ตอนที่ 11 บางสิ่งบางอย่างที่ไม่อยากให้เป็น
1427 Words
ตอนที่ 11
บางสิ่งบางอย่างที่ไม่อยากให้เป็น
พิม : " ส้ม !!! วันนี้มีเรียนชุมนุมดนตรีเราไม่อยากเข้าเลยง่ะ ไม่อยากเห็นหน้าพี่พงษ์ "
ส้ม : " ทำไม!!! ไปดิจะได้รู้ว่าเขาคิดยังไง "
พิม : " เราทำหน้าไม่ถูก อายเขาไม่รู้เขาจะคิดกับเรายังไง "
ส้ม : " ก็ทำเฉยๆ เรียนปกติแหละเธอ "
บ่ายสามโมงเป็นช่วงเรียนชุมนุม
ส้มกับพิมก็เตรียมตัวเข้าห้อง อุปกรณ์ดนตรีบางอย่าง บางทีครูก็สอนหรือไม่ก็ให้พวกรุ่นพี่สอน ครูดนตรียังหนุ่มอยู่เลยอายุยังไม่เยอะ
พิมเข้ามาในห้องก็ปกติเจอครูเจอพวกรุ่นพี่แหละเจอพวกเพื่อนๆแต่ละห้องที่มาเข้าชุมนุมนี้กัน
วันนี้มีเรียนสีซอให้คนฟังฮ่าๆ
พิมไม่กล้าที่จะหันไปมองพงษ์ แต่สักพักพงษ์ก็ถือซอสามสายมาให้ เหมือนจะมาสอนพิม เพราะครูก็กำลังสอนคนอื่นด้วย
พี่พงษ์ : " นี่ซอสามสายเดี๋ยวพี่จะบอกคราวๆเรื่องโน๊ต พิมลองฝึกเล่นดู " พงษ์ก็พูดปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ดีเหมือนกันจะได้ไม่ซีเรียส
ครูดนตรี : " ได้มั้ยพงษ์ เดี๋ยวครูสอนพิมเอง "
ครูดนตรีกล่าว
ครูดนตรี : " พิมเครื่องดนตรีพิมชอบอันไหนมากสุด ที่ พิมอยากจะเล่นเป็นมากๆ "
พิม : " พิมชอบกีต้าร์คะครู อยากดีดกีตาร์เป็น "
ครูดนตรี : " เอาป่าวครูหัดให้ เสาร์อาทิตย์มาดิสอนฟรีไม่มีค่าใช้จ่าย " ครูยิ้ม
พงษ์ยืนมองครูยังหนุ่มคุยกับพิม ธรรมดาแหละใครก็อยากคุยกับพิม เพราะพิมดูเป็นเด็ก น่ารักน่าเอ็นดู นิสัยดี ใครก็อยากเข้าหา
ช่วงนี้ครูเกดไม่ได้ทำขนมขายเพราะครูไม่ค่อยสบาย พิมก็เป็นห่วงครูมากแต่ตอนนี้ครูไปอยู่บ้านแฟนในตัวเมือง ไม่ค่อยมาอยู่บ้านพักครู
เลิกเรียนพิมยังไม่กลับกำลังเดินคุยกับส้มไปเรื่อย อยู่ดีๆก็มีคนโยนลูกบอลมาทางพิมแต่ไม่โดนนะ พอพิมหันไปก็เจอ พี่ชล นี่มันคนที่ป้าเราพูดถึงหรือเปล่านร้า
ให้ตายเถอะถ้าจะให้หมั้นกับคนแบบนี้เนี่ยนะดูหน้าตาดิ หล่อหน้าทะเล้นและเหมือนจะกวนตีนสุดๆไปเลย แล้วก็สูงซิปหาย ยืนใกล้นี่เสาไฟฟ้ากับหลักกิโลเมตรเลย
ใครๆก็บอกว่าเขาชอบยกพวกชกต่อยตีกัน ธรรมดาแหละพวกเด็กเทคนิค อาชีวะ ชายล้วน พวกนี้ประจำเลยที่ได้ยินมา
สักพักไอ้พี่ชลก็พูดขึ้นมา
พี่ชล : ".เก็บบอลให้เราหน่อยดิเธอ "
พิมหันไปหาส้มแล้วก็หันไปข้างหลัง ก็ไม่มีใครนี่หว่ามีแค่ส้มกับพิม
พี่ชล : " เราบอกเธอนั้นแหละ จะหันไปหันมาทำเพื่อ "
