ตอนที่ 6 แคลงใจ
1451 Words
ตอนที่ 6 แคลงใจ
พ่อกับแม่เล็กกลับมาอยู่บ้านแล้ว น่าจะมาอยู่ช่วงที่แม่เล็กท้อง เพราะทำงานไม่ค่อยสะดวก แต่แถวบ้านก็มีงานทำอยู่หากพ่อไม่ได้กลับไปทำงานในกรุงเทพฯ
พิมช่วยเก็บข้าวเก็บของที่พ่อพึงย้ายมาจากกรุงเทพฯ
พิม : " พ่อวันนี้พิมมีรับจ้างรีดเสื้อ ที่เหลือพ่อเก็บคนเดียวได้มั้ยพ่อ "
พ่อ : " อืม ไปเลยเดี๋ยวพ่อทำเอง "
แม่เล็ก : " ไปเลย!! เด็กสมัยนี้มันพึงพาไม่ได้หรอก " พิมฟังแต่ไม่ได้พูดอะไร
พิมเดินมาหาน้องที่นอนดูทีวีอยู่บ้านป้า
พิม : " ไอ้หมึกน้อยของพี่ เอาหนมป่าวเดี๋ยวตอนรีดผ้าเสร็จพี่ซื้อมาให้ " ทั้งหอมทั้งกอดน้องสาวที่รัก น้องสาวของพิมชื่อน้องแพร
น้องแพร : " น้องเอาๆ พี่พิมให้น้องไปด้วย "
พิม : " ไปมั้ยไม่ได้นะคนเก่ง เดี๋ยวพี่มา เล่นกับเพื่อนรอพี่นะ " ป้านั่งกินข้าวอยู่
ป้า : " ไปรีดบ้านใคร วันนี้ แล้วเอ็งกินข้าวยัง "
พิม : " ไปรีดบ้านป้าต่ายกับบ้านป้าอร หนูทอดไข่กินแล้วจร้า ไปก่อนนะป้า ไอ้ทิพย์ไปไหน "
ป้า : "เพื่อนมันมารับไม่รู้มันไปไหนกัน ไปรีบไปเดี๋ยวสาย "
พิม :" จร้า "
รับจ้างรีดผ้าก็พอให้เด็กอย่างพิมเก็บเงินได้อยู่ พิมกำลังนึกอยู่ว่าตนจะต้องใช้ชีวิตยังไงกับแม่เลี้ยงเธอ ก่อนหน้านั้นเคยอยู่ก็เป็นเด็กดียังมีเรื่องมาให้ คิดแล้วมันเพลียจิต
รีดผ้าเสร็จก็หาของกินไปให้น้องสาวสุดที่รัก พอมาถึงบ้านก็เจอส้มรออยู่
พิม : " อ้าว!! ว่าไงส้ม "
ส้ม : " วันนี้วันเกิดไอ้เตยมันให้มาชวน ไปป่าวไม่ต้อง เตรียมของขวัญนะ มันบอกไม่ต้อง "
พิม : " ไปๆๆๆ เดี๋ยวไปขอพ่อก่อน พ่อเรากลับมาอยู่บ้านแล้ว แป๊ปนะ "
ส้ม : " ไม่รีบเดี๋ยวนั่งรอ เย็นๆนู่น "
พิม : " พ่อ วันนี้วันเกิดเพื่อน เพื่อนมาชวน หนูขอไปกินวันเกิดหน่อยนะพ่อ ไปกับส้มเดี๋ยวหนูกลับ " แม่เล็กพูดแทรกมาว่า
แม่เล็ก : " เป็นสาวเป็นนางพากันมาชวนไปเที่ยวค่ำๆมืดๆ ไม่ใช่พากันนัดผู้ชาย เดี๋ยวก็ท้องไม่มีพ่อ "
พ่อ : " จะไปก็ไป รีบไปรีบมา เริ่มเป็นสาวเป็นแส้เดี๋ยวจะเป็นขี้ปากชาวบ้าน ไม่รู้ตอนอยู่กับป้า ป้ามึงปล่อยเละขนาดไหน "
พิม : " พ่อ!!! พิมอยู่กับป้ากับน้อง เลิกเรียนมารับจ้างซักผ้ารีดผ้า ไม่ได้ทำตัวไม่ดี ไม่เชื่อถามป้าได้ "
พ่อ : " จะไปถามทำไมป้ามึงวันๆเล่นแต่ไพ่ไฮโล "
