กว่าจะรู้เดียงสา ( Charuda )

ตอนที่ 3 วัยของเด็ก

ตอนที่ 3 วัยของเด็ก

ตั้งแต่แม่ไม่อยู่ พิมก็อยู่กับป้า นอนบ้านตัวเองแหละ แต่กินข้าวกินปลาบ้านป้าเพราะป้าจะเป็นคนทำกับข้าว ไม่ว่าแกจะไปไหนแกจะต้องทำกับข้าวกับปลาทิ้งไว้ให้ลูกๆหลานๆก่อนเสมอ

พิมหลังเลิกเรียนก็รับจ้างเข็นน้ำ ได้ค่าจ้างคันรถละ 5 บาท เลิกเรียนมาก็เข็นได้วันละ 3-4เที่ยว แล้วพิมยังได้ค่าจ้างที่ช่วยครูเกดขายขนมที่โรงเรียนด้วย เวลาได้เงินค่าจ้างเด็กสาวก็ดีใจมากเพราะมีเงินติดตัวไว้ซื้อขนมกินกับน้อง

พิมชอบรับจ้าง แถวบ้านพวกป้าๆบ้างคนก็อยากช่วยพิม เลยจ้างเข็นน้ำบ้าง ,ซักผ้า, ถอนผมหงอก เลิกเรียนหลังจากรับจ้างเข็นน้ำเสร็จก็ยังมีเวลาไปเล่นน้ำกับเพื่อนๆแถวบ้าน ได้กระโดดหนังยางได้เล่นเตยตามประสาวัยเด็ก โดยที่ไม่มีแม่ตีอีกแล้วไม่ต้องเจ็บตัว ป้าเลี้ยงแบบปล่อยๆ เล่นแล้วรู้งานตัวเองพอ

แต่บางครั้งพิมก็ต้องกระเตงน้องไปเรียนด้วยได้เรียนมั่งไม่ได้เรียนมั่งเพราะน้องร้องไห้งอแง ไปเล่นไหนก็ต้องหอบหิ้วกันไป พิมรู้สึกเหนื่อยที่ต้องทำหลายอย่าง แต่เธอก็มีความสุขมากกว่าตอนที่อยู่กับแม่ ไม่ต้องเจ็บตัวซ้ำๆๆๆทุกวันไม่ต้องหวาดระแวงว่าจะโดนตีหรือเปล่า แต่ก็ไม่ใช่ว่าเธอจะไม่รักแม่นะ พิมรักแม่มาก

ช่วงนี้เป็นช่วงปิดเทอม พิมก็ยังรับจ้างทั้วไปแถวบ้าน เลี้ยงน้อง ได้เล่นกับเพื่อนๆอย่างมีความสุขตามประสาเด็กๆ แบบนี้สิวัยเด็กควรจะต้องมีความสุขแบบไร้กังวล ในวันหนึ่งพิมกำลังเล่นน้ำอยู่กับเพื่อนๆ ได้มีแม่เพื่อนมาตามเพื่อนกลับบ้านซึ่งแม่เพื่อนก็เป็นแม่ของส้ม ส้มเป็นเพื่อนสนิทกับพิม

แม่ส้ม : " อีส้มมึงจะขึ้นได้ยังเล่นน้ำ จะพากันเล่นอะไรกันหนักกันหนา ขึ้นๆเดี๋ยวนี้ แม่บอกมึงแล้วใช่ไหมว่าไม่ให้มาเล่นกับอีพิม "

ส้ม : " ทำไม แม่ชอบห้ามหนูไม่ให้มาเล่นกับพิม นี่ก็เล่นกันออกเยอะแยะ บ้านก็อยู่ใกล้ห้วยกลัวอะไร "

แม่ส้ม : " มันไม่มีพ่อไม่มีแม่ ป้ามันก็เลี้ยงปล่อยๆ เดี๋ยวมันพามึงไปทั่ว มึงไม่ทันมันหรอก"

ส้ม : "อะไร ของแม่เนี่ย "

