Shira’s POV
“Stop the car,” sambit ko kay South nang makita ko si Papa bago pa kami makalabas ng gate. Ramdam ko ang panghihina nang makita ko itong nakaupo lang sa labas tila ba may hinihintay.
Hindi ko na rin namamalayan ang pagtulo ng luha habang nakatingin ako sa kanya.
“Thanks...” mahinang saad ko nang abutan ako ng panyo ni South. Ni wala na rin akong pakialam kung makita man niya akong umiiyak sa loob ng sasakyan.
“Do you know that he was here? Kanina pa ba siya riyan?” tanong ko. I don’t know if I should be happy seeing him now. Halo-halong emosyon ang naramdaman ko habang nakatingin ako sa kanya.
“Yeah. Oo. Hindi lang ito ang unang beses na nagtungo siya rito para hanapin kayo ng Mama mo,” sambit niya kaya mas lalo lang akong napaiyak. Oo, I was mad. Galit ako na niloko