โธ่!! พ่อพูดมาได้ถ้าพ่อไม่มีเมียใหม่ พิมคงไม่ต้องทำอะไรหลายอย่างขนาดนี้ และอีกอย่างถึงป้าจะชอบเล่นการพนันเวลาได้มาเขาก็เอามาซื้อ ของกินของใช้ ไว้ให้ลูกหลาน ไม่เคยเลี้ยงลูกเลี้ยงหลานลำเอียง ถึงแกจะไม่มีผัวค่อยหาเลี้ยง
แต่แกก็หาเงินมาเลี้ยงลูกเต้าได้รวมถึงพิมกะน้องด้วย ลุงเสียตั้งแต่พิมยังเด็ก แต่ป้าก็ไม่เคยคิดจะมีใหม่
ส้ม : " ไปได้มั้ยล่ะพิม ถ้าไปไม่ได้เดี๋ยวเราบอกเตยให้ "
พิม : " ไปดิเราบอกเขาแล้ว ไม่เป็นไรหรอก ไปเลย ไม่ต้องรอตอนเย็นจะได้ไปทำไรช่วยเตย" ว่าแล้วสองสาวน้อยก็ออกไปกัน
ในทุกๆวันช่วงปิดเทอมนี้ พิมโดนแม่เลี้ยงของเธอพูดจาเหน็บแนมตลอด อะไรนิดหน่อยก็บอกพ่ออย่างเดียว ทั้งที่อยู่กับป้า ไม่เคยเลยที่ป้าจะทำลำบากใจ พ่อก็เลยตามเลย ส่วนมากจะเลยตามเมีย
เมียว่าลูกก็ว่าตามเมียซะงั้น พิมอยู่ยากขึ้นทุกวัน พอไม่เถียงไม่อธิบายเขาก็ว่าคือเรื่องจริง พออธิบายก็หาว่าเถียงคำไม่ตกฟาก
เปิดเทอมแล้วไปโรงเรียนดีกว่า
ครูเกด : " อ้าว!! พิมมาแต่เช้าเลย ดีเลยป่ะวันนี้ครูช่วยขาย : " ครูเกดกำลังเตรียมของใส่ตะกร้า
พิม : " จร้าครู พิมทำไรเสร็จก็รีบมาโรงเรียน ครูช่วงนี้พิมขอขายแค่ช่วงเช้ากับช่วงพักเที่ยงนะครู "
ครูเกด : " ทำไมเหรอพิม มีไรป่าว "
พิม :" คือพ่อพิมกลับมาอยู่บ้านกับเเม่เลี้ยง ที่พิมเคยเล่าให้ครูฟัง ช่วงปิดเทอมใช่มั้ยพิมก็ไปรับจ้างรีดผ้าซักผ้าของพิมปกติ แต่แม่เขาชอบหาว่าพิมไปทำเรื่องไม่ดี พิมเลยคิดว่าเลิกเรียนจะรีบกลับบ้านเลย "
ครูเกด : " ออ....ได้ๆๆมีไรก็บอกครูนะครูรักพิมเสมอ งั้นป่ะเราไปกันเถอะ "
ครูเกดกับพิมดูๆดีก็สนิทกันมากเนาะ เหมือนแม่กับลูกเลย
วันนี้ครูสั่งให้ทำรายงานพิมต้องกลับไปทำรายงานส่งครูที่บ้านหลังเลิกเรียน ไม่ใช่รายงานกลุ่มด้วยต้องทำเอง ต่างคนต่างทำ เลิกเรียนทำงานบ้านเสร็จเรียบร้อย พิมก็เริ่มลงมือทำรายงาน บนโต๊ะญี่ปุ่นแถวหน้าโทรทัศน์
ทำไปด้วยดูรายการทีวีไปด้วย ในขณะที่นั่งทำอยู่แม่เลี้ยงของเธอก็บ่นนู่นนี่นั่น พิมก็ไม่รู้จะทำยังไงก็ได้แต่นั่งทำรายงานของตัวเองต่อไป
แม่เล็ก : " ห้องน้ำน่ะรู้จักขัดบ้างสวยแต่หน้าห้องน้ำไม่รู้จักขัด เห็นทำตั้งนานแล้วการบงการบ้านเมื่อไหร่จะเสร็จสักที "
พิมก็ไม่ได้ตอบโต้อะไรก็ยังนั่งทำรายงานของเธอต่อไปเพราะคิดว่าแม่เขาคงจะหงุดหงิดเพราะเขาท้องด้วย
แม่เล็ก : " ทำอะไรก็ขัดหูขัดตาไปหมด มึงนี่เหมือนแม่มึงเนาะกะหรี่เหมือนแม่มึง "
