กว่าจะรู้เดียงสา ( Charuda )

ตอนที่ 7 ไปกันใหญ่แล้ว

ตอนที่ 7 ไปกันใหญ่แล้ว

ต่อจากตอนที่แล้ว ที่ป้ากับพ่อทะเลาะกันใหญ่โตเรื่องที่แม่เลี้ยงตีพิมป้าแกก็ไม่ยอมเพราะพิมก็น่าสงสารอยู่แล้วยังต้องมาเจออะไรแบบนี้อีก

หลังจากวันนั้นพิมก็ไม่ขึ้นไปนอนบนบ้านแต่มานอนกับทิพย์ที่บ้านป้า บ้านก็อยู่ติดกันนั่นแหละ พ่อมาตาม พิมก็ไม่ยอมไปนอนบ้าน

เรื่องราวที่เกิดขึ้นกับพิมตอนนี้ได้ไปถึงหูแม่แล้ว เพราะมีเพื่อนแม่ที่ยังอยู่แถวบ้านโทรไปเล่าให้แม่ฟัง

ในวันหนึ่งของตอนเช้าก่อนที่พิมจะไปโรงเรียน

พิมกำลังไปเอาเสื้อผ้าที่แขวนอยู่ที่ราวผ้าหลังบ้าน

แม่เลี้ยงได้เดินมาหาพิมไม่รู้อะไรดนจิตดนใจอยู่ดีๆก็เดินมาขอโทษ

พร้อมกับใบหน้าแววตาสำนึกผิด

แม่เล็ก : " พิม! เจ็บมั้ยลูก แม่ขอโทษนะ "

พิมก็ทำหน้างงๆไม่รู้ว่าสิ่งที่แม่เลี้ยงพูดเป็นคำขอโทษออกมาจากความจริงใจหรือเปล่า วันหลังแม่จะทำแบบนี้กับพิมอีกมั้ยหรือยังไง พิมก็ยิ่งเป็นคนใจอ่อน ยังเด็กอยู่ล่ะเนาะก็ไม่ได้อะไรมากมาย

พิม : " ไม่เป็นไรคะพิมหายแล้ว เดี๋ยวพิมไปแต่งตัวไปโรงเรียนก่อนคะ ต้องรีบไปขายขนมช่วงเช้า "

แม่เล็ก : " อือๆรีบไปลูกเดี๋ยวสาย "

อะไรของเขานะนึกอยากจะพูดดีก็พูดดีขึ้นมากินยาผิดขนาดแน่เลย

ไม่กี่วันผ่านไปอยู่ๆแม่ของพิมก็กลับมาที่บ้านโดยที่ไม่มีใครคาดคิดว่าแม่จะมา วันนี้ตรงกับวันอาทิตย์พ่อไม่อยู่เหมือนจะออกไปนาหรือไปทำธุระอะไรสักอย่าง

พิมก็นั่งอยู่ในบ้านดูทีวีกันก็มีทิพย์มีน้องแพรมีส้มแล้วก็เด็กๆในบ้านที่มาดูทีวีด้วยกันในวันเสาร์อาทิตย์ อยู่ๆแม่ก็เดินเข้ามา

แม่ : " ไอ้พิมอยู่ไหน มันอยู่ไหนแม่เลี้ยงมึงอ่ะอยู่ไหน "

แม่มาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยตั้งตัวไม่ทันอยู่ๆก็มาโวยวายใหญ่เลย พอดีกับที่แม่เลี้ยงกำลังยืนทำอะไรอยู่ที่ครัวไม่รู้แม่มองไปเจอพอดี

แม่เดินปี่เข้าไปหาแม่เลี้ยงที่ในครัว พิมเห็นท่าไม่ดีเลยเดินตามแม่ไปติดๆ พิมรู้สึกใจคอไม่ดีเลยกลัวมีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้น

พ่อแม่ถึงตัวแม่เลี้ยงปุ๊บก็เป็นไปอย่างที่พิม กลัวเลย แม่ผลักแม่เลี้ยงล้มลงอย่างแรงแล้วก็ตบเข้าที่หน้า แถมจิกผมเขาดึงไว้ด้วย

แม่ : " นี่แน่ะนี่แน่ะ มึงเอามือข้างไหนตบลูกกูมึงบังอาจมากนะ " พิมไม่รู้จะทำยังไงได้แต่ห้าม

