ตอนที่ 4 ชีวิตในทุกๆวัน
2033 Words
ตอนที่ 4 ชีวิตในทุกๆวัน
ในวันต่อมา พิมก็ร้อยงานอยู่ในห้องกับน้อง มีเพื่อนๆที่เล่นด้วยกันแอบมาหาพิมที่ห้อง พิมก็ได้เล่าให้เพื่อนฟังว่าพิมเจอปัญหาฯแบบนี้ คงไม่ได้เป็นเล่นกับเพื่อนๆทุกคนแล้ว คงรอกลับบ้านเลยเพราะจะเปิดเทอมแล้ว
ในเย็นของวันนั้นพิมร้อยงานเสร็จก็เก็บห้องทำความสะอาดมานอนดูทีวีกับน้อง วันนี้แม่เล็กแกกลับห้องมาก่อนพ่อ แกมาถึงก็เอาเสียผ้าไปซัก แต่ก็บ่นให้พิมสารพัดว่าไม่ทำไร พิมไม่รู้จะทำอะไรได้นอกจากต้องนั่งฟังแม่เล็กบ่นให้ตัวเอง แม่เล็กแกซักผ้าเสร็จก็มากวาดบ้านถูบ้าน พิมก็บอกกับแม่เล็กว่า หนูทำไปแล้วจร้าแม่
พิม : " แม่หนูทำความสะอาดห้องไปแล้วจร้า"
แม่เล็ก :" ทำอะไร ถ้าทำจะได้มาทำอีกเหรอ หึ ขัดหูขัดตาเสียจริง "
กวาดๆถูกๆพักหนึ่ง แม่ก็ร้องซะพิมตกใจ ขวัญหาย แม่เล็กเขาเหยียบเข็มที่ผ้าเช็ดเท้าเข้าให้
แม่เล็ก : " โอ้ยๆๆๆๆๆ อะไรเนี่ย โห้ นี่มันเข็มเย็บงานนิ อีพิมมึงเอามาปัดทิ้งไว้ใช่มั้ย ห๊ะมึงบอกกูมาสิ เดี๋ยวกูบอกพ่อมึง มึงเจ็บตัวแน่ "
พิม : " ไม่นะแม่พิมไม่ได้ทำ พิมไม่รู้จริงๆ ว่าเข็มจะไปอยู่ในผ้าเช็ดเท้า พิมเก็บงานเสร็จแล้ว "
แม่เล็กกดโทรศัพท์หาพ่อทันที่
แม่เล็ก : " พี่กลับบ้านมาเดี๋ยวนี้ มาดูดิลูกพี่มันทำอะไรกับฉันไว้ มันร้ายนัก มาเร็วๆเข้า "
ไม่นานพ่อก็มาถึงห้อง พ่อทำหน้าขึงขังมาก ทำให้พิมแอบกลัวๆ
พ่อ : " อะไรกันนักกันหนา มีแต่เรื่องไม่เว้นแต่ละวัน "
แม่เล็ก : " พี่ดูลูกสาวพี่สิ มันเอาเข็มมาเสียบไว้ในผ้าเช็ดเท้า ถ้ามันไม่ทำใครจะทำ ฉันเหยียบเข้าเท้าอย่างลึก "
พ่อ :" พิม ทำอะไรได้ไว้ ทำไมเป็นคนแบบนี้"
พิม : " ไม่นะพ่อพิมไม่ได้ทำ ฮือๆพิมไม่ได้ทำจริงๆ พ่อจริงๆนะ พิมจะทำทำไม "
พิมก็สับสนว่าแม่เล็กเหยียบเข็มร้อยงานได้ไงทั้งๆที่พิม เก็บงานเก็บห้องก่อนที่แม่จะมาด้วยซ้ำ หรือเธอจะเผลอกวาดบ้านแล้วเข็มไปติดอยู่ตรงนั้น ไม่น่าจะใช่
พ่อ : " พิมทำก็บอกว่าทำ อย่ามาทำนิสัยแบบนี้ อย่ามาทำตัวเหมือนแม่มึง "
พิมไม่คิดเลยว่าพ่อจะพูดคำพวกนี้กับพิม พิมร้องไห้อย่างเดียวเพราะไม่รู้จะพูดอะไร พูดไปพ่อก็ไม่เชื่อ สองสามวันถัดมาพ่อก็มาส่งน้องกับพิมที่บ้านเพราะเหลือไม่กี่วันก็เปิดเทอม