แม่ส้ม : " พิมอย่าหาว่าแม่อย่างนั้นอย่างนี้เลยนะ ต่อไปไม่ต้องมาเรียกไอ้ส้มนะ มันมามันไม่ทำงานบ้านเลย "

พิม : " จร้า แม่ "

ส้ม : " พิมเรากลับบ้านก่อนนะ "

พิม : " ได้ๆ เดี๋ยวเราก็กลับเหมือนกันส้มกลับเถอะ "

พิมมีความรู้สึกน้อยใจมากที่ได้ยินแม่ส้มพูดแบบนั้น ทำไมแม่ส้มพูดแบบนั้นทั้งที่พิมเป็นเด็กดีพิมรู้สึกน้อยใจเจ็บใจเสียใจ เพราะส้มถือเป็นเพื่อนสนิทของพิม ต่อไปคงไม่ได้เล่นด้วยกันแล้ว

นี่นานเท่าไหร่แล้วนะที่แม่ไม่อยู่ ปีเกือบสองปีแล้วมั่ง จวนจะถึงกำหนดพ่อมาแล้ว ถ้าพ่อกลับมารู้เรื่องของแม่จะเกิดอะไรขึ้น พ่อคงจะเสียใจมากๆอุตส่าห์ไปทำงานเมืองนอกเมืองนา เพื่อให้ครอบครัวสุขสบาย แต่สิ่งที่ได้กลับมาไม่สมกับความลำบากเลย

วันที่พ่อกลับจากไต้หวัน ป้าได้เหมารถคนที่บ้านไปรับพ่อที่สนามบิน พิมดีใจมากที่พ่อได้กลับสักที พ่อซื้อของฝากมาให้พิมกับน้องเยอะแยะ พอถึงบ้านป้าก็ได้เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้พ่อฟัง

พ่อเสียใจมากเอาเสื้อผ้ารูปถ่ายแม่ไปเผาทิ้งเกือบหมด พิมสงสารพ่อมากพ่อคงเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น พ่อบอกกับป้าว่าจะไปตามหาแม่ที่กรุงเทพฯ ตามทั้งๆที่ไม่รู้เลยว่าแม่อยู่ไหน

พ่ออยู่บ้านไม่นานก็ฝากพิมกับน้องไว้ให้ป้าช่วยดูแล เพราะพ่อจะขึ้นกรุงเทพ ตามหาแม่แล้วพิมก็ใช้ชีวิตปกติเหมือนเดิมเช่นทุกวันที่ผ่านมา

พ่อจากไปนานพอสมควร อยู่ๆมาวันหนึ่ง พ่อก็กลับมาพร้อมแฟนสาวคนใหม่ ที่ไม่ใช่แม่ของพิมที่พ่อบอกจะตามหา พ่อพาหญิงสาวคนนั้นมาผูกข้อไม้ข้อมือที่บ้าน และให้ป้าเป็นผู้ใหญ่จัดการให้ แต่ความรู้สึกของพิมยังไงก็อยากให้ครอบครัวเป็นครอบครัวที่มีแม่,พ่อ,พิม,และน้อง พ่อบอกให้พิมเรียกเขาว่าแม่ พิมเป็นเด็กว่าง่ายพ่อบอกให้เรียกยังไงก็คงต้องเรียกแบบนั้น

พ่อ : " พิม สวัสดีแม่สิลูก แม่ชื่อแม่เล็ก "

พิม :" สวัสดีค่ะ แม่เล็ก "

แม่เล็ก : " จร้าลูก น้องพิมหน้าตาหน้ารัก เนาะพี่ น่าเอ็นดู "

พ่อ : " ใช่ พิมเป็นเด็กดีว่านอนสอนง่ายมาก "

พ่อกับแม่เล็กผูกข้อไม้ข้อมือกันเป็นที่เรียบร้อย ก็อยู่บ้านได้ไม่ถึงอาทิตย์ พ่อก็พา แม่เล็ก กลับกรุงเทพฯเพราะต้องกลับไปทำงาน ในช่วงที่พ่อออกตามหาแม่ คือพ่อไปเจอแม่ด้วยแหละแต่แม่ปฎิเสธทุกทางที่จะไม่กลับมาใช้ชีวิตอยู่รวมกัน ทำให้พ่อหมดหวัง

