกับส้มที่อยู่ข้างพิมเป็นกำลังใจให้พิมเสมอนะ ไม่ร้องคนดีของครู "
ครูเกดกอดปลอบพิม พิมรู้สึกอบอุ่นใจอย่างน้อยก็มีครูเกดกับส้มที่ดีกับพิมมากๆและมากๆ ขอให้อะไรร้ายๆผ่านพ้นไปด้วยดี
เปิดเทอม
พิม : " ว้าว !!! ส้มใส่ชุดมัธยมสวยจังเลย "
ส้ม : " จริงดิ !! ฮ่าๆพิมก็ว่าไป "
พิม : " จริงค่ะ "
สองสาวต่างแยกย้ายหัองใครห้องมัน ช่วงพักกลางวันถึงไปเจอกันที่โรงอาหาร
พิมรอส้มมาพักหนึ่งแต่ส้มก็ยังไม่มา เลยกะจะหาไรกินรอสักหน่อย แต่อยู่ดีๆ
พี่พงษ์ : " นี่ !! พี่ซื้อของกินมาให้ "
พิม :" โธ่ !! พี่ตกใจหมดเลย มาตั้งแต่ตอนไหน "
พี่พงษ์ : " เห็นชะเง้อรอใครอยู่ ตั้งนานพี่เลยซื้อของมาให้กิน ขอบคุณพี่ยัง "
พิมยิ้มให้ใจเต้นระรัว
พิม : " จร้า ขอบคุณ "
พี่พงษ์ : " นั่นไง!!! ส้มมาแล้ว เป็นไงบ้างขึ้นมัธยมศึกษามันดีมั้ย "
พิม : " ก็ดีนะพี่ "
ส้ม : " อ้าว!!! พิมอยู่กะพี่พงษ์นี่เอง กินไรยัง "
พิม : " ยังรอเธอไง "
พี่พงษ์ : " เออ!!! พิมเลือกชุมนุมยัง พิมชอบดนตรีมั้ย เขาชุมนุมดนตรีเปล่า "
พิม : " ได้ พิมจะเข้า ส้มเข้าเปล่าไปเป็นเพื่อนกัน "
ส้ม : " ได้ๆเดี๋ยวเราไปเป็นผู้ปกครองเธอเอง อิๆ "
ทั้งสามคุยกันอย่างสนุกถูกคอ สักพักเพื่อนที่อยู่ห้องเดียวกันกับพงษ์ก็เดินกันมาสี่ห้าคน
มาชวนพงษ์ไปนั่งด้วยหนึ่งในนั้นเหมือนจะมีพี่ผู้หญิงที่ส้มเคยเล่าให้ฟังว่าชอบพงษ์ อยู่ด้วย
เพื่อนพงษ์ : " เห้ย !!! ป่ะไอ้พงษ์ ไปนู่นกันเดี๋ยวกูมีไรจะบอกมึง "
พงษ์ทำท่าอึดอัดใจแต่ก็ลุกไปกับกลุ่มเพื่อน
พี่พงษ์ : " พิม, ส้ม พี่ไปก่อนนะ "
พิม : " อื้มมม "
พอพงษ์เดินไป ส้มก็เล่าให้พิมฟังว่า
ส้ม : " พิมรู้ป่าววันที่ไปแข่งกีฬา ที่พี่มอสไปต่อยกันกะคนบ้านนั้น มีคนเอาไปฟ้องครูว่าเป็น
เพราะพิม แต่พี่พงษ์เขาอธิบายให้ครูฟังทุกอย่างว่าเรื่องไม่ได้เกิดเพราะพิมเลย มันเป็นความผิดของ
พี่มอสล้วนๆ "
พิม : " แล้วส้มรู้ได้ไง "
ส้ม : " เอ้า !! ก็ได้ยินเขาพูดมาอีกทีไง"
พิม : " ไม่ค่อยจะ "
ส้ม: " จะเสียกใช่มั้ยฮ่าๆ รู้ทัน "
พิม : " ฮ่าๆไอ้บ้า !! "
พิมกับส้มตกลงกันแล้วจะเข้าชุมนุมดนตรี ตามที่พงษ์ได้ชวนเอาไว้
วันต่อมาพิมมานั่งเล่นที่ศาลาข้างห้วยกับส้ม ในแต่ละวันมันช่างผ่านพ้นไปไวเหลือเกิน
พิม : " ส้ม!!! ถ้าเราไปบอกชอบพี่พงษ์ ส้มว่าไง "
ส้ม : "เราว่าพี่พงษ์เขาก็ชอบพิม ดูจากดาวอังคารยังดูออกเลย บอกเขาก็ดีเดี๋ยวเขาก็ไปเรียนต่อที่อื่นไม่มีโอกาสได้บอกนะ "
พิม : " วันนี้พี่พงษ์ซ้อมกีต้าร์ อยู่ที่ห้องดนตรีในโรงเรียน เดี๋ยวเราซื้อขนมไปให้เขา "
ส้ม : อืม!! ไปดิเราไปเป็นเพื่อน "
พิมซื้อขนมกับน้ำไปให้พงษ์หวังจะบอกความรู้สึกต่อรุ่นพี่ พิมเขียนการ์ดบอกความในใจกะว่ายืนขนมให้พงษ์ก็ยืนการ์ดให้ด้วย