พิมกำลังจะก้มเก็บบอลให้แต่เขาก็รีบปรี่มาก้มเก็บ ก่อนพิม พิมเลยลุกขึ้น
พี่ชล : " ช้าเหมือนเต่า เธอไม่เต็มใจก็บอกดิ "
พิมทำท่าไม่ได้สนใจ
พิม : " ป่ะ !!!! ส้มกลับบ้าน "
พี่ชล : " นี่ !!!!เราคุยกับเธออยู่นะยัยเด็กเอ๋อ "
พิมแหงนหน้าไปหาเจ้าของเสียงพร้อมทำท่าขมวดคิ้วแบบไม่พอใจ
เจ้าตัวยังไม่สลดยังทำเป็นยักคิ้วทำหน้าทะเล้น
พี่ชล : " ทำไม!!!ไม่พอใจเหรอยัยเตี้ย "
พิม : “ ใครเตี้ยไม่ทราบ ”
ส้ม : " พี่ๆ เดี๋ยวพวกหนูกับก่อนนะ ไปเถอะ พิมรู้จักกับพี่เขาป่ะเนี่ย "
พิม : " ก็เคยเห็นนะแต่พี่เขาเรียนในตัวเมือง ก็นานๆ เห็นที่ "
พิมกับส้มก็กำลังจะเดินกลับแต่ชลก็เดินดัดหน้าดักหลังพิมอยู่นั่นแหละ เหมือนอยากแกล้งพิมเล่น อยากจีบเขาก็บอกตรงๆเด้อ
ครูดนตรีขับรถผ่านมาเห็นพิมยังไม่กลับ เลยลดกระจกลงทัก
ครูดนตรี : " อ้าว !!!! สาวๆๆยังไม่กลับกันเหรอคับ ติดรถครูไปเปล่าเดี๋ยวจอดหน้าป้ายเข้าหมู่บ้านให้ "
ส้ม : " ไปๆครูป่ะพิมขึ้นรถ เอ่อ!!ไปก่อนนะพี่ " ส้มยิ้มแห้งใส่ชล แล้วคว้ามือพิมขึ้นรถ
ก่อนจะขึ้นรถครู พิมหันมามองหน้าคนทะเล้นที่กำลังยืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง ทำท่าหน้าหมั่นไส้
ส้ม : " ครูจอดตรงนี้ก็ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ "
พิม : " ขอบคุณคะ "
ครูดนตรี : " ไม่เป็นไรครับไว้เจอกันที่โรงเรียนนะสาวๆ "
พิมส้มยกมือไหว้ก่อนลงรถ ที่พากันนั่งมากะครูเพราะจะหนี ไอ้พี่ชลไง ไม่งั้นก็จะโดนแกล้ง
คนไรไม่รู้จักกัน นานๆถึงจะเห็นไม่เคยคุยกันด้วยซ้ำ ยังจะทำเป็นมาคุยมาแกล้งเขา แปลกคน
ส้ม : " พิมพี่คนนี้ประวัติไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ไม่ต้องไปอยู่ใกล้นะ "
พิม : " อืม !!! แต่ป้าเราบอกยายเขาอยากหมั้นเราไว้ให้หลานชายเขาแต่เราไม่รู้ใช่คนนี้ป่าวอีกอย่างพ่อแม่เราไม่มีใครส่งเงินมาแบ่งเบาภาระป้าเราเลย ตอนนี้พี่โบว์ที่อยู่กรุงเทพก็เลิกกับแฟนเอาลูกมาให้ป้าเราเลี้ยงสองคน กว่าพี่เขาจะกลับไปทำงานตั้งตัวได้ป้าเราเอาไหนกิน "
ส้ม : " จริงดิ !!! แล้วยังไงคือเขาจะมาขอหมั้นแบบนี้เหรอ "
พิม : " ไม่รู้ป้าเขาก็พูดแค่นี้ว่ายายเขาสงสารเรา เห็นเป็นเด็กดี พ่อแม่ก็ไม่มีอะไรแบบนี้แหละที่ป้าพูด เดี๋ยวถ้ามีไรเราเล่าให้เธอฟัง "
ส้ม : " อืม !!! พิมสัญญาก่อนได้ปะ ว่าเราจะเป็นเพื่อนที่รักกันแบบนี้ตลอดไป "
พิม : " สัญญา เธอคือคนที่เราไว้ใจที่สุด "
