กว่าจะรู้เดียงสา ( Charuda )

ตอนที่ 1 วัยเด็ก

ตอนที่ 1 วัยเด็ก

ในตอนเช้าเวลา 07:30 นาที พิมนอนอย่างสบายๆ ขี้เกียจตื่นเพราะอากาศเย็นดี สักพักเสียงแม่ก็ตะโกนเรียกให้ตื่น

แม่: " พิม พิม อีพิม ตื่นได้แล้วจะมึงจะไปไหมโรงเรียน นับวันยิ่งตื่นสายนะมึง"

พิมคร้านจะตอบไม่หือไม่อือ ทำให้แม่โมโหมาก ยังไม่ทันที่พิมจะได้ลุกนั่ง

เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ?? เสียงตบเข้ากกหูทำให้พิมนั่งเอ๋อ อยู่ครู่หนึ่ง

แม่: "หนอยยย! นังลูกตัวดีปลุกไม่ตื่นลุกไปกรอกน้ำใส่ตู้เย็นเลย แล้วก็รีบแต่งตัวไปโรงเรียน"

พิม: "จร้าแม่ ฮือฮือๆ "

แม่: "มึงไม่ต้องมาร้องไห้สำออย ไป ไปไหนก็ไป มึงอยากโดนอีกไหม "

พิมชอบโดนแม่ตีบ่อยๆตีบ่อยมากๆ

ไม่ว่าจะผิดหรือถูกแม่ก็ไม่เคยถามไถ่

แม่ชอบใช้ความรุนแรงกับพิมเสมอมา

ไม่มีหรอกโอ๋ๆ กอดๆ อะไรพวกนี้มีแต่โมโห กกหูอย่างเดียว

พ่อของพิมไปทำงานที่ใต้หวัน

นานๆพ่อถึงจะติดต่อกลับมาหาโดยการ

โทรมาเข้าเครื่องของครูที่บ้าน

ซึ่งในหมู่บ้านมีแค่บ้านครูเท่านั้นที่มีโทรศัพท์ วันนี้ตรงกับวันอาทิตย์เป็นวันที่พ่อนัดจะโทรหาพิม

พิมนั่งรอหน้าบ้านครูนานมาก

เพราะมีคิวก่อนหน้าหลายคน รอเกือบสองชั่วโมงเห็นจะได้ สักพักเสียงโทรศัพท์ดังครูก็รับสาย

ครู: "ฮัลโหลจร้าาา อ๋อๆๆมาแล้ว มาแล้ว มาๆ พิมพ่อของเอ็งโทรมาแล้ว "

พิม: "จร้าครู "

พ่อ: " ฮัลโหล พิมสบายดีมั้ยลูก กินข้าวยังน้องกับแม่เป็นไงบ้าง สบายดีกันมั้ย "

พิม: "สบายดีจร้าพ่อ พ่อสบายดีมั้ย กินข้าวยังหนูคิดถึงพ่อนะ เมื่อไหร่พ่อจะกลับบ้านอยากให้พ่อกลับมาอยู่บ้าน "

พ่อ: "อีกสองปีก็ได้กลับแล้ว ครบกำหนดกลับอดเอาเดี๋ยวพ่อซื้อของเล่นไปให้ แม่ทำอะไรทำไมไม่มารับโทรศัพท์พ่อด้วย"

พิม: "เพื่อนแม่มาหาเขากินเหล้ากันอยู่

พ่อ….

แม่เขาชอบตีหนู หนูไม่ได้ทำไรผิดแม่ก็ตี พ่อกลับบ้านเร็วนะ "

พ่อ: " อดเอานะลูก ตั้งใจเรียน เลี้ยงน้องช่วยแม่ แค่นี้นะเดี๋ยวพ่อโทรหาใหม่ดูแลตัวเองนะลูก "

พิม: " จร้าพ่อ รักพ่อนะ " คุยเสร็จพ่อก็วางสาย

ครู: " คุยเสร็จแล้วเหรอพิม ยี่สิบบาทลูก "

พิม: "จร้าครู "

จ่ายค่ารับโทรศัพท์ครูเสร็จพิมก็รีบปั่นจักรยานกลับบ้าน กลับช้าโดนเดี๋ยวโดนโบก กกหูแน่ เมื่อมาถึงบ้าน

แม่: " อีพิม พ่อมึงว่าไงได้เวลาส่งเงินยัง พ่อมึงบอกไหมว่าจะส่งเงินให้วันใหน "

พิม: " หนูไม่ได้ถามพ่อเลยแม่ พ่อไม่ได้บอกด้วยว่าจะส่งวันไหน "

แม่: " มึงนี่นะ นี่แน่ะนี่แน่ กูจะตบให้กะบาลมึงร้าวเลยทำไหมมึงโง่ไม่มีสมอง ไอ้ที่สมควรถามทำไหมไม่ถาม แทนที่จะถามพ่อมึงว่าส่งเงินวันใหน มึงนี่โง่ไม่สมควรเกิดมาเป็นลูกกูเลยนะมึง "

แม่พูดพร้อมตบหัว จิกหัวพิมอย่างรุนแรง เพื่อนแม่ที่นั่งกินเหล้าอยู่ก็มาห้าม

เพื่อนแม่: "พอแล้วแม่มึงลูกยังเด็กทำไมตีลูกแรงแท้ ไปๆให้มันไปเล่นกับเพื่อนมันนู้น เด็กมันเล็กอยู่อย่าไปตีมันเยอะ "

พิม: " ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆเจ็บแม่หนูเจ็บ "

แม่: " ไป…..ไปตายไหนก็ไปอีเด็กไม่มีสมองไม่รู้มันโง่เหมือนใคร "

พิมร้องไห้สะอึกสะอื้นขึ้นห้องนอน เจ็บระบมหัวหูอื้อไปหมด เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยมากสำหรับพิม

หูไม่เคยได้อยู่ดี มันต้องโดนโปกตลอด

พิมร้องไห้จนเผลอหลับไป น่าเวทนาจัง

เรื่องที่แม่ตีพิมอยู่ในสายตาของป้าซึ่งเป็นพี่สาวพ่อมาโดยตลอด แต่ป้าก็พูดอะไรไม่ได้แต่ก็แสดงออกให้แม่ได้รู้ว่าเขาไม่พอใจที่ตีหลานสาวของเขา พิมเป็นเด็กกลัวแม่มากถึงมากที่สุด

วันนี้มีละครช่องเจ็ดตอน 20:00 ทุ่ม เป็นละครที่พิมชอบและรอดู แต่ว่าวันนี้แม่มีเพื่อนและมีลูกสาวสองคนของเพื่อนแม่มาเที่ยวเล่นที่บ้านพอดี มืดแล้วเลยไม่ได้กลับ ทุกคนกินข้าวกินปลาเสร็จก็มารอดูละครกัน

เพื่อนแม่: " มาแล้วเด็กๆๆๆละคร มาแล้วมาดูกัน มาๆ พิม กระแต กระต่าย มาละครมาแล้ว "

แม่: " มาแล้วเหรอ ชอบเรื่องนี้ดีพระเอกหล่อนางเอกสวย"

พิมก็นั่งดูละครด้วยความตั้งใจเพราะชอบมาก ส่วนกระแตกับกระต่ายสองคนพี่น้องมัวแต่เล่นไม่ได้สนใจกับละคร

สักพักสองคนพี่น้องก็ไม่รู้เล่นกันอีท่าไหน ทำกระจกตู้โชว์ ตู้รักตู้หวงของแม่แตก แม่ตกใจ

แม่: " ว้ายยยยย!!!!! เล่นอะไรกันกระจกแตกหมดแล้วตายห่าเลย "

แม่โมโหหยิบไม้แขวนเสื้อมาตีพิมไม่หยั่ง

ทั้งที่พิมดูละครอยู่ไม่ได้เล่นกับกระแตกระต่ายด้วยซ้ำเขาโมโหที่ตู้โชว์เขาแตก แต่แม่ลืมไปหรือป่าว

