รถยนต์คันหรูแล่นมาจอดถึงที่งานวัดแห่งหนึ่งในช่วงเวลาตอนค่ำ แสงไฟหลากสีที่ประดับอยู่เหนือหลังคาโบสถ์มันทำให้เด็กชายวัยห้าขวบเต็มตื่นตาตื่นใจ
ผู้คนที่เดินสวนกันไปมาค่อนข้างเยอะและแออัด ทุกปีจะมีลูกหยีขับมอเตอร์ไซค์พามา แต่ปีนี้กลับกลายเป็นเจ้าหนี้หน้าดุที่พามาส่ง
“เอิงขอบคุณเสี่ยมากเลยนะครับ ที่พาเอิงกับลูกมาส่ง” ร่างเล็กนั่งอยู่ตรงกลางคอนโซลด้านหลังรถระหว่างช้างกับเหมราช เขาไหว้ลงไปที่แผงอกกำยำ แสงไฟสลัวพอให้เห็นรอยสักนั้นชัดเจน
“ไปที่อื่นดีไหม จะได้ไม่ต้องมาเดินเบียดกับคนอื่น” เหมราชเอ่ย
“คนเยอะ ๆ แบบนี้แหละ สนุกดีนะครับลุงเหม” ครั้งนี้เป็นช้างเอ่ยขึ้น น้ำเสียงและสีหน้าดีใจจนเก็บเอาไว้ไม่อยู่
“ไปห้างสรรพสินค้าไหม อยากกินไอศกรีมหรือดูหนัง ฉันจะพานายไป”
“ไม่เอาหรอกครับ ช้างอยากดูลิเก”
เอิงเอยนั่งตัวแข็งทื่อ ครั้นจะเดินจูงมือลูกชายลงจากตัวรถยนต์ไปเลยก็กลัวว่าเหมราชจะไม่พอใจเอาได้
“รบก