พอแยกย้ายกับส้ม พิมเดินถึงบ้านก็เจอกับพี่โบว์และลูกแกอีกสองคนที่กำลังเล่นกับน้องแพรอยู่
พี่โบว์ : " อ้าว !!! พิมเลิกแล้วเหรอ โห้ โตเป็นสาวแล้วสวยนะเนี่ย "
พิม : " สวัสดีค่ะพี่โบว์ ขอบคุณค่ะ ◉‿◉ "
ป้า : " ไอ้พิมยายจุ๋มเขามาขอหมั้นเองไว้แล้วนะ ป้าก็ตอบตกลงเขาไปแล้วด้วยหมั้นกันไว้ก่อนโตค่อยว่ากัน "
พิม : " ห้ะ !!!!! กับใครง่ะ ไม่เอาหนูไม่ชอบเขา ป้าไม่ถามพิมเลยง่ะ "
ป้า : " เขามาหมั้นทิ้งไว้เฉยๆ กว่าเองจะโต แล้วเขาก็ให้เงินค่าหมั้นมาแล้ว 50,000 ซื้อแหวนให้เองอีกเนี่ย เองก็หมั้นไปก่อนป้าไม่มีเงิน "
พี่โบว์ : " ไม่เป็นไรหรอกพิม หมั้นไว้กว่าจะโตเผื่อเองชอบเขาก็ได้ "
พิม : " โอ้ย !!! พิมยังไม่รู้เลยยายจุ๋มคนไหน "
ยังพูดไม่ทันขาดคำไอ้หนุ่มหน้าทะเล้นก็ขี่มอเตอร์ไซค์เสียงดังมาจอดเกือบหน้าบ้าน
ดับเครื่องเสร็จก็เดินหิ้วถือถุงอะไรไม่รู้อิรุงตุงนังเดินมาพร้อมกับยืนให้พิม
พิมคิดในใจว่า " คงไม่ใช่ ใช่มั้ย อย่านร้าาา "
พี่ชล : " นี่ !!!เอาไปยายเราให้เอามาให้ "
ให้ตายเถอะอะไรเนี่ยทำไหมต้องเจออะไรแบบนี้ ไปสารภาพรักก็อกหัก ยังไม่ทันเท่าไหร่มีก็มีคู่หมั้นแบบไม่ทันตั้งตัวเลย
ป้า : " ไอ้พิมรับสิ เนี่ยแหละคู่หมั้นเอง "
ชลยกมือไหว้ป้ากับพี่โบว์ พิมเลยรับของที่ชลเอามาให้
พิม : " ขอบคุณ พี่กลับได้แล้ว "
พี่ชล : " อะไร !!!!ยัยเตี้ย เราอุตส่าห์เอาของกินมาให้เธอ "
ป้า : " คุยกันไปนะเดี๋ยวป้ากับไอ้โบว์จะไปเดินตลาด อ. บ .ต "
พี่ชล : " ครับป้า "
ป้าพาเด็กๆไปเดินตลาดด้วยปล่อยให้ พิมกับชลได้คุยกัน แต่เหมือนทั้งคู่จะทะเลาะกันมากกว่า
พิม : " พี่ไปได้แล้ว ป้าพิมไม่อยู่ แล้วก็ไม่มีใครอยากคุยกับพี่หรอก "
พี่ชล : " อย่าสำคัญ ตัวผิดเลยเตี้ยเธอคิด เหรอว่าเราจะอยากคุย กับเธอ "
พิม : " ถ้าพี่ไม่ชอบพิม พี่ให้ยายถอนหมั้นพิมดิได้มั้ยพี่ นะๆ "
พี่ชล : " ทำไม !!! อย่าบอกนะว่ามีคนชอบอยู่แล้ว "
พิม : " หึ !!! ไม่ๆๆยังเด็กอยู่ไง แล้วเกี่ยวไรด้วยล่ะ "
ชลเริ่มเดินเข้าใกล้พิมเรื่อยๆ ใกล้จนพิมไม่มีทางถอย ชลย่อเข่าให้หน้าเขาเสมอพิม พร้อมมองด้วยสายตาดุปนทะเล้น
พี่ชล : " งั้นก็ ใส่แหวนเราเดี๋ยวนี้ "
พิม : " คนไม่ชอบกันก็ไม่จำเป็น ต้องหมั้นกันถูกมั้ย "
พี่ชล : " นี่ !! บอกให้ใส่แหวนเรา เธอนี่ปากมากจัง " ใช้นิ้วดีดเข้ากลางหน้าผากพิมเบาๆ
พี่ชล : " ให้รู้ไว้เลยเราไม่มีทางชอบเธอเด็ดขาดยัยพิม "
พี่ชล : " ไม่มีทาง "
- Writer
