ตอนที่ 13 บ้าบอกันไปใหญ่
1586 Words
ตอนที่ 13 บ้าบอกันไปใหญ่
พิม : " ห้ะ!!!! โธ่ป้าพิมไม่เอาไหนบอกหมั้นก่อนไงอยู่ดีๆทำไมจะมาตงค์มาแต่งเลย อีกอย่างพิมยังเด็กอยู่ ยังอยากไปโรงเรียนด้วย "
ป้า : " ก็เขารับปากข้าแล้วว่าจะส่งเองเรียนจนจบ จะเลี้ยงดูแลอย่างดีตอนแรกเขาก็จะหมั้นไว้ก่อนข้าก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงรีบกันจัง "
อะไรกันเนี่ยจะมาอยากได้ให้ไปอยู่บ้านอะไรกันตอนนี้ ไม่ได้อยากจะไปอยู่เลยเกลียดตาชล ทำไมว่ะ ทำไมไม่มีครอบครัวดีๆเหมือนคนอื่นเขาอยากเป็นเหมือนเพื่อนคนอื่นๆ(╥﹏╥) พิมได้แต่คิดในใจกับความอาภัพขอตัวเอง
กลางดึกพิมนอนกระสับกระส่ายคิดมากไม่รู้จะทำยังไงดีกับเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นกับตัวเอง
หนีไปไหนได้เนี่ย ไม่อยากจะใช้ชีวิตอยู่ต่อไปเลยอยากเป็นเหมือนเด็กคนอื่นๆจัง
กำลังคิดสารพัดเรื่องอยู่ในหัวอยู่ๆก็มีเสียง เขวี้ยงหินใส่หน้าต่าง จนพิมสะดุ้งตกใจ
" ปัง !!! "
พิม : " อ๊ะ!!! อะไรใครมาปาอะไรดึกๆ "
แอบส่องดูที่ช่องแถวหน้าต่าง อ้าวนั่นมันพี่พงษ์นิ พิมเลยเปิดหน้าต่างแง้มออกไปถาม
พิม : " พี่พงษ์มาทำไรดึกๆดื่นๆเดี๋ยวป้าพิมก็ตื่นออกมาด่าหรอก "
พี่พงษ์ : " พิมพี่มีเรื่องจะคุยกับพิมลงมาหาพี่ได้มั้ย "
พิม : " อืม!!! รอตรงนั้น "
พิมใส่เสื้อแขนยาวคุมชุดนอนแล้วเดินลงจากบ้านมาหาพงษ์
พี่พงษ์ : " พิมพี่ได้ยินแม่พี่คุยกับคนข้างบ้านว่าไอ้ชลมันจะมาแต่งพิมเลยคืออะไร แต่ส้มเล่าให้พี่ฟังว่าพิมกับมันแค่หมั้นกันเฉยๆ "
พิม : " พิมก็ไม่รู้พี่อยู่ดีๆป้าพิมก็บอกให้แต่งกับเขา แกบอกว่าฝั่งนั้นรับปากจะเลี้ยงพิมเหมือนลูกเหมือนหลานให้อยู่ดีกินดีแล้วก็จะส่งเรียน แต่พิมไม่อยากไปอยู่บ้านเขาเลยพี่ทำไงดี "
พี่พงษ์ : " พิมใจเย็นก่อนนะอย่าพึงคิดอะไรมากเผื่อทุกอย่างอาจมีอะไรเปลี่ยนแปลง "
พิม : " จะให้ใจเย็นได้ไงอีกไม่กี่วันแล้ว พิมใจเย็นไม่ได้หรอก อีกอย่างพิมก็ไม่ชอบพี่ชลด้วย"
พี่พงษ์ : " แล้วพิมติดต่อพ่อแม่พิมยัง เผื่อเขาช่วยได้ "
พิม : " เขาคงไม่ช่วยพิมหรอกพี่ถ้าเขาส่งตังมาช่วยป้าพิมบ้างคงไม่เป็นแบบนี้ พิมยังอยากไปเรียนง่ะ ไม่ได้อยากไปอยู่แบบนั้น อีกอยากพิมรักพี่พงษ์ "
พี่พงษ์ : " พิมฟังพี่นะไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นพี่จะอยู่ข้างพิมเสมอ เพราะพี่ก็รักพิม พี่จะรักและรอพิมคนเดียวพี่สัญญา "
พิม : " พี่พงษ์สัญญาแล้วนะ ห้ามคืนคำ"
พี่พงษ์ : " อืม !!! สาบานเลย "
เกี่ยวก้อยกัน
พอถึงวันงานแต่งฝั่งบ้านเจ้าบ่าวก็จัดงานสมฐานะทางบ้านเขาอยู่ มีหมอรำให้คนดู ไหนจะโต๊ะจีน ล้มวัวเลี้ยงชาวบ้านที่มางานด้วย