พิม : " แม่พอแล้วหนูไม่ได้เป็นอะไรแล้วแม่อย่าไปทำเขาเลยเขาท้องอยู่ ทิพย์ช่วยหน่อยดิ "

แม่เล็ก : " ไม่ทำแล้วพี่ ไม่ทำแล้วหนูไม่ได้ตั้งใจหนูขอโทษ หนูขอโทษลูกไปแล้วด้วย "

แม่ : " มึงจำใส่หัวไว้ว่าลูกกู กูตีได้แค่คนเดียวมึงเป็นใครบังอาจมาตีลูกกู อย่าให้มีเรื่องแบบนี้ถึงหูกูอีกไม่งั้นกูเอามึงตายแน่ "

พิม : " พอแล้วจ๊ะแม่ " พิมนึกสงสารแม่เลี้ยงเพราะเห็นเขาท้องอยู่

แม่ : " ไอ้พิมไปเก็บเสื้อผ้าไม่ต้องอยู่แล้วเดี๋ยวไปอยู่กับแม่ "

พิม : " แต่หนูยังเรียนอยู่นะแม่ จะขึ้นมัธยมอยู่แล้วไปกลางคันอย่างนี้ไม่ได้ "

แม่ : " เอ๊ะบอกให้ไปก็ไปสิมึงนี่ "

พิมไม่รู้จะทำยังไงได้แต่ทำตามที่แม่บอก ป้าก็ไม่อยู่ที่บ้านด้วย

สุดท้ายแม่ก็พาพิมไปแบบไม่ได้เอาเสื้อผ้าติดไปด้วยเลย แถมแม่ยังไม่ได้คุยกับน้องหรืออะไรกะน้องเลย ก็ไปกันแบบนั้นแหละไปนั่งรถไฟ ไปกรุงเทพฯ

แม่อยู่สมุทรปราการเช่าห้องทำงานอยู่ในตัวนิคมอุตสาหกรรมกับแฟนแม่

นอนพักผ่อนได้แค่คืนเดียวตื่นเช้าแม่ก็ต้องได้ไปทำงานแล้ว แม่บอกกับพิมว่าให้รอแม่อยู่ที่ห้องแม่ก็ซื้อข้าวซื้อน้ำเตรียมไว้ให้พิมแล้ว

แม่ : " นี่กับข้าวกับปลาแม่ซื้อมาไว้ให้แล้วอยู่นี่แหละเดี๋ยวมีตังค์ค่อยเรียนต่อ ก ศ น "

ในใจของพิมก็ไม่ได้อยากอยู่กับแม่เพราะอยากอยู่กับน้องมากกว่าเป็นห่วงน้อง อยากกลับบ้านมากตอนนี้

พิม : " แม่แต่หนูอยากกลับบ้านหนูเป็นห่วงน้อง "

แม่ : " ไม่ต้องหงต้องห่วงหรอกมีป้ามึงดูอยู่จะห่วงอะไรกันนักกันหนา เดี๋ยวแม่เอากุญแจไว้หน้าห้องนะแม่จะล็อคห้องไว้มีอะไรก็ตะโกนเรียกเพื่อนแม่เขาอยู่ข้างห้องเรานี่แหละ "

แม่พูดนั่นนี่เสร็จก็รีบออกไปทำงานกับแฟนเขา พิมก็อยู่ในห้องดูทีวีรอแม่กลับมา

เรื่องมันชักจะไปกันใหญ่ต่อไปพิมต้องทำอะไรเนี่ยจะไม่ได้กลับไปเรียนจริงๆหรอ แล้วน้องแพรจะอยู่ยังไงถ้าไม่มีพิม

พิมคิดนั่นคิดนี่จนเผลอหลับไป มาสะดุ้งตื่นตอนที่มีคนเคาะประตูเสียงดังปังๆ พิมตกใจมากสักพักก็มีคนเรียกเสียงดัง "พิมๆๆ "

คุณพระเสียงที่เรียกนี่คือเสียงป้าของพิมเองพิมก็เลยลุกขึ้นไปแหวกผ้าม่าน

​​​​​พิม : " ป้า!!!มาได้ไง ป้าหาพิมเจอได้ไง ? "