พิมหันขวับตอบกับไปว่า
พิม : " ทำไมแม่ต้องว่าให้แม่หนูด้วย เขาไม่อยู่แล้ว อีกอย่างก็ไม่เคยเจอหน้ากันเลยไม่รู้จักกันไม่ใช่เหรอ " ในขณะนี้ใจของพิมมันสั่นตุ๊บๆๆ
พิมพูดเสร็จก็ก้มลงเขียนรายงานเช่นเดิม แต่ในใจโมโหมาก เขาว่าเรากะหรี่เหมือนแม่ทั้งๆที่ไม่เคยเจอแม่เราด้วยซ้ำ พ่อคงเล่าแหละ
แต่เกี่ยวอะไรกับพิมด้วย แม่เลี้ยงนี่กินยาผิดหรือป่าว พิมกำลังนั่งก้มหน้าคิดเรื่องพวกนี้อยู่
ไม่ทันตั้งตัวไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแม่เลี้ยงคิดอะไร อยู่ดีๆแม่เลี้ยงก็เดินปรี่เข้าหาเด็กสาว ทางด้านหลังเงื้อมือตบหน้าพิมเต็มที่ เต็มแรง จนปากบางของพิมแตกเลือดออก
พิมเลยรีบลุกขึ้นจับข้างแก้มด้วยความเจ็บ ยังไม่ทันได้ตั้งตัวอีกครั้งแม่เลี้ยงก็ตบเข้ามาอีกทีนึง พ่อได้ยินเสียงเลยรีบเดินมา
พ่อ : " เป็นอะไรกันอีก เป็นอะไรกันนักหนามีเรื่องอะไรกัน แต่ละวันมีแต่เรื่องให้ปวดหัว "
แม่เล็ก : " มันเถียงเนี่ยบ่นนิดๆหน่อยๆมันเถียงคำไม่ตกฟาก "
พิมยืนร้องไห้น้ำตาอาบแก้ม สองมือจับข้างแก้มที่มีเลือดไหลออกจากข้างปากของเธอ พิมไม่ได้อธิบายอะไรใดๆทั้งสิ้นให้พ่อฟัง เพียงแต่ทิ้งทุกอย่างตรงนี้แล้ววิ่งเข้าบ้านป้า เข้าไปนอนร้องไห้ในห้องของทิพย์
จนป้ากลับมาเห็นพิมนอนร้องไห้เลยถามว่าเกิดอะไรขึ้นพิมได้เล่าทุกอย่างให้ป้าฟัง ป้าโกรธมากเลยไปคุยกับพ่อ แล้วก็เหมือนทะเลาะกันด้วย
ป้า : " มึงพาเมียมึงกลับไปอยู่กรุงเทพฯเถอะอย่ามาอยู่เลยที่บ้านถ้าแต่ละวันจะหาเรื่องแต่ลูกอ่ะ มันอยู่กับกู กูก็ยังไม่เคยตีมันเลยขนาดพ่อกับแม่มันไม่ค่อยส่งเงินมา กูก็เลี้ยงของกูได้ กินอิ่มบ้างไม่อิ่มบ้างก็ไม่เคยตีหลานไม่ได้ทำให้หลานลำบากใจ ”
พ่อ : " เขาไม่ได้จะตีมันหรอกแต่มันไปเถียงเขาเอง ถ้าไม่สั่งไม่สอนมัน มันจะได้ดีมั้ย "
ป้า : " มึงฟังแต่เมียมึง มึงถามลูกมึงหรือยังว่ามันเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้าที่จะโดนเมียมึงตบ "
ป้าโมโหตะคอกใส่พ่ออย่างรุนแรง
ป้า : " หลานกูทำรายงานทำการบ้านของมันอยู่ดีๆ มันก็บ่นนู่นนี่นั่นไอ้พิมมันก็อุตส่าห์ไม่เถียงแล้วมึงก็ยังหาเรื่องมาว่ามัน ว่ามันกะหรี่เหมือนแม่
มึงเคยเจอกับแม่มันหรือยัง หน้าตาก็ไม่เคยเห็น ต่อให้แม่มันเป็นยังไงเด็กมันก็รักแม่มันมีคนมาว่าแม่มันกะหรี่มันก็มันก็ต้องโต้กลับเป็นธรรมดาสิว่ะ "
- Writer