ทางนั้นเขามีการ์ดเชิญคนเยอะไม่ใช่แค่ในหมู่บ้านก็มีเชิญญาติกับเพื่อนที่หมู่บ้านอื่นมาร่วมงานด้วย
ตัดมางานบ้านพิมมีเต็นท์วัดแค่สองสามเต็นท์กับข้าวก็มีแค่ป้ากับแม่ส้มแล้วก็พวกป้าๆที่พิมเคยรับจ้างมาช่วยงาน ไม่มีเสียงเพลงใดใดเลยเพราะป้าแกก็ไม่มีตังจัดงาน จัดตามมีตามเกิด
ส่วนเสื้อผ้าหน้าผมของพิมจะเป็นฝั่งเจ้าบ่าวมาจัดการให้หมดเลย พิมใส่ชุดไทยสวยมากกกครูเกดก็มาช่วยงานทุกอย่าง แต่เรื่องบ้างเรื่องครูก็ไม่สามารถช่วยพิมได้เพราะกลัวจะมีปัญหากับป้า
ครูเกด : " ไม่เป็นไรนะพิมมันอาจจะไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้น "
พิม : " จร้าครู "
สักพักขบวนขันหมากก็แห่มา เสียงเจี๊ยวจ๊าวไปหมด โห่ ฮิ่โห่ ฮิ่โห่ ฮิ่โหยยยยยยยย.....ฮิ้วววววววว
ป้ากับครูเกดมารอรับขบวนขันหมาก เจ้าสาวก็อยู่ข้างในบ้าน พอผ่านประตูเงินประตูทองเจ้าบ่าวกับขบวนก็พากันมาร่วมพิธีในบ้าน
ชลพอเห็นพิมในชุดไทยถึงกับตะลึงไม่คิดว่าพิมจะสวยขนาดนี้ปกติ เจอหน้าที่ไม่มีอะไรแต่งแต้มก็สวยมากแล้ว
ทั้งคู่นั่งให้ผู้เฒ่าผู้แก่และญาติๆรวมถึงผู้ที่มากินเลี้ยงในงานผูกข้อไม้ข้อมือให้
พี่ชล : " พอใจเธอหรือยังยัยเตี้ยที่ได้กับเรา "
พิม : " พูดบ้าอะไรของพี่เนี่ยใครอยากได้พี่ "
ป้า : " เด้วป้อนไข่กันนะ ตามด้วยคาบเหรียญใส่พาน "
พลัดกันป้อนไข่เสร็จที่นี่ต้องคาบเหรียญใส่พานโดยการให้เจ้าสาวเป็นคนคาบเหรียญไว้แล้วให้เจ้าบ่าวคาบเหรียญจากปากเจ้าสาวมาใส่พาน
พิมคาบเหรียญไว้ในปากแล้ว จากนั้นชลก็ แซกหน้าเข้าไปใกล้พิม ชลได้สบตากับพิมแบบใกล้มากๆชลรู้สึกได้ถึงความรู้สึกตัวเอง ตอนนี้ใจชลเต้นไม่เป็นจังหวะ ได้แต่คิดในใจหรือเราจะหลงรักยัยเด็กคนนี้เข้าให้แล้ว
ชลใช้ปากประกบปากพิมเพื่อที่จะคาบเหรียญมา ในใจคิดว่าอยากจะอยู่ใกล้ชิดพิมแบบนี้ให้นานที่สุดจนพิมต้องผลักชลออกเล็กน้อย
พิม : " พี่ชล !! พิมหายใจไม่ออก "
ชลก็ยิ้มด้วยมุมปาก หน้าหล่อๆทำท่านี้ช่างมีเสน่ห์นัก
คนแก่ที่ทำพิธี : " เสร็จงานแล้วสองบ่าวสาวเป็นคู่สามีภรรยากันโดยสมบูรณ์ พ่อแม่ญาติผู้ใหญ่รับรู้ ชาวบ้านรับรู้ เพื่อนฝูงรับรู้ ขอให้ทั้งคู่อยู่รักกันไปนานๆนะลูก อายุยังน้อยมีอะไรก็ปรึกษาผู้ใหญ่ หนักนิดเบาหน่อยก็อภัยให้กันนะ เดี๋ยวเจ้าสาวก็อยู่บ้านตัวเองให้ครบสามวันนะหลังจากนั้นก็ค่อยให้เจ้าบ่าวมารับ "
พี่ชล : " ไม่ครับ ให้เจ้าสาวไปอยู่ที่บ้านเลยได้มั้ยครับ "
ยายจุ๋ม : " เอาตามนั้นเนาะยายขอหลานสะใภ้ไปบ้านคืนนี้เลยนะถ้างั้น "
ป้า : " ไปเลยนะพิม "
พิม : " ไม่เอาพิมขออยู่บ้านก่อน ยังไม่ได้เตรียมของเลย จะรีบไปไหนพี่ชล "
ชลมองหน้าพิมแล้วขมวดคิ้วมุ่นใส่
พี่ชล : " ไม่ต้องเตรียมเดี๋ยวเรามาเตรียมให้เองหรือเธออยากได้ของใหม่ไว้ไปซื้อกันพรุ่งนี้ "
คนในงานแซวใหญ่ว่าเจ้าบ่าวใจร้อนจังเลย พิมโมโหในใจ เหมือนใจจะขาดอยากจะออกไปตะโกนให้ลั่นงาน
ส้ม : " พิมไม่ต้องง้อแง้นะเดี๋ยวเราไปหาที่บ้านยังไงเราก็ต้องเจอกันที่โรงเรียนอยู่ดี "
พิมพยักหน้าให้เพื่อนรัก ส่วนด้านฝั่งพงษ์ช่างหน้าสงสารต้องแอบอยู่นอกงานเงียบๆน้ำตาซึม พงษ์งงมากกับเรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวเอง
มันเหมือนไม่ใช่ความจริง มันเกิดอะไรขึ้นต่อไปความรักที่มีให้พิมจะทำยังไง จะตัดใจแต่ในใจก็มีแค่เธอ พงษ์ผู้ที่น่าสงสาร
ขบวนแห่มาส่งเจ้าสาวที่บ้านเจ้าบ่าว ยายจุ๋มจัดห้องอย่างดีเพื่อหลานชายหัวแก้วหัวแหวน ตามใจทุกอย่างที่หลานอยากได้
ทุกคนร่วมส่งคู่บ่าวสาวเข้าห้องหอ แล้วก็กินเลี้ยงกันต่อเพราะยังมีของกินและยังมีวงไฮโลให้เล่นถึงสว่าง
ชลกับพิมอยู่ในห้องสองต่อสอง พิมทำตัวไม่ถูก เลยบอกขอออกไปข้างนอก
พิม : " พี่ชลพิมขอกลับไปบ้านก่อนได้ไหม พิมอยากไปอาบน้ำเปลี่ยนชุด "
พี่ชล : " จะบ้าหรอ เข้าห้องหอใครเขาให้ออกข้างนอกกัน เคยได้ยินมั้ยผีมันชอบพรากพวกที่พึงแต่งกันใหม่ๆ เธออยากตายเหรอ "
พิม : " อะไรของพี่ พี่ก็พูดไปเรื่อย พิมจะตายเพราะอยู่กับพี่นี่แหละ"
พิมเดินมาจะเปิดประตู แต่โดนโอบเอวจากด้านหลัง พิมสะดุ้งตกใจ
พิม : " อ๊ะ !!!? พี่ชลจะทำอะไร "
พี่ชล : " เธอนิโง่ว่ะ อยู่สองคนคิดว่าเราจะทำไรเธอ "
พิม : " ปล่อย "
ชลปล่อยมือออกจากพิม
พี่ชล : " อย่าสำคัญตัวผิดยัยเตี้ย ใครอยากกอดเธอ นู้นไปเอาเสื้อผ้าเราไปใส่ก่อน นั้นห้องน้ำไปอาบ อย่าเรื่องมาก "
พิมจำใจต้องไปหาเสื้อผ้าชลมาใส่เพราะตอนนี้รู้สึกง่วงแล้วก็คันตัวไหนจะทรงผมที่ต้องสระเพราะมันเหนียวจากแว็กซ์ ที่ทา
พิม : " พี่ออกไปก่อน ขอผ้าเช็ดตัวด้วย "
พี่ชล : " อะไรของเธอ ห้องออกจะกว้างยังจะให้เราออกไปอีก เราไม่แอบดูเธอหรอก ใครอยากเห็น ถ้ายังเรื่องมากเราจะเข้าไปอาบพร้อมเธอดีมั้ย "
พิม : " บ้า!! ก็ได้ ๆ " ทำหน้าเซ็งใส่ชล
สักพักอาบน้ำเสร็จ พิมออกมาจากห้องน้ำเห็นชลหลับแล้ว พิมเดินเข้าไปใกล้เอามือจิ้มที่แก้ม เหมือนชลจะหลับจริงเลยคิดว่าจะกลับไปเอาเสื้อผ้าสักหน่อย
ช่วงจังหวะที่พิมหันหลัง ชลก็คว้าคนร่างเล็กเอามานอนกอดในอ้อมแขน พิมใจเต้นแรงมากกลัวชลจะทำอะไรตัวเอง ชลขยับตัวมาทับร่างพิมข้างบน พิมหลับตา
พี่ชล : เข้าห้องหอเขาควรจะทำอะไรกันนะ "
ชลแกล้งพิม พอพิมลืมตาจ้องหน้าชล จากที่จะแกล้งเขากลายเป็นตัวเองที่หวั่นไหว ตายห่านี่เราหลงรักยัยเด็กปัญญาอ่อนแล้วเหรอว่ะ เนี่ย
- Writer