รู้ไหมว่าป้ามากับใครป้ามากับครูเกดแล้วก็มีเพื่อนแม่เหมือนจะมาบอกว่าอยู่ห้องนี้อะไรประมาณนี้แหละ

ป้า : " ก็มาตามเอ็งกลับบ้านไปอยู่กับน้องไงยังเรียนอยู่จะมาได้ไง มาอยู่แบบนี้ได้ไงแม่มึงก็ไม่คิดตัวเองก็อยู่กับผัวใหม่จะให้ลูกมาอยู่ด้วยได้ยังไง "

ครูเกด : " แล้วแม่เราไปไหนอ่ะพิมแล้วจะเปิดห้องยังไง "

พิม : " เขาไปทำงานค่ะครูกุญแจน่าอยู่ในกระถางดอกไม้หน้าห้องค่ะ "

ครูเกดไปดูกระถางดอกไม้ก็เจอกุญแจแล้วก็เอามาเปิดห้องเข้าไปหาพิม ครูเกดได้เขียนจดหมายทิ้งไว้ในห้องให้แม่ฉบับนึง

ครูเกด : " ป่ะไปกันเถอะล็อคห้องอะไรให้แม่ให้เรียบร้อยแม่เขาคงเข้าใจแหละ "

ลาก่อนนะแม่ พิมต้องกลับไปอยู่กับน้อง พิมทิ้งน้องไม่ได้ พิมต้องกลับไปอยู่บ้านของเราหวังว่าแม่คงจะเข้าใจ

พิมป้าครูเกดก็ได้ออกเดินทางกลับบ้าน ครูเกดดีกับพิมมากอะไรที่ทำแล้วจะได้ดีครูเกดแนะนำพิมตลอด ช่วยเหลือพิมตลอด พิมถึงรักครูเกดมาก แล้วก็รักป้ามากด้วยเช่นกัน

กลับมาถึงบ้านพ่อบอกว่าเดี๋ยวจะพาแม่เล็กกลับไปอยู่บ้านของแม่เล็ก แม่เล็กจะไปคลอดลูกที่นั่นเพราะที่นั่นมีพ่อมีแม่เขาคอยดูแลตอนคลอด

พ่อบอกพิมว่าให้อยู่กับป้าดูแลน้องให้ดีเดี๋ยวพ่อส่งเงินมาให้ป้า จะได้ช่วยแบ่งเบาภาระของป้า

กลับมาเข้าสู่โหมดปกติ ที่ต้องตื่นเช้าไปโรงเรียนดูแลน้อง เพราะน้องก็ต้องไปเรียนด้วยเหมือนกัน ขายขนมเช่นเดิมเลิกเรียนมีงานเสริมพิเศษ

ถามว่าคิดถึงพ่อกับแม่มั้ยพิมก็ต้องคิดถึงเป็นธรรมดา แต่พิมเธอก็เข้าใจพ่อกับแม่ต่างมีครอบครัวใหม่ที่ต้องดูแล มีแต่ตัวของพิมนี้แหละที่ต้องดูแลตัวเองและน้องสาวต่อไป

ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นยังมีป้าและครูเกดที่พร้อมช่วยเหลือพิมตลอด

ส้ม : " จะปิดเทอมใหญ่อีกแล้วเวลาไวไว "

พิม : " อืม ..ก็ดีนะจะได้ขึ้นมัธยมก็ต้องเปลี่ยนชุดอีกแล้ว "

ส้ม : " เดี๋ยวตอนพวกเราขึ้นมัธยม จะมีเด็กใหม่เข้ามาเรียนโรงเรียนเราเยอะอยู่นะ พิมว่าเรากับพิมจะได้อยู่ห้องเดียวกันบ้างหรือเปล่า "

พิม : " ไม่รู้ว่าอ่ะเราเรียนไม่เก่งเราคงได้อยู่ห้องท้ายๆแน่ "

สองสาวนั่งคุยเล่นกันตามประสาเด็กวัยรุ่นรุ่นไหนก็ไม่รู้รุ่นน้อยๆ มั่ง

เวลาได้อยู่กับเพื่อนสนิทมันก็จะมีความสุขแบบนี้แหละสามารถคุยเรื่องเรียนก็ได้ เม้าท์มอยเรื่องผู้ชายก็ได้ นินทาคนก็ยังได้ ใครๆก็เคยจริงป่ะ