ถึงหน้าห้องดนตรี
พิม : " พี่พงษ์!!! เอาของมาให้ "
พงษ์ก็เดินออกมาหน้าห้อง
พี่พงษ์ : " อ้าว!!! น้องพิมวันนี้หยุดไม่ใช่เหรอ "
พิม : " อืม !!!! แต่เอาขนมมาให้พี่นะเพื่อหิวตอนซ้อม " ยื่นขนม
พี่พงษ์ : " ขอบคุณครับ "
พงษ์รับขนมไปพร้อมขอบคุณ
พิม : " พี่พงษ์!!! อ่านการ์ดในถุงขนมหนอยดิ "
พี่พงษ์ : " มีด้วยเหรอเดี๋ยวพี่อ่านเลย "
พงษ์หยิบการ์ดขึ้นมาอ่านแล้วก็มองหน้าพิม
พิม : " พี่พงษ์ว่าไง "
พี่พงษ์ : " อืม "
พงษ์ทำสีหน้าเฉยๆนิ่งๆ ทำให้พิมมองไม่ออกเลยหรือว่าพิมทำไรผิด เขาอาจจะเอ็นหนูพิมแค่น้องสาวก็ได้ หรือเขาคิดว่าพิมยังเด็ก คงพูดไปเรื่อย
พงษ์หันหลังกลับจะเข้าไปห้องดนตรี พิมเลยตัดสินใจพูดมันออกมาดีกว่า มันดูจริงใจ
พิม : " พิมชอบพี่ !!!!! พิมชอบพี่ พี่เป็นคนบอกพิมเองว่า ชอบก็บอกว่าชอบ "
พี่พงษ์ : " พิมเดี๋ยวพี่ต้องรีบซ้อมกีต้าร์ต่อนะ "
พิมน้ำตาคลอเบ้าตาก็พูดไปแล้ว เอาคำพูดพวกนั้นกลับมาไม่ได้แล้ว
พิม : " พิมขอโทษนะพี่ที่ทำให้เสียความรู้สึกคิดซะว่าไม่เคยได้ยินคำพูดแย่ๆแบบนี้แล้วกัน "
พิมเดินลงมาจากหน้าห้องดนตรีที่ชั้นสาม เพื่อลงมาหาส้มที่รออยู่ข้างล่างเพราะส้มไม่ได้ขึ้นไปด้วย
ส้ม : " อ้าว !!! พิมว่าไงบ้าง ? "
พิม : " ป่ะกลับก่อนเดี๋ยวเล่าให้ฟัง "
ส้ม : " อืม !!! "
พอถึงบ้านพิมก็ขึ้นบ้านเข้าห้องนอนแล้วนั่งซึม ส้มก็ขึ้นตามกันมา พิมก็เล่าให้ส้มฟัง
ส้ม : " ไม่หรอกมั่ง พิมก็คิดมากไป "
พิม : " แต่พี่พงษ์เขาทำหน้านิ่งมากเลยนะ ตอนแรกคิดว่าเขาจะดีใจเสียอีก "
ส้ม : " เขาอาจจะยุ่งเรื่องซ้อมดนตรีไปแข่งง่ะ ไม่ต้องคิดมากหรอกเธอ ตามที่เราสัมผัสได้นะ เราว่าพี่พงษ์ชอบเธออันนี้เรื่องจริงเลย "
พิมนั่งหน้าตาซึม คิดอยู่ในใจไม่น่าไปสารภาพ ไม่น่าไปพูดอะไรกับพงษ์เลย
ส้ม : " พิมค่ำแล้วเดี๋ยวเรากลับบ้านนะ เดี๋ยวเจอกันพรุ่งนี้ไปเรียนเรามาหา "
พิม : " อืมม!!! "
ส้มกลับบ้านแล้วพิมก็ยังนอนเมอในห้องนอนอยู่คนเดียว สักพักป้าก็เรียกพิม
ป้า : " พิมๆๆ ลงมากินข้าว "
พิมได้ยินก็รีบลงมา ป้าหากับข้าวกับปลามาให้กินวันนี้กินข้าวพร้อมกัน ปกติป้าทำกับข้าวทิ้งไว้ใครหิวก็ค่อยมาหากิน
ในขณะที่กินข้าวอยู่ป้าก็เล่าให้ฟังว่า พี่โบว์จะเอาลูกมาให้ป้าเลี้ยงสองคนเพราะเลิกกับผัว ไม่มีจะกิน พี่โบว์เป็นลูกสาวคนโตของป้า ที่ไปทำงานอยู่ที่กรุงเทพฯ อยู่ดีๆป้าก็พูดขึ้นมาอีกว่า
ป้า : " เนี่ยยายจุ๋มเขาเอ็นดูพิมเห็นไม่มีพ่อไม่มีแม่เขาถามป้าอยู่ว่าถ้าให้หมั้นกับหลานชายเขาเอามั้ย "
พิม : " ฮ่ะ !!!! "
มาแล้วจร้ามาช้าแต่มานะทุกคนฝากติดตามผลงานหน่อยนะคะ อ่านจะยังไม่ดีพอแต่ขอไปต่อจนพอดีฮ่าๆยังไงก็ขอขอบคุณมากๆนะคะ
- Writer