ว่าพิมไม่ทำไรผิดเลยด้วยซ้ำ

ทำไหมพิมถึงต้องมาเจ็บตัว

เพื่อนแม่:" แม่มึงพอแล้วตีไอ้พิมทำไหม ลูกเราเป็นคนทำแตก แกก็เห็นอยู่ว่าไอ้พิมมันตั้งใจดูละครไม่ได้เล่นกะลูกเราเลยพอแล้วๆๆ เดี๋ยวพรุ่งนี้ให้เขามาใส่กระจกให้ใหม่"

แม่: " โมโหมันไม่รู้จักบอกเพื่อน มันมัวแต่นั่งโง่ไม่ทันใคร"

แม่พูดพร้อมกระชากผมพิมอย่างแรง

แล้วก็ลากพิมไปตรงกระไดบ้าน

แล้วก็ใช้ไม้แขวนเสื้อตีซ้ำทั้งที่หลังที่ขาที่หัว

พิมไม่รู้จะเอามือน้อยๆไปบังส่วนใหนที่จะ

ไม่ให้ตัวเองเจ็บ ป้าเห็นและได้ยินเหตุการณ์ก็เลยว่าแม่

ป้า:" พอๆพอได้แล้ว มันจะเกินไปแล้วเรื่องตีลูก ถ้ามันดื้อก็จะไม่ว่าหรอก อันนี้เด็กมันดี มาตีมันจนมันจะกลายเป็นเด็กปัญญาอ่อนอยู่แล้วเห็นแล้วรับไม่ได้ ทำไมทำแบบนี้ "

แม่: " ป้าจะไปรู้อะไรอีพิมมันเป็นเด็กโง่ เชื่องช้าน่าตี ทำไรไม่ถูกใจสักอย่าง ทำให้มีน้ำโหตลอด " แม่พูดพร้อมใช้ตีนยันพิมตกกระได

พิม: " ฮือๆๆฮือๆๆโอ้ยๆๆฮือๆๆ "

แม่: "มึงนอนตรงกระไดเลยนะ ห้ามขึ้นมาไม่งั้นมึงเจ็บแน่อีพิม อีลูกทรพี หืม กูหมั่นเขี้ยวมึงจริงๆ "

พิม: " แม่จร้าพิมขอโทษ แม่ฮือๆๆ "

ป้า: " มาพิม มานอนนี่กับพวกไอ้ทิพย์ ทิพย์ไปเอาไอ้พิมมานอนนี่ด้วย "

ทิพย์เดินไปประคองพิมที่นั่งอยู่ตรงกระไดบ้าน บ้านป้ากับพิมอยู่ติดกัน ป้าหายาหม่องมาให้ทิพย์ทาให้พิม ทิพย์กับพิมเป็นลูกพี่ลูกน้องกันซึ่งอายุเท่ากันแล้วก็สนิทตามประสาพี่น้อง

ทิพย์: "เจ็บมั้ยมึง เร็วเปิดเสื้อเดี๋ยวกูทายาหม่องให้ อี กระแตกระต่ายเนี่ยมันดื้อทำให้มึงโดนตี "

ป้า:"มันไม่ใช่หรอกมันอยู่ที่แม่ไอ้พิมแหละสติไม่ดีหรือไงทำไมถึงชอบตีแต่ลูก ตีจนขาลายไปหมดไม่รู้อะไรกันนักกันหนา "

ป้าคงโมโหแม่มาก ป้าก็บ่นถ้าพ่ออยู่คงไม่เป็นแบบนี้ ตอนนี้แม่ติดเพื่อนมากเพื่อนมากินเหล้าที่บ้านทุกวันเงินที่พ่อส่งมาแม่ก็ไม่ได้เก็บรอพ่อเลยใช้กินอย่างเดียว ซื้อเสื้อผ้าราคาแพงๆอะไรที่อยากได้ซื้อหมดเลย ไหนจะต้องซื้อของให้เพื่อนกินอีกละเงินที่พ่อไปทำงานด้วยความเหนื่อยยากคงไม่เหลือเลย

ตามมาอ่านเรื่องราวของพิมกันนะคะเพื่อนๆ ขอกำลังใจจากพี่ๆเพื่อน ๆด้วยนะค่ะ หากไม่ชอบอย่าด่าข้อยเด้อพี่น้อง???