พ่อจึงหางานทำที่กรุงเทพฯจนได้พบรักครั้งใหม่กับแม่เล็ก คบหากันสักพักทั้งคู่เลยตัดสินใจมาผูกข้อมือกันที่บ้านนอก

ใกล้จะปิดเทอมแล้ว พ่อบอกพิมว่าเดี๋ยวปิดเทอมพ่อจะมารับพิมกับน้องไปอยู่ช่วงปิดเทอม จะได้พาไปเที่ยวห้างในกรุงเทพฯ พิมดีใจมากๆ

ไม่นานก็ถึงวันปิดเทอมพ่อก็มารับพิมกับน้องพ่อเช่าห้องอยู่กับแม่เล็ก ห้องเช่าอยู่ไม่ไกลจากโรงงาน แถวนี้มีคนบ้านพิมมาทำงานอยู่เยอะ พ่อทำงานเย็บรองเท้าเป็นงานเหมา ได้เยอะได้น้อยขึ้นอยู่กับตัวผู้ทำว่าจะสปีดความเร็วได้แค่ไหน

พิมมาอยู่กับพ่อช่วงปิดเทอมนี้ ก็ต้องมาช่วยพ่อทำงาน พ่อยกงานส่วนที่พิมทำได้มาให้ทำที่ห้องเพราะพิมต้องอยู่กับน้องสาวด้วย ช่วงแรกๆแม่เล็กก็ดีกับพิมอยู่ แต่พออยู่ไปไม่นานฐานแท้ก็เริ่มเผย

เย็นๆในซอยนี้ก็มีเด็กๆมาเล่นแถวหน้าโรงงานเยอะอยู่นะ ก็เป็นเด็กต่างจังหวัดที่มาอยู่กับพ่อแม่ช่วงปิดเทอมเหมือนพิม แล้วก็มีเด็กในกรุงเทพฯที่อาศัยอยู่ในซอยนี้อยู่แล้วมาเล่น พิมทำงานที่พ่อเอาไปให้ทำเสร็จก็ขออนุญาตพาน้องมาเล่นกับเพื่อนๆบ้าง

พิม : " พ่อหนูร้อยงานเสร็จแล้วหนูพาน้องไปเล่นหน้าโรงงานกับเพื่อนได้มั้ยจ๊ะ "

พ่อ :" ไปสิ เล่นเสร็จพาน้องไปอาบน้ำที่ห้องแล้วมากินข้าวที่โรงงานกับพ่อกับแม่นะลูก ไปพาน้องไปเล่น "

พิม : " ขอบคุณจร้าพ่อ "

แม่เล็กทำหน้าไม่พอใจเป็นอย่างมาก แต่ก็ยังไม่ได้บ่นอะไร พอเล่นกับเพื่อนเสร็จพิมก็พาน้องไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วก็มากินข้าวกับพ่อที่โรงงาน

วันนี้แม่เล็กทอดน่องไก่ให้กิน น่ากินมาก แต่แม่เล็กแกให้พิมกับน้องกินแค่คนละชิ้น แม่เล็กบอกกินแค่นั้นก็น่าจะอิ่มกันแล้ว จะกินอะไรมากมาย หลังๆมาแกก็เริ่มเป็นแบบนี้ ทำอะไรกินก็ตัดแบ่งให้พิมกับน้องกินแค่นิดเดียว เเบบไม่อิ่ม อยู่กับป้าถึงแกจะลูกหลานเยอะแต่ก็ไม่เคยให้ พิมกับน้องอดเลย

ในทุกๆวันของช่วงปิดเทอม พิมจะเอางานมาทำที่ห้องช่วยพ่อ ส่วนพ่อกับแม่เล็กก็ทำกันที่โรงงาน พิมร้อย