พิมรู้สึกโล่งใจมากๆที่ได้กลับมาอยู่บ้าน อยู่กับพ่อกับแม่เล็ก รู้สึกอึดอัดใจ กินข้าวยังไม่เคยจะอิ่มสักมื้อ พ่อเล่าให้ป้าฟังเรื่องที่แม่เล็กเหยียบเข็ม พ่อบอกเป็นฝีมือพิม ป้ายังไม่ได้ถามพิมหรอกว่าจริงไม่จริง แต่ป้าบอกและยืนยันกับพ่อว่าไม่มีทางที่พิมจะทำแบบนั้นเด็ดขาด
ขอบคุณเเละขอบคุณที่ป้าเชื่อใจและรักพิม ชีวิตยังคงต้องดำเนินต่อไปเรื่อยๆ พิมก็ยังช่วยครูขายของที่โรงเรียนเช่นเคย เวลาไปขายของพี่ๆม.ต้น ม.ปลาย ชอบแซวตลอด
พิมนี่คือสวยแต่เด็กอยู่แล้ว ยิ่งโตยิ่งสวย ใครเห็นก็เอ็นดู เป็นเด็กดูดีมาก เหมือนลูกคนมีจะกิน ดูดีทั้งหน้าตาผิวพรรณ แต่ความเป็นจริงนั้นช่างตรงกันข้ามเลยกับเรื่องครอบครัว
มีเพื่อนร่วมห้องชอบพิมหลายคนมาก ไหนจะพวกรุ่นพี่ที่ชอบซื้อของมาให้ตลอด พิมก็ไม่ได้ทำอะไรอ่ะนะอยู่เฉยๆ มันก็มีคนมาชอบเยอะเอง แล้วมันก็จะมีเพื่อนและรุ่นพี่ผู้หญิงที่ไม่ชอบ พิมด้วย มีคนรักก็ต้องมีคนอิจฉาอยู่แล้วเป็นเรื่องธรรดา
ส่วนตัวพิมก็ไม่ได้คิดอะไรมากแค่ใช้ชีวิตเหมือนเดิมของเธอทุกวัน พิมรู้ว่ามีคนชอบเยอะและรู้ว่ามีคนเกลียดเยอะ
แถมยังมีคนชอบแกล้งพิมอยู่เรื่อย ชีวิตมันไม่มีอะไรราบรื่นเลยเนาะ ครูก็รักพิมช่วยหางานให้ทำ หาทุนให้ แต่เป็นทุนคนยากไร้อาภัพพ่อแม่เลิกกัน ทุนเรียนเก่งไม่ได้เพราะพิมไม่ใช่เด็กเรียนเก่งแค่ขยันเฉยๆ
วันนี้ก็เหมือนเช่นทุกวันช่วงเช้าขายขนมเสร็จก็เข้าเรียนปกติ ช่วงเที่ยงก็ไปกินข้าวกันที่โรงอาหาร พิมนั่งกิน ข้าวกับส้มเพื่อนคนสนิทของเธอ ก็นั่งคุยกันไปเรื่อยตามประสาเด็กผู้หญิง
ส้ม : " พิม ไอ้ที่เข้ามาจีบๆเนี่ยชอบใครบ้างมั้ย "
พิม : " ไม่…ไม่ชอบใครยังเด็กอยู่ไม่ได้คิด "
ส้ม : " อย่าเลย พูดแบบนี้อายเด็กอนุบาลนะเธอฮ่าๆ "
พิม :" ก็มีแหละ แต่คนที่ชอบเขาก็ไม่ได้มาจีบเราไง "
ส้ม : " ใครๆๆๆๆๆ อยากรู้ เล่ามาดิ "
ส้มนี้ก็อยากรู้จนออกนอกหน้านอกตาว่าเพื่อนสนิทแอบชอบใคร เห็นเดินไปไหนใครๆก็แซวเป็นไปได้ไงคนที่ชอบไม่เคยจะมาจีบ
ส้ม : " ยังไงๆโอ้โหป. 6 แล้วป่ะว่ะ มันก็เป็นธรรมดาของเด็กรุ่นๆเรานี่แหละ จะบอกได้ยังง่ะ "
พิม : " ก็พี่ ม. 2 ไง ที่เป็นนักกีฬาฟุตบอล แล้วก็เป็นมือกีตาร์ของโรงเรียนเรา "
ส้ม : " โอ้โห้ มันมีหลายคนอ่ะดิที่เป็นนักกีฬากับเป็นมือกีต้าร์ของโรงเรียน "
พิม : " เออนั่นแหละคิดเอาคิดเอาฮ่าๆงงอ่ะดิ "
พิมทำหน้ายียวนกวนประสาทเพื่อน นึกขำที่ตัวเองทำให้เพื่อนคิดมากขนาดนี้ ตามจริงพิมมีเพื่อนเยอะนะแต่คนนี้คือสนิทสุดแล้ว ถึงแม่ส้มจะไม่อยากให้พิมกับส้มคบกันแต่ทำไงได้ ความสนิทความซี้ยังไงก็ต้องมาหากันอยู่ดี
คนที่พิมแอบชอบคือรุ่นพี่ม. 2เป็นทั้งนักกีฬาของโรงเรียนแล้วก็เป็นมือกีต้าร์ของโรงเรียน
ไม่ต้องพูดถึงหน้าตาเพราะพี่เขาคือหล่อมากๆ งานดี บ้านมีฐานนะบ้านนั้นน่ะหน้าตาดีทั้งบ้าน เพื่อนๆในห้องของเขาคือชอบพิมหลายคนมาก บางคนไหนจะให้ดอกไม้เอย ส.ค.ส เอยซื้อขนมไปฝากเอย ตุ๊กตาน่ารักๆทั้งนั้นที่เพื่อนๆในห้องเขาซื้อไปจีบพิม ก็มีแค่ไอ้มือกีต้าร์นี่แหละที่มองข้ามพิมไป แต่ยายพิมก็ดันไปชอบเขาซะงั้น
หล่อด้วยมาดเยอะขี้เก๊ก ไอ้ผู้บ่าวขี้เก๊กคนนี้ชื่อพงษ์ ผู้บ่าวหน้าคมที่ทำให้ใจสาวพิมหวั่นไหว
วันถัดมาเรียนช่วงเช้าเสร็จ ก็พักกินข้าวที่โรงอาหารเหมือนเดิมกับยัยส้มเน่าเพื่อนรัก กินข้าวคุยกันไปหัวเราะกันไปส้มพึ่งจะสังเกตว่าพิม เพื่อนรักแอบมองไปฝั่งตรงข้ามบ่อยๆ
ส้ม : " เฮ้ยเหมือนเราจะรู้แล้วว่ะว่าใคร ฮ่าๆ " แล้วก็เหลือบตาไปมอง
พิม : " ป่าวๆๆๆ ไม่มีอะไร รู้มากนะยายส้มเน่า "
ส้ม : " เธอ พี่พงษ์ใช่ป่าว เฮ้ยจริงดิ แต่เขาหล่อมากนะจะหยิ่งเปล่าเธอ "
พิม : " อืมน่า จุ๊ๆไว้ ไม่รู้เหมือนกัน "
พิมบอกส้มแล้วก็ทำหน้าเขินอาย หน้านี้แดงเป็นตำลึงสุกเลย ในขณะที่ พิมกำลังนั่งคุยกับส้มอยู่ ทิพย์ก็เลยเดินเข้ามาหาพิม
ทิพย์ : " พิมวันนี้ยัยเตี้ยข้างบ้านเขาบอกจะจ้างมึงรีดผ้าเอาเปล่า "
พิม : " เอาดิเดี๋ยวทำการบ้านเสร็จไปรีดให้เขา "
ทิพย์ : " เอ่อเผื่อกูกลับบ้านก่อนกูจะได้บอกเขาให้ว่ามึงรับรีด "
พิม : " เคๆ มึง "
ทิพย์บอกพิมเสร็จแล้วก็เดินกลับไปหาเพื่อนอีกกลุ่มนึง ส้มกับพิมก็เตรียมตัวแยกย้ายขึ้นห้องใครห้องมัน ถึงจะสนิทกันแต่ก็เรียนคนละห้อง
ช่วงเย็นตอนเลิกเรียน ครูเกดได้ให้พิม ช่วยขายขนมให้หมด เพราะรอบเช้าเหลือเยอะ
ครูเกด : " พิมรีบขายให้หมดนะจะได้กลับไปทำการบ้าน "
พิม : " ได้จร้าครู พิมจะรีบขายให้หมดเร็วๆค่ะ"
ครูเกด : " มันมีพวกพี่มัธยมเขาเตะบอลอยู่ลองไปขายตรงนั้นไหม ชมรมนาฏศิลป์ก็มีคนอยู่เยอะนะแล้วแต่พิมว่าจะขายที่ไหน "
พิมพยักหน้าให้ครูพร้อมยิ้มหวาน แล้วก็เดินเอาของใส่ตะกร้าจากไป พิมเลือกที่จะไปขายชมรมนาฏศิลป์ก่อน เพราะพี่ๆส่วนมากจะเป็นผู้หญิง ผู้หญิงส่วนใหญ่ก็ชอบกินขนมไทยกันอยู่แล้วป่ะ
เดินขายยังไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเลยขนมครู หมดแล้ว ขายดีเป็นเทน้ำเทท่าและถ้าพิมได้ขาย พิมกำลังจะเอาเงินไปให้ครูแล้วก็ได้เดินผ่านสนามฟุตบอล อยู่ดีๆก็มีฟุตบอลลอยละลิ่วมาฟิวๆเกือบโดนพิม ดีนะที่ไม่โดนหัวเธอถ้าโดนคนสลบหัวคะมำอยู่ตรงนั้น
สักพักก็มีพี่ผู้ชายหน้าคมเข้ม วิ่งมาตามเอาฟุตบอล ก็ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก ก็เป็นผู้บ่าวหน้าหล่อ ที่น้องพิมของเราแอบชอบนั่นเอง
พงษ์ : " โทษที พี่ไม่ได้ตั้งใจ "
ยายพิมเหมือนหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ สาวน้อยหัวใจเต้นแรงมากๆ พิมก็คิดนั่นคิดนี่อยู่ในหัวทำไมตัวจริงหล่อจังทำไมตัวจริงสูงจัง รู้สึกร้อนหน้าจนชา
พงษ์ : " นี่ โดนหัวหรือโดนหน้าป่ะเนี่ยน้องทำไมหน้าแดงขนาดนี้ "
พิมสะดุ้งตกใจเล็กน้อย กับเสียงพงษ์ที่พูดซะเสียงดัง
พิม : " ฮะ อ๋อไม่โดนไม่โดนค่ะพี่ ไม่เป็นไร "
พงษ์ : " อืม ไม่โดนก็ดีแล้วเห็นหน้าแดงๆ หรือเธอเขินพี่ "
พิม : " ฮะ เปล่า ไม่มี ใครเขินพี่ หึไปดีกว่า "
พิมก็เดินหนีจากไปอย่างเขินๆนั้นแหละ ส่วนด้านพงษ์ก็อมยิ้ม ไม่รู้แอบชอบพิมหรือยัง
พอพงษ์เดินกลับมาที่สนาม เพื่อนๆก็แซวกันใหญ่ ว่าพงษ์แอบจีบพิมเปล่าเนี่ย ถ้าจีบแล้วติดเพื่อนๆอกหักกันเป็นแถวเลยนะ
พิม : " วันนี้ช่างมีความสุข สนุกกับชีวิต ทำงานก็ยังมีความสุขฮ่าๆ "
บ่นงึมงำอยู่คนเดียว อย่างมีความสุข ร้ายนะเนี่ยสาวน้อย ทุกอย่างที่เกิดขึ้นก็ไม่พ้นต้องเล่าให้เพื่อนคนสนิทฟังอยู่แล้วไม่งั้นอกอีแป้นจะตาย?
การได้แอบชอบใครนี้มันมีความสุข เหลือเกิ๊นนน ยิ่งเป็นช่วงวัยใสอย่างพิม มันมีกำลังใจเรียนมาก {ขนาดนั้นเชียว}
แต่ไอ้พี่พงษ์หน้าหล่อนี่น่ะ เหมือนจะชอบพิมแต่ก็ไม่เคยจะเขามาจีบ แถมบางครั้งก็ทำท่าขี้เก๊กใส่ หน้าหมั่นไส้จริงๆพ่อคนหล่อ แต่รู้แหละว่าแอบชอบกันแล้ว
ใกล้จะถึงเวลาปิดเทอมแล้ว แต่อันนี้ปิดเทอมเล็กนะ ปิดแค่เดือนเศษๆ พิมเลิกเรียนมาถึงบ้านกำลังจะไปรีดผ้าให้ยายเตี้ย แต่ป้าเรียกให้พิมไปหาที่วงไพ่
ป้า : " ไอ้พิมเดี๋ยวเอาตังไปซื้อกับข้าวนะวันนี้บอกไอ้ทิพย์ด้วยว่าป้าไม่ได้ทำกับข้าว "
พิม : " จร้า "
ป้า : " นี่ พ่อเอ็ง บอกว่าจะมาอยู่บ้านเอางานมาทำที่บ้าน แม่เลี้ยงเอ็งมันท้อง เอ็งก็ไม่ต้องคิดมากนะลูก มีป้าอยู่ไม่ต้องกังวลไป "
พิมกังวลใจมากกลัวเป็นเหมือนช่วงปิดเทอมครั้งก่อน ที่ไปอยู่ มันรู้สึกกินไม่อิ่มนอนไม่หลับ
ไม่มีอิสระ พ่อก็ชอบฟังความข้างเดียว ตามจริงพ่อรักพิมกับน้องมากแหละ แต่ก็ไม่อยากมีปัญหาเลยตัดๆว่าให้ลูกตัวเองฝ่ายเดียวดีกว่า
วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่ต้องมาโรงเรียนก่อนปิดเทอม มีเด็กๆหลายคนที่มาตามงานวันนี้กัน ใครค้างงานใครติดรอติดศูนย์ก็มาแก้กัน ส่วนพิมไม่มีอะไรต้องแก้เพราะผ่านหมดทุกวิชาแล้ว
ส้ม : " พิม มีงานอะไรต้องตามมั้ย "
พิม : " ไม่มีง่ะ เราพอผ่านทุกวิชา "
ส้ม : " อืม เหมือนกัน เย้ดีใจปิดเทอมแล้ว "
พิม : " อืม จะได้หาไรทำช่วงปิดเทอม "
ปิดเทอมแล้วนร้าทุกคน
แวะมาเป็นกำใจให้ด้วยนร้าคร้า
- Writer