งานเสร็จค่ำๆก็พาน้องไปเล่นกับเพื่อนๆแถวหน้าโรงงานพ่อ อย่างสนุกสนาน

แม่เล็กออกมายืนมองเด็กๆเล่นกัน หน้าตาแกบ่งบอกถึงความไม่พอใจเป็นอย่างมาก แกคงไม่ได้เต็มใจที่จะให้พิมกับน้องมาอยู่แต่แรก

แม่เล็ก : " พี่ มีคนเห็นลูกพี่แอบคุยกับผู้ชาย ในซอกตึก เขาหวังดีเลยมาบอก ดูดิอายุแค่นี้แก่แดดจัง "

พ่อ : " ใช่หรือป่าว ก็มีแค่เด็กอายุไล่ๆกัน พิมทำงานเสร็จถึงมาเล่นกับเพื่อน อย่าไปเชื่อคำใครเลย "

แม่เล็ก : " โธ่ พี่จะไปรู้อะไรเด็กสมัยนี้มันไวไฟจะตาย เดี๋ยวหนูจะค่อยดูแทนพี่เอง "

พ่อ : "อืม "

พิมกับน้องอาบน้ำเสร็จดูทีวีรอพ่อกับแม่เล็ก สักพักพ่อกับแม่เล็กก็กลับมาจากโรงงาน

พ่อ : " พิมพรุ่งนี้ไม่ต้องพาน้องไปเล่นนะ ร้อยงานเสร็จ ก็พากันดูทีวีในห้อง เดี๋ยวก็ได้กลับบ้านแล้ว ใกล้เปิดเทอมเดี๋ยวพ่อไปส่ง "

พิม : " พรุ่งนี้พิมนัดเพื่อนเล่นทายปัญหากันจร้าพ่อ เพื่อนให้พิมเป็นคนทายปัญหาเนี่ยพิมคิดแล้วก็เขียนไว้แล้ว พิมไม่ได้พาน้องไปเล่นไกลๆหรอกจร้าพ่อ "

แม่เล็ก : " นัดกับเพื่อนจริง หรือเปล่า เห็นพวกป้าขายกับข้าวหน้าโรงงานบอกว่าเอ็งแอบไปคุยกับผู้ชาย แถวซอกตึกร้าง "

พิม : " ฮะใครบอกแม่ไม่มีนะแม่มีแต่เพื่อนๆที่เล่นด้วยกัน ผู้ชายก็มีแค่ ไอ้เค ,ไอ้โต้ง , ไอ้เปรียว"

แม่เล็ก: " ได้แม่จริงๆ พี่ ลูกพี่สงสัยคงได้แม่มันมาเต็มๆไม่ใช่จะได้ลูกเขยตอนลูกสาวอายุ11 ปีเหรอพี่ ฮ่าฮ่าๆ "

อยู่ดีๆแม่เล็กก็พูดเหมือนใส่ร้ายพิม ทั้งๆที่พิมก็ช่วยงานตลอด น้องก็เลี้ยงถึงจะไปเล่นกับเพื่อนๆ ก็ไม่ได้ไปเถลไถลที่ไหน ทำไมแม่เล็กถึงพูดแบบนี้

พ่อ :" ยืนคำขาด พรุ่งนี้ถ้าพาน้องมาเล่นหน้าโรงงาน จะตีต่อหน้าเพื่อนเลยอย่าให้พ่อโมโหอย่ามาทำตัวเหมือนแม่มึง ไป ไปนอน "

พ่อทำเหมือนโมโหพิมมากทั้งๆที่พิมไม่ได้มีความผิดอะไรเลย ก็ดูแม่เล็กดิจะพูดใส่ไฟพิมไปถึงไหน จะเอาอะไรมากมายกับเด็กตัวแค่นี้

พิมแอบนอนร้องไห้น้ำตาไหล งงงวยกับสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่อยากอยู่ๆ อยากกับบ้านไปอยู่กับป้า อยู่กับป้ารู้สึกมีความสุข รู้สึกว่าโลกมันโปร่ง มันคือความจริงมากที่สุด พิมคิดถึงป้า